Callum O'Hare

Pochodzenie

Urodził się 1 maja 1998 roku w Solihull. Od dziecka kibicował Aston Villi i trafił do jej akademii jako siedmiolatek. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał tuż przed Bożym Narodzeniem 2015 roku.

Kariera

W pierwszym zespole Villi zadebiutował w sierpniu 2017 roku w wygranym meczu Pucharu Ligi z Colchester United. Steve Bruce chwalił go wtedy, że przebiegł najwięcej ze wszystkich na boisku. W kolejnych miesiącach grał głównie w pucharach, a potem przez kontuzję nie mógł odejść na wypożyczenie jesienią 2018 roku. W styczniu 2019 roku trafił do Carlisle United w League Two. Mówił, że potrzebował regularnej gry, a mieszkając sam w hotelu z dala od domu, szybko dorastał. W marcu 2019 roku strzelił pierwszego gola w seniorskiej piłce, w wygranym 2:1 meczu ze Swindon Town.

W sierpniu 2019 roku Villa wypożyczyła go na cały sezon do Coventry City, które grało w League One. W czerwcu 2020 roku kluby League One zagłosowały za przedwczesnym zakończeniem sezonu, a Coventry zostało mistrzem ligi. Villa pozwoliła mu odejść za darmo i 15 lipca 2020 roku podpisał z Coventry trzyletni kontrakt.

26 grudnia 2022 roku w meczu z Sheffield United zszedł z boiska na noszach po dziesięciu minutach. Okazało się, że zerwał więzadło krzyżowe w kolanie i czeka go co najmniej dziewięć miesięcy przerwy. Po powrocie w sezonie 2023/24 szybko zaczął strzelać gole, ale później Mark Robins odsunął go od składu. Nie przyjął nowej umowy i latem 2024 roku odszedł jako wolny zawodnik do Sheffield United. Mówił, że wybrał klub, w którym trener mu ufał, bo chciał grać w każdym meczu, a rola numer 10 w planie Chrisa Wildera wydała mu się znajoma.

W 2025 roku strzelił gola w obu meczach półfinału baraży o Premier League z Bristol City. Sheffield United przegrało jednak finał z Sunderlandem 1:2. 1 września 2026 roku przeszedł do Wrexham i podpisał trzyletni kontrakt z opcją przedłużenia o rok.

Sukcesy

• 2020 Mistrzostwo League One z Coventry City

Styl gry

Najlepiej grał jako numer 10, za plecami napastników. Nie trzymał się jednak jednej strefy, tylko krążył po całym boisku i często grał instynktownie. W młodzieżowych zespołach Villi grał też na skrzydle, a w Carlisle w środku pomocy, z prawem do włączania się do ataku. Trenerzy chwalili jego pracowitość i wydolność.