Po trzech miesiącach przerwy powróciła jedna z najbardziej emocjonujących, najlepszych lig świata. Rywalizacja dawno już nie zapowiadała się tak emocjonująco, choćby z uwagi na Manchester City, który po raz kolejny zdominował rynek transferowy. Nie licząc starcia Manchesteru United oraz Newcastle, w pierwszej kolejce padły 23 bramki. Na start nie zobaczyliśmy jednak niezrównanego kunsztu zawodników. Jest zgoła inaczej, bo o wynikach w większości spotkań decydowały fatalne błędy.
„Blackpool rządzi”
W ten sposób Gary Lineker, były reprezentant Anglii, podsumował sobotnie mecze ligowe. Wigan nie pozostawiło po sobie dobrego wrażenia podczas ostatniej kolejki zeszłego sezonu, kiedy to zebrało baty od mistrza Anglii. Przegrało bowiem aż 8:0, tracąc w drugiej połowie sześć bramek. Po przerwie międzysezonowej trener Martinez dokonał kilku zmian – począwszy od taktyki, po wybór linii obrony. W bramce, między innymi w roli kapitana, stanął doświadczony Kirkland. Tuż przed nim znalazło się czterech defensorów, wśród nich nowo przybyły Antolin Alcaraz, reprezentant Paragwaju, który tego roku miał przyjemność zaprezentować się na mundialu. Otwartą grę zapowiadała za to ofensywa, która tamtego popołudnia na niewiele się zdała, ano właśnie ze względu na regularnie spóźniającą się, ociągającą defensywę.
Kirkland nie miał swojego dnia (fot. skysports.com)
Praktycznie wszystkie cztery bramki, jakie straciło Wigan, można zrzucić na barki fatalnie spisujących się obrońców – ich notoryczne spóźnienia, brak zrozumienia i krycia, zostawianie otwartej przestrzeni. To, że beniaminek nie objął prowadzenia już po niecałych dwóch minutach, można jeszcze zakwalifikować jako frycowe. Pytanie tylko, jak do tego doszło, że na stadionie Wigan tempo cały czas dyktowali goście. Już właśnie po tej pierwszej akcji obrona dała po sobie znać, że nie jest w najlepszej dyspozycji, na dzień dobry bowiem uciekło jej dwóch podopiecznych Hollowaya. Piłka dwukrotnie skiksowała, bramki nie było.
Kolejne akcje były popisem bezradności gospodarzy. Niedopuszczalne jest wręcz, by w tak łatwy sposób tracić piłkę w środkowej strefie boiska. Lewa obrona u podopiecznych Martineza po prostu nie istniała. W zamian dał o sobie znać Harewood, który na rzecz beniaminka opuścił Aston Villę. Nie dość, że zdobył dwie bramki, to jeszcze asystował, jak choćby przy objęciu prowadzenia. Pytanie brzmi tylko, jakim cudem Taylor-Fletcher na luzie wbiega sobie w pole karne, a obrońca reflektuje się, że ma go kryć dopiero wtedy, gdy ten dobiega do piłki i pewnie pokonuje Kirklanda. Szczęśliwy strzelec notabene powinien być jeszcze bardziej szczęśliwy, w prawidłowy bowiem sposób strzelił bramkę na 2:0, której nie uznano. Jaki spalony zauważył w tej sytuacji sędzia, wie tylko on sam.
Dało o sobie znać niezdecydowanie, również i w przypadku Alcaraza, po którego zachowaniu przy drugiej bramce można wywnioskować, że sam nie wiedział, którym rywalem się zająć. W pewnym momencie opuścił on Harewooda, a ten zdobył bramkę w swoim debiucie. W dodatku piłka jeszcze przeszła po rękach Kirklanda, który – nawiasem mówiąc – na tle całego meczu również się nie popisał. Trzeci gol padł po dobitce, ale dlaczego w ogóle do niej doszło? Ano znów przez brak pokrycia, dzięki czemu goście spokojnie grali sobie klepkę. Z kolei przy bramce numer cztery sam nie wiem, czy bardziej winny był Figueroa, czy Kirkland. Z jednej strony ten pierwszy pozostawił swoją lewą strefę bez opieki, przez co Baptiste mógł oddać ni to strzał, ni to dośrodkowanie. Nie wyglądało również, by specjalnie mu się spieszyło do odbioru piłki. Z drugiej strony piłka ta leciała właściwie prosto w bramkarza. I znowu futbolówka wpadła do siatki po jego rękach. Inauguracja sezonu okazała się wstydem dla podopiecznych Martineza, a już zwłaszcza dla defensywy. Nie ma wytłumaczenia na w zasadzie tak proste błędy, w dodatku popełnione w takich ilościach. Na boisku rządziło Blackpool, które za tydzień zmierzy się na Emirates Stadium z Arsenalem. A może Ian Holloway wcale nie żartował z tą grą jak Hiszpania?
