Wiele osób uważa, żeby osiągać sukcesy w piłce nożnej trzeba mieć pieniądze, profesjonalne zaplecze treningowe, odnowy biologiczne i pełne sztaby. Kłam tym stereotypom zadają bohaterowie tego artykułu czyli reprezentacja Polski bezdomnych. Ich kluczem do sukcesu jest na pewno talent, chęć bycia lepszym człowiekiem, wygrania ze słabościami, które są wypierane przez ich miłość do piłki. Mam nadzieję, że przybliży to wam choć trochę lepiej losy najlepszej reprezentacji w piłce nożnej w naszym kraju. Reprezentacja Polski w piłce nożnej bezdomnych jest światową potęgą. W minioną niedzielę zdobyli brązowy medal wygrywając w rzutach karnych z Brazylią. Informacja ta w kraju praktycznie rozeszła się bez echa. To już piąty medal biało-czerwonych w historii rozgrywek. W przeszłości zdobyli dwa srebra (2005 i 2007) oraz dwa razy stanęli na najniższym stopniu podium (2004 i 2006). W dotychczasowych 12 mundialach tylko Brazylia i Szkocja może równać się z Polską ilością występów w strefie medalowej (pięciokrotny awans). Jednak tylko Brazylia zdobyła tyle samo medali co Polacy, Canarinhos udało się dwukrotnie wygrać mistrzostwa. Tegoroczny turniej został rozegrany w Chile.
Rywalami reprezentacji w grupie byli Holendrzy, Irlandczycy, Rumuni, Ghańczycy oraz Kostaryjczycy. Polacy pewnie wygrali grupę zdobywając komplet punktów. W ćwierćfinale zmierzyli się Namibią, którą pokonali po zaciętym spotkaniu 8:7. Półfinał to spotkanie z Bośnią i Hercegowiną. Niestety nasza drużyna doznała pierwszej porażki w turnieju znowu rozgrywając wyrównany bój zakończony wynikiem 4:5. W meczu o brąz jak już wspomniałem rywalem była Brazylia. Zwycięzcę spotkania musiały wyłonić rzuty karne, które lepiej wykonywali Polacy. W regulaminowym czasie gry było 6:6. W finale gospodarze turnieju pokonali Bośnię i Hercegowinę 5:2.
Główną ideą jest jednak nadzieja na lepsze życie. Sport ma być szansą na powrót do społeczeństwa oraz wyjście z nałogów. Często to się udaje i zawodnicy są w stanie rozpocząć nowe życie. Wszyscy reprezentanci otwarcie się przyznają, że piłka nożna pomaga im się uporać z problemami.Obecnym trenerem reprezentacji jest Jacek Karczewski. W przeszłości sam był uzależniony i grał w tej kadrze zdobywając srebrny i brązowy medal. Wcześniej zawodnicy mogli dwukrotnie zagrać na mundialu. Teraz już tylko jeden, jedyny raz. Jest to świadoma decyzja organizatorów, żeby zapobiec temu by zawodnicy chcieli być bezdomnymi na stałe. Wiadome, że idea jest zupełnie inna.
Gra z orzełkiem na piersi dla reprezentantów to ogromna nobilitacja i jak sami mówią, ogromna mobilizacja do walki z nałogami. Piłka nożna jest dla nich terapią. Do kadry dostawali się dzięki turniejom rozgrywanym przy ośrodkach, w których przechodzili terapię. Trener zapraszał ich na zgrupowania, gdzie odbywała się kolejna selekcja. Tworząc drużynę uczyli się również współpracy i życia w społeczeństwie. Poznali smak zabawy bez alkoholu oraz bycia razem w trudnych sytuacjach życiowych. Byli reprezentanci są przykładem dla obecnych, że można normalnie żyć, założyć rodzinę, pracować a nawet studiować.
Osobiście mogę polecić film „Boisko bezdomnych”, który miał za zadanie przybliżyć historię jak można wyjść z nałogów w imię wyższych wartości. Są pokazane również trudności z jakimi zawodnicy, ci prawdziwi też musieli się zmierzyć. Wywarł na mnie wrażenie pozwalając na chwilę refleksji na ten temat.
