Biało-czerwony wieczór na Śląsku!

Na marginesie, jak to dobrze, że żyjemy w czasach, w których radio jest w telefonach komórkowych i każdy może być na bieżąco z tym, co było rozgrywane na obiekcie w Warszawie, gdzie toczyła się według wielu Bitwa Warszawska.

Atmosfera, udzielająca się społeczności pod Spodkiem, została nieco podrasowana w 37. minucie meczu, gdy Przemysława Tytonia strzałem głową pokonał Alan Dżagojew. Jak jednak przystało na prawdziwych kibiców, ci nie odwrócili się w tym momencie od swoich pupili i zagrzewali ich pod telebimem do walki, wykrzykując: „Nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało”. Na co pewien „zmęczony” dniem dżentelmen z trudem wykrztusił ze swoich ust słowa: „My chceeemy gola, Polaaaacy, my chcemmmmy gola”. Zrobił to jednak w taki sposób, że ludzie stojący obok niego zamiast użalać się nad stratą gola, zaczęli się śmiać, jakby byli na kabaretonie w Sopocie, co przyjęte zostało z ogólnym entuzjazmem, jakby było wiadomo, że kwestią czasu jest, kiedy dobrze spisująca się drużyna reprezentacji Polski doprowadzi do remisu. Jak odebrali bramkę wyrównującą Jakuba Błaszczykowskiegoo fani w Katowicach, nie wiem. Mogę się tylko domyślać.

Jednak wiem, jak zostało to przyjęte w Chorzowie. Tam kibice byli podzieleni na cztery grupy, ponieważ tyle telebimów zostało umiejscowionych w strefie. Jedni stali, inni siedzieli na przenośnych trybunach, jeszcze inni rozsiedli się na trawie, co w sumie mogło dziwić, gdyż trawa była nasączona wodą z powodu deszczu, który starał się wypędzić kibiców ze strefy. Zrobił to jednak bezskutecznie, bo ci ani myśleli odejść, nie znając końcowego rezultatu meczu. Gdy padł drugi gol dla reprezentacji Polski podczas Euro 2012, wybuchła euforia porównywalna z tą, która towarzyszyła pierwszemu lądowaniu człowieka na księżycu. Wszyscy się ściskali, radowali, skakali. Dzielili się swoją radością z ludźmi, których w sumie nie znali. Każdy każdego poklepywał po plecach. Jeśli ktoś postanowił sam udać się na mecz do chorzowskiego parku, z pewnością nie czuł się na miejscu samotny.

O ile po trafieniu ofensywnie usposobionego pomocnika Borussii Dortmund wszyscy byli niezwykle usatysfakcjonowani i odetchnęli z ulgą, to jednak po końcowym gwizdku sędziego Wolfganga Starka kibice opuszczali strefę z lekkim niedosytem. Niedosytem spowodowanym nie słabą grą naszej reprezentacji, a szansą na pokonanie Rosji. Bo nie ma co ukrywać, że „Wasyl” i spółka wtorkowego wieczoru byli drużyną lepszą, dojrzalszą piłkarsko, świetnie czującą się w ataku pozycyjnym. Po opuszczeniu strefy kibica sympatycy „Biało-czerwonych” odpalili race oraz stroboskopy, które efektownie rozświetlały park. Dalsze świętowanie kibiców przeniosło się już do centrum odpowiednio Katowic i Chorzowa. Warto odnotować, że polscy kibice po raz kolejny udowodnili, że w momentach, w którym wszyscy się jednoczą, są w stanie stanąć na wysokości zadania i w dobrej atmosferze, bez żadnych niepotrzebnych incydentów, wspierać swoją ukochaną drużynę w osiągnięciu korzystnego wyniku. Kolejna okazja do sprawdzenia się w tej dziedzinie dla śląskich kibiców i nie tylko już w sobotę. Gdy w meczu o awans do ćwierćfinału rozgrywek staną jedenastki Czech i Polski. Kto wygra ten mecz, trudno powiedzieć, bo dopóki piłka w grze wszystko jest możliwe. Jednak to, że nie musimy się wstydzić polskich kibiców, jest pewne.