Dziurawy mur
Czy to Chelsea jest taka dobra przy stałych fragmentach gry, czy to drużyna West Bromwich Albion dała ciała? Podopiecznym Carlo Ancelottiego nie można nic w tym momencie ujmować, ale warto zwrócić uwagę na zachowanie defensywy beniaminka, w tym przypadku muru ustawianego przy rzutach wolnych. Futbolówka raz po raz znajdowała dziurę w blokadzie ustawionej przez piłkarzy „The Baggies”. Gdy w pewnej sytuacji na błędzie skorzystał Lampard, omal nie skończyło to się bramką Maloudy, który po uderzeniu głową przeniósł piłkę nad poprzeczką. W innej już sytuacji strzelał Drogba, który wykorzystał powtarzający się błąd. Dwójka zawodników z muru podskoczyła, będąc w powietrzu się obróciła, w rezultacie czego pozostawiła na tyle duży ubytek, że reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej spokojnie umieścił piłkę w siatce. Tak było przed przerwą.
W drugiej odsłonie spotkania „The Blues” dalej dzielili i rządzili. Na szczyt listy strzelców wdrapał się Drogba, który zdobył w tym meczu hat-tricka. Na uwagę zasługuje trzecia bramka, napastnik w potężny bowiem sposób uderzył futbolówkę, a ta zdołała jeszcze zmylić bramkarza gości, gdyż odbiła się od jednego z obrońców. O swojej skuteczności przypomniał również Lampard. W ten oto sposób podopieczni Ancelottiego zamknęli usta krytykom. Seria meczów przygotowawczych nie napawała bowiem optymizmem, „The Blues” uznawali wyższość rywali niższych o więcej niż klasę. Rywale mistrza mogą się zatem niepokoić, Chelsea bowiem znów jest w formie. Pytanie tylko, czy będzie w takiej samej, gdy przyjdzie się zmierzyć z mocniejszym rywalem.
Fatal error
Błędy miały zdecydowany wpływ na układ tabeli w pierwszej kolejce. Owszem, zdarzają się one w każdej lidze i właściwie w każdym meczu. Tylko że w tym wypadku były one ewidentne i to akurat one przykuły między innymi moją uwagę. W meczu Aston Villi z West Hamem omal nie zawalił bramki Tomkins, obrońca „Młotów”. Niechcący wyłożył on piłkę do Carewa, a później o mały włos przypadkowo nie wpakował futbolówki do swojej bramki, gdy piłka odbiła się jeszcze od jego nogi. Uratował go słupek, lecz nie zmienia to faktu, że na trudnym terenie już na początku mógł osłabić szansę na udany wynik dla jego klubu. Londyński klub ostatecznie już do przerwy przegrywał 0:2, a i w drugiej połowie bramkę dołożył Milner.
Na Ewood Park spotkanie zakończyło się jednobramkowym triumfem gospodarzy. O tym, że trzy punkty zostaną w Blackburn, przesądził błąd bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Kto wie, czy po tym zagraniu szansy w bramce nie dostanie były bramkarz Legii Warszawa, Jan Mucha. Amerykanin złapał piłkę w ręce, lecz nie zdołał jej utrzymać. W rezultacie dopadł do niej 22-letni napastnik, Nikola Kalinić. Gol ustawił wynik spotkania, który już się nie zmienił.
Czy Hart wygryzie Givena z pierwszej jedenastki? (fot. skysports.com)
Na Stadionie Światła czarną owcą okazał się Stephen Carr. Najpierw sfaulował on swojego rywala, w rezultacie czego sędzia podyktował rzut karny dla gospodarzy. Okazję pewnie wykorzystał Darren Bent, jednak sytuacja jest co najmniej kontrowersyjna. Wszystko działo się w obrębie pola karnego Fostera. Czy sędzia słusznie wskazał na wapno, czy jednak powinien odgwizdać rzut wolny? To jednak nie był koniec popisów w wykonaniu Carra. Strzelił on bowiem piękną bramkę na 2:0 dla rywala. Ironicznie można powiedzieć, że samobój pierwszej klasy. Takiego uderzenia głową, jeszcze z takiej sytuacji, jaka miała miejsce, nie powstydziłby się niejeden napastnik. Po rozegraniu ze stałych fragmentów gry jego klub zdołał jednak odrobić straty i ostatecznie zremisować.
