Bruno Martins Indi

Pochodzenie

Urodził się 8 lutego 1992 roku w Barreiro w Portugalii. Mając trzy miesiące, trafił z rodziną do Rotterdamu i wychował się w południowej części miasta. Piłkę zaczął kopać na ulicy, a jako ośmiolatek zapisał się do małego klubu Spartaan '20. Grał tam jako napastnik, a jego kolegami z drużyny byli m.in. Luc Castaignos i Jetro Willems.

W wieku 13 lat zauważył go Feyenoord i przeszedł przez całą akademię klubu. Niewiele brakowało, a trafiłby do Sparty: sam opowiadał, że miał zaliczyć testy w tym klubie, ale trener ze Spartaana '20 powiedział mu, że jednak idzie do Feyenoordu. W młodzieży opiekował się nim trener Cor Adriaanse, z którym miał dodatkowe treningi po zajęciach drużyny i któremu po latach publicznie dziękował. Mówił, że w drużynach juniorskich był „łącznikiem”, który dogadywał się ze wszystkimi i odzywał się na boisku, gdy trzeba.

Kariera

W profesjonalnej piłce zadebiutował w sierpniu 2010 roku w Feyenoordzie, w meczu Ligi Europy z AA Gent. Po tym meczu powiedział na głos, że nie wie, kim jest Elimane Coulibaly, bo wyłączył go z gry, a w rewanżu Coulibaly strzelił zwycięskiego gola i Feyenoord odpadł. Uznał to później za mądrą lekcję. Trener Mario Been dał mu szansę po młodzieżowych mistrzostwach Europy, choć wcześniej mówiono o wypożyczeniu do Excelsioru. W sezonie 2010/2011, mając 19 lat, grał już w podstawowym składzie, a na dobre zadomowił się za kadencji Ronalda Koemana, choć, jak mówił, nie stało się to z dnia na dzień. Przez cztery sezony zagrał w Feyenoordzie 118 razy.

W lipcu 2014 roku, tuż po mundialu w Brazylii, przeszedł do FC Porto. Wybrał Portugalię ze względu na swoje korzenie i chciał, jak mówił, zrobić pośredni krok przed szczytem oraz zagrać w Lidze Mistrzów. W pierwszym sezonie drużyna Porto prawie dotarła do półfinału tych rozgrywek, ale nie wygrała żadnego tytułu. Później, jak twierdził, przyszedł trener, który w niego nie wierzył. 31 sierpnia 2016 roku został wypożyczony do Stoke City na sezon z opcją transferu na stałe. Menedżer Mark Hughes mówił, że ma wszystkie atrybuty potrzebne w Premier League i szybko zrobi na zespole wrażenie. W sezonie 2016/2017 rozegrał w lidze 35 meczów i strzelił gola. W sierpniu 2017 roku Stoke zatrzymało go na stałe i podpisał pięcioletni kontrakt. W 2018 roku klub spadł z Premier League. Martins Indi wspominał, że ten rok był ciężki, bo miał wiele kontuzji i nie mógł grać regularnie. Przyznał, że w takich chwilach dawał z siebie więcej, niż pozwalało ciało.

W sezonie 2020/2021 był wypożyczony do AZ Alkmaar. Rozegrał tam 33 mecze, a klub zajął trzecie miejsce w Eredivisie. Latem 2021 roku AZ wykupiło go od Stoke i podpisał czteroletni kontrakt. W AZ był kapitanem. We wrześniu 2022 roku w meczu z Ajaksem doznał kontuzji uda, przeszedł operację, nie zagrał do końca roku i stracił mundial w Katarze. Przerwa trwała, jak mówił, około roku. Przyznał, że wcześniej przez większość kariery nie słuchał swojego ciała i grał na granicy możliwości, a po tym urazie nauczył się to zmieniać. W kwietniu 2025 roku AZ przegrało finał Pucharu Holandii z Go Ahead Eagles po rzutach karnych.

Latem 2025 roku, po wygaśnięciu kontraktu w AZ, jako wolny zawodnik przeszedł do Sparty Rotterdam z umową do połowy 2027 roku z opcją przedłużenia o rok. Sparta szukała lewonożnego środkowego obrońcy po odejściu Mike'a Eerdhuijzena do FC Utrecht, a dyrektor techniczny Gerard Nijkamp liczył też na to, że przekaże doświadczenie młodszym zawodnikom. Martins Indi tłumaczył, że czuł się w AZ zbyt komfortowo i potrzebował nowego wyzwania. Debiutował w Sparcie 9 sierpnia 2025 roku w meczu z PSV, a w klubie został kapitanem.

Sukcesy

• 2014 Brązowy medal mistrzostw świata z Holandią

Styl gry

Jest dużym, lewonożnym środkowym obrońcą, który może też zagrać na lewej obronie. W 2014 roku opisywano go jako zawodnika o intensywnym spojrzeniu na boisku, pewnego siebie i nieustraszonego w obronie, mimo że wcześniej w Spartaanie '20 grał na ataku. Jest też wyrazistym liderem szatni: sam mówił, że dużo komunikuje się z drużyną i próbuje łączyć starszych i młodszych zawodników, a w czasie kontuzji dalej angażował się w życie zespołu.

Reprezentacja

W reprezentacji Holandii zadebiutował 15 sierpnia 2012 roku w przegranym 2:4 meczu towarzyskim z Belgią w Brukseli, grając jedną połowę. Louis van Gaal powołał go po raz pierwszy właśnie na ten mecz. W jesiennych eliminacjach mundialu 2014 strzelił po jednym golu w meczach z Węgrami i Rumunią.

Na mistrzostwach świata w Brazylii w 2014 roku zagrał we wszystkich sześciu meczach Holandii, w tym w półfinale z Argentyną, przegranym po rzutach karnych, i w meczu o trzecie miejsce z Brazylią, wygranym 3:0. Po latach mówił, że szczytem kariery był dla niego półfinał mundialu, bo gra dla reprezentacji była jego marzeniem z dzieciństwa. Uważał, że powrót do Holandii i gra w AZ pozwoliły mu wrócić do kadry: ostatnie dwa mecze w reprezentacji zagrał w czerwcu 2022 roku, w Lidze Narodów z Walią.