26 września ubiegłego roku. King Power Stadium. Główny aktor tamtego widowiska? Alexis Sanchez. Hattrick wbity ówczesnej i obecnej rewelacji Premier League. Wtedy wieszczono, że będzie to sezon Chilijczyka. Dziś sytuacja na północnolondyńskim froncie walki o mistrzostwo Anglii wygląda zgoła odmiennie.
W ubiegłym sezonie był motorem napędowym Arsenalu, który odniósł niewyobrażalny sukces – po raz pierwszy od niepamiętnych czasów zajął miejsce inne niż czwarte, kończąc sezon na najniższym stopniu podium. To tylko zaostrzyło apetyty kibiców, którzy w Sanchezie upatrywali nowego Henry’ego – wodzireja, który poprowadzi niesforną orkiestrę Wengera do tryumfu w lidze. I owszem, Arsenal walczy o tytuł, ale wkład Sancheza w ten dorobek jest doprawdy mizerny.
41 dni
Znów cofnijmy się w czasie. Tym razem do 29 listopada 2015 roku. Arsenal przyjeżdża na Carrow Road, by zmierzyć się z Norwich. Do tej pory Sanchez grał u Wengera praktycznie wszystko – 1042 minuty w trzynastu kolejkach. Dorzućmy do tego jeszcze Ligę Mistrzów i Puchar Ligi. Ogółem – 20 spotkań. Biorąc pod uwagę styl Chilijczyka, ciągłą walkę z obrońcami, wiele dryblingów, wymagających doskonałej zwrotności, takie natężenie meczów musiało w końcu dać o sobie. I dało.
Zerwany mięsień dwugłowy uda. Utrapienie każdego piłkarza. Kontuzja, która nie powoduje przeraźliwego bólu, ale skutecznie uniemożliwia grę. Żmudna rehabilitacja, która w założeniach trwa około dwóch miesięcy. Jednak Sanchez wrócił po rzeczonych 41 dniach. Pojawia się więc pytanie, czy to aby nie było za wcześnie.
Wenger potrzebował swojego talizmanu. Wyniki nie były oszałamiające, sezon powoli wchodził w fazę, gdzie każda strata punktów bolała podwójnie. Chilijczyk musiał być gotowy, zwycięstwa były niezbędne. Ale czy Sanchez był przygotowany na 100%, czy jego mięsień był zdatny do użytku? Na to pytanie pewnie nie poznamy odpowiedzi, ale statystki nie kłamią. Skrzydłowy Arsenalu przed kontuzją i po niej to dwaj zupełnie inni piłkarze.
To nie to…
Od czasu powrotu Sancheza do wyjściowego składu Arsenalu minął niemalże miesiąc. Był koniec stycznia, mecz z Chelsea. Od tej pory Chilijczyk zagrał siedmiokrotnie i zdobył tylko jedną bramkę – przeciwko drugoligowemu Burnley. Brakowało szybkości, polotu, skutecznego dryblingu, dobrej współpracy z kolegami. Mało wiatru, mało efektów.
Znów mecz z Leicester, ten ostatni, nazwany już dreszczowcem. Zostawmy jednak na boku to, co działo się na przestrzeni całego spotkania, i weźmy pod lupę Sancheza. Bezsprzecznie było to jeden z najważniejszych spotkań całego sezonu dla „Kanonierów”. Zwycięstwo było obowiązkiem Wengera, który miał tym samym potwierdzić swoje aspiracje do walki o tytuł mistrza Anglii. Dlatego dyspozycja Chilijczyka miała być kluczowa. Na założeniach się jednak skończyło.