W niedzielę o remisie na Anfield Road przesądził z kolei klops bramkarza gospodarzy, Jose Reiny. Obie drużyny starały się konstruować ataki i trudno wskazać tę lepszą, choć statystyki raczej przemawiają za Arsenalem. Hiszpan interweniując, nieszczęśliwie wpadł z piłką do bramki. Nie popisali się też debiutanci. Boisko jeszcze przed przerwą boisko opuścił Joe Cole po dość brutalnym faulu, a dwie żółte kartki obejrzał też Laurent Koscielny. Mimo tego, że Liverpool przez większość spotkania grał w dziesiątkę, potrafił wyjść na prowadzenie i przez spory czas je bronić, za co należy się uznanie.
Bramkarski „problem”
Od przybytku głowa nie boli – mówi jedno ze znanych przysłów. Manchester City zasoby ma ogromne. Nie będę jednak pisał o finansach, bo w tym momencie nie o to mi chodzi. „Obywatele” mają w swych szeregach dwóch utalentowanych bramkarzy, Shaya Givena i Joego Harta. Ktokolwiek z nich byłby zmiennikiem, może się z tym nie pogodzić. Given z racji na doświadczenie i formę z zeszłego sezonu, Hart ze względu na młodość i talent, którego nie chce zmarnować. W dodatku jest on przymierzany do roli pierwszego bramkarza reprezentacji Anglii. Swoje niebagatelne umiejętności potwierdził on, zatrzymując Tottenham. Gdyby którakolwiek z drużyn przechyliła szalę zwycięstwa na swoją stronę, z pewnością by coś udowodniła. W końcu to pomiędzy tymi zespołami rozstrzygnęła się w zeszłym sezonie batalia o eliminacje Ligi Mistrzów, kiedy to na City of Manchester Stadium triumfowali „Spurs”. Po tym meczu jestem raczej bliżej stwierdzenia, że to podopieczni Harry’ego Redknappa grają solidniejszą piłkę i to oni mogą z powodzeniem walczyć w elitarnej Champions League.
Chociaż mecz zakończył się bezbramkowym remisem, można było dostrzec brak zgrania w drużynie z Manchesteru. Na zespole, czy tego chce czy nie, ciąży presja, letnie wydatki bowiem kolejny raz oscylują wokół stu milionów funtów. Gdy Tottenham był przy piłce, gdy przejawiał inicjatywę w ofensywie, dało się dostrzec, iż w obronie „Obywateli” ustawiało się wyjątkowo dużo zawodników, zdecydowanie więcej niż zwykle w danych sytuacjach ma to miejsce, a mimo to gospodarze ze swobodą konstruowali akcje, ich dośrodkowania były dość groźne.
Shay Given mógł z uznaniem oglądać poczynania młodszego kolegi, bo gdyby nie on, zaryzykowałbym stwierdzenie, że City przegrałoby więcej niż jedną bramką. Pytanie tylko, co teraz będzie. Obaj golkiperzy chcą grać, żaden nie chce siedzieć na ławce. Czy Mancini, po tym, co zrobił Hart, odsunie go na rzecz starszego kolegi? I tak źle, i tak niedobrze, wobec czego zapowiadają się kolejne spekulacje transferowe. Okienko jest jeszcze otwarte i niewykluczone, że Given zdecyduje się opuścić klub, chociaż na razie otwarcie się o tym nie mówi.
W pozostałych spotkaniach Stoke City uznało wyższość Wolverhampton. Tam z kolei można było zobaczyć bardzo ładną bramkę Davida Jonesa po rzucie wolnym. Podrzucił on sobie piłkę, po czym przelobował mur. Piłka odbiła się jeszcze od poprzeczki i wpadła do siatki. W dobrej dyspozycji był z kolei bramkarz Fulham, David Stockdale, który zastępował Marka Schwarzera. Dzięki jego interwencjom podopieczni Marka Hughesa nie stracili bramki.
Zostało już tylko jedno spotkanie do zamknięcia pierwszej kolejki. Pozostaje więc tylko pytanie: jak będzie wyglądać mecz Manchesteru United z Newcastle? Czy i tu bramki padną po ewidentnych błędach? Może beniaminek sprawi niespodziankę? A może będzie to popis parad bramkarskich?
Po trzech miesiącach przerwy powróciła jedna z najbardziej emocjonujących, najlepszych lig świata. Rywalizacja dawno już nie zapowiadała się tak emocjonująco, choćby z uwagi na Manchester City, który po raz kolejny zdominował rynek transferowy. Nie licząc starcia Manchesteru United oraz Newcastle, w pierwszej kolejce padły 23 bramki. Na start nie zobaczyliśmy jednak niezrównanego kunsztu zawodników. Jest zgoła inaczej, bo o wynikach w większości spotkań decydowały fatalne błędy.
„Blackpool rządzi”
W ten sposób Gary Lineker, były reprezentant Anglii, podsumował sobotnie mecze ligowe. Wigan nie pozostawiło po sobie dobrego wrażenia podczas ostatniej kolejki zeszłego sezonu, kiedy to zebrało baty od mistrza Anglii. Przegrało bowiem aż 8:0, tracąc w drugiej połowie sześć bramek. Po przerwie międzysezonowej trener Martinez dokonał kilku zmian – począwszy od taktyki, po wybór linii obrony. W bramce, między innymi w roli kapitana, stanął doświadczony Kirkland. Tuż przed nim znalazło się czterech defensorów, wśród nich nowo przybyły Antolin Alcaraz, reprezentant Paragwaju, który tego roku miał przyjemność zaprezentować się na mundialu. Otwartą grę zapowiadała za to ofensywa, która tamtego popołudnia na niewiele się zdała, ano właśnie ze względu na regularnie spóźniającą się, ociągającą defensywę.
Kirkland nie miał swojego dnia (fot. skysports.com)
Praktycznie wszystkie cztery bramki, jakie straciło Wigan, można zrzucić na barki fatalnie spisujących się obrońców – ich notoryczne spóźnienia, brak zrozumienia i krycia, zostawianie otwartej przestrzeni. To, że beniaminek nie objął prowadzenia już po niecałych dwóch minutach, można jeszcze zakwalifikować jako frycowe. Pytanie tylko, jak do tego doszło, że na stadionie Wigan tempo cały czas dyktowali goście. Już właśnie po tej pierwszej akcji obrona dała po sobie znać, że nie jest w najlepszej dyspozycji, na dzień dobry bowiem uciekło jej dwóch podopiecznych Hollowaya. Piłka dwukrotnie skiksowała, bramki nie było.
Kolejne akcje były popisem bezradności gospodarzy. Niedopuszczalne jest wręcz, by w tak łatwy sposób tracić piłkę w środkowej strefie boiska. Lewa obrona u podopiecznych Martineza po prostu nie istniała. W zamian dał o sobie znać Harewood, który na rzecz beniaminka opuścił Aston Villę. Nie dość, że zdobył dwie bramki, to jeszcze asystował, jak choćby przy objęciu prowadzenia. Pytanie brzmi tylko, jakim cudem Taylor-Fletcher na luzie wbiega sobie w pole karne, a obrońca reflektuje się, że ma go kryć dopiero wtedy, gdy ten dobiega do piłki i pewnie pokonuje Kirklanda. Szczęśliwy strzelec notabene powinien być jeszcze bardziej szczęśliwy, w prawidłowy bowiem sposób strzelił bramkę na 2:0, której nie uznano. Jaki spalony zauważył w tej sytuacji sędzia, wie tylko on sam.
Dało o sobie znać niezdecydowanie, również i w przypadku Alcaraza, po którego zachowaniu przy drugiej bramce można wywnioskować, że sam nie wiedział, którym rywalem się zająć. W pewnym momencie opuścił on Harewooda, a ten zdobył bramkę w swoim debiucie. W dodatku piłka jeszcze przeszła po rękach Kirklanda, który – nawiasem mówiąc – na tle całego meczu również się nie popisał. Trzeci gol padł po dobitce, ale dlaczego w ogóle do niej doszło? Ano znów przez brak pokrycia, dzięki czemu goście spokojnie grali sobie klepkę. Z kolei przy bramce numer cztery sam nie wiem, czy bardziej winny był Figueroa, czy Kirkland. Z jednej strony ten pierwszy pozostawił swoją lewą strefę bez opieki, przez co Baptiste mógł oddać ni to strzał, ni to dośrodkowanie. Nie wyglądało również, by specjalnie mu się spieszyło do odbioru piłki. Z drugiej strony piłka ta leciała właściwie prosto w bramkarza. I znowu futbolówka wpadła do siatki po jego rękach. Inauguracja sezonu okazała się wstydem dla podopiecznych Martineza, a już zwłaszcza dla defensywy. Nie ma wytłumaczenia na w zasadzie tak proste błędy, w dodatku popełnione w takich ilościach. Na boisku rządziło Blackpool, które za tydzień zmierzy się na Emirates Stadium z Arsenalem. A może Ian Holloway wcale nie żartował z tą grą jak Hiszpania?
Dziurawy mur
Czy to Chelsea jest taka dobra przy stałych fragmentach gry, czy to drużyna West Bromwich Albion dała ciała? Podopiecznym Carlo Ancelottiego nie można nic w tym momencie ujmować, ale warto zwrócić uwagę na zachowanie defensywy beniaminka, w tym przypadku muru ustawianego przy rzutach wolnych. Futbolówka raz po raz znajdowała dziurę w blokadzie ustawionej przez piłkarzy „The Baggies”. Gdy w pewnej sytuacji na błędzie skorzystał Lampard, omal nie skończyło to się bramką Maloudy, który po uderzeniu głową przeniósł piłkę nad poprzeczką. W innej już sytuacji strzelał Drogba, który wykorzystał powtarzający się błąd. Dwójka zawodników z muru podskoczyła, będąc w powietrzu się obróciła, w rezultacie czego pozostawiła na tyle duży ubytek, że reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej spokojnie umieścił piłkę w siatce. Tak było przed przerwą.
W drugiej odsłonie spotkania „The Blues” dalej dzielili i rządzili. Na szczyt listy strzelców wdrapał się Drogba, który zdobył w tym meczu hat-tricka. Na uwagę zasługuje trzecia bramka, napastnik w potężny bowiem sposób uderzył futbolówkę, a ta zdołała jeszcze zmylić bramkarza gości, gdyż odbiła się od jednego z obrońców. O swojej skuteczności przypomniał również Lampard. W ten oto sposób podopieczni Ancelottiego zamknęli usta krytykom. Seria meczów przygotowawczych nie napawała bowiem optymizmem, „The Blues” uznawali wyższość rywali niższych o więcej niż klasę. Rywale mistrza mogą się zatem niepokoić, Chelsea bowiem znów jest w formie. Pytanie tylko, czy będzie w takiej samej, gdy przyjdzie się zmierzyć z mocniejszym rywalem.
Fatal error
Błędy miały zdecydowany wpływ na układ tabeli w pierwszej kolejce. Owszem, zdarzają się one w każdej lidze i właściwie w każdym meczu. Tylko że w tym wypadku były one ewidentne i to akurat one przykuły między innymi moją uwagę. W meczu Aston Villi z West Hamem omal nie zawalił bramki Tomkins, obrońca „Młotów”. Niechcący wyłożył on piłkę do Carewa, a później o mały włos przypadkowo nie wpakował futbolówki do swojej bramki, gdy piłka odbiła się jeszcze od jego nogi. Uratował go słupek, lecz nie zmienia to faktu, że na trudnym terenie już na początku mógł osłabić szansę na udany wynik dla jego klubu. Londyński klub ostatecznie już do przerwy przegrywał 0:2, a i w drugiej połowie bramkę dołożył Milner.
Na Ewood Park spotkanie zakończyło się jednobramkowym triumfem gospodarzy. O tym, że trzy punkty zostaną w Blackburn, przesądził błąd bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Kto wie, czy po tym zagraniu szansy w bramce nie dostanie były bramkarz Legii Warszawa, Jan Mucha. Amerykanin złapał piłkę w ręce, lecz nie zdołał jej utrzymać. W rezultacie dopadł do niej 22-letni napastnik, Nikola Kalinić. Gol ustawił wynik spotkania, który już się nie zmienił.
Czy Hart wygryzie Givena z pierwszej jedenastki? (fot. skysports.com)
Na Stadionie Światła czarną owcą okazał się Stephen Carr. Najpierw sfaulował on swojego rywala, w rezultacie czego sędzia podyktował rzut karny dla gospodarzy. Okazję pewnie wykorzystał Darren Bent, jednak sytuacja jest co najmniej kontrowersyjna. Wszystko działo się w obrębie pola karnego Fostera. Czy sędzia słusznie wskazał na wapno, czy jednak powinien odgwizdać rzut wolny? To jednak nie był koniec popisów w wykonaniu Carra. Strzelił on bowiem piękną bramkę na 2:0 dla rywala. Ironicznie można powiedzieć, że samobój pierwszej klasy. Takiego uderzenia głową, jeszcze z takiej sytuacji, jaka miała miejsce, nie powstydziłby się niejeden napastnik. Po rozegraniu ze stałych fragmentów gry jego klub zdołał jednak odrobić straty i ostatecznie zremisować.
W niedzielę o remisie na Anfield Road przesądził z kolei klops bramkarza gospodarzy, Jose Reiny. Obie drużyny starały się konstruować ataki i trudno wskazać tę lepszą, choć statystyki raczej przemawiają za Arsenalem. Hiszpan interweniując, nieszczęśliwie wpadł z piłką do bramki. Nie popisali się też debiutanci. Boisko jeszcze przed przerwą boisko opuścił Joe Cole po dość brutalnym faulu, a dwie żółte kartki obejrzał też Laurent Koscielny. Mimo tego, że Liverpool przez większość spotkania grał w dziesiątkę, potrafił wyjść na prowadzenie i przez spory czas je bronić, za co należy się uznanie.
Bramkarski „problem”
Od przybytku głowa nie boli – mówi jedno ze znanych przysłów. Manchester City zasoby ma ogromne. Nie będę jednak pisał o finansach, bo w tym momencie nie o to mi chodzi. „Obywatele” mają w swych szeregach dwóch utalentowanych bramkarzy, Shaya Givena i Joego Harta. Ktokolwiek z nich byłby zmiennikiem, może się z tym nie pogodzić. Given z racji na doświadczenie i formę z zeszłego sezonu, Hart ze względu na młodość i talent, którego nie chce zmarnować. W dodatku jest on przymierzany do roli pierwszego bramkarza reprezentacji Anglii. Swoje niebagatelne umiejętności potwierdził on, zatrzymując Tottenham. Gdyby którakolwiek z drużyn przechyliła szalę zwycięstwa na swoją stronę, z pewnością by coś udowodniła. W końcu to pomiędzy tymi zespołami rozstrzygnęła się w zeszłym sezonie batalia o eliminacje Ligi Mistrzów, kiedy to na City of Manchester Stadium triumfowali „Spurs”. Po tym meczu jestem raczej bliżej stwierdzenia, że to podopieczni Harry’ego Redknappa grają solidniejszą piłkę i to oni mogą z powodzeniem walczyć w elitarnej Champions League.
Chociaż mecz zakończył się bezbramkowym remisem, można było dostrzec brak zgrania w drużynie z Manchesteru. Na zespole, czy tego chce czy nie, ciąży presja, letnie wydatki bowiem kolejny raz oscylują wokół stu milionów funtów. Gdy Tottenham był przy piłce, gdy przejawiał inicjatywę w ofensywie, dało się dostrzec, iż w obronie „Obywateli” ustawiało się wyjątkowo dużo zawodników, zdecydowanie więcej niż zwykle w danych sytuacjach ma to miejsce, a mimo to gospodarze ze swobodą konstruowali akcje, ich dośrodkowania były dość groźne.
Shay Given mógł z uznaniem oglądać poczynania młodszego kolegi, bo gdyby nie on, zaryzykowałbym stwierdzenie, że City przegrałoby więcej niż jedną bramką. Pytanie tylko, co teraz będzie. Obaj golkiperzy chcą grać, żaden nie chce siedzieć na ławce. Czy Mancini, po tym, co zrobił Hart, odsunie go na rzecz starszego kolegi? I tak źle, i tak niedobrze, wobec czego zapowiadają się kolejne spekulacje transferowe. Okienko jest jeszcze otwarte i niewykluczone, że Given zdecyduje się opuścić klub, chociaż na razie otwarcie się o tym nie mówi.
W pozostałych spotkaniach Stoke City uznało wyższość Wolverhampton. Tam z kolei można było zobaczyć bardzo ładną bramkę Davida Jonesa po rzucie wolnym. Podrzucił on sobie piłkę, po czym przelobował mur. Piłka odbiła się jeszcze od poprzeczki i wpadła do siatki. W dobrej dyspozycji był z kolei bramkarz Fulham, David Stockdale, który zastępował Marka Schwarzera. Dzięki jego interwencjom podopieczni Marka Hughesa nie stracili bramki.
Zostało już tylko jedno spotkanie do zamknięcia pierwszej kolejki. Pozostaje więc tylko pytanie: jak będzie wyglądać mecz Manchesteru United z Newcastle? Czy i tu bramki padną po ewidentnych błędach? Może beniaminek sprawi niespodziankę? A może będzie to popis parad bramkarskich?