Włochy
Lewonożny środkowy obrońca, który jako kapitan AC Milan zdobył mistrzostwo Włoch w 2022 roku, a potem spełnił marzenie o grze w Lazio.
Urodził się 12 stycznia 1995 roku w Anzio, ale za swoje miasto uważa sąsiednie Nettuno, gdzie dorastał w dzielnicy San Giacomo. W Nettuno najpopularniejszym sportem jest baseball, w który grał w szkole, choć nigdy go nie polubił: był dla niego za wolny.
W piłkarskiej szkółce zaczynał jako pomocnik, bo lubił strzelać gole. Jako dziewięciolatek trafił do akademii AS Roma, a do klubu ściągnął go Bruno Conti, również pochodzący z Nettuno. W młodzieżowych drużynach Romy Sandro Tovalieri cofnął go do obrony, tłumacząc, że brakuje mu obrońców, a Romagnoli jest jednym z najwyższych. Rodzice prowadzili sklep spożywczy i na zmianę wozili go na treningi do Rzymu, 50 kilometrów w jedną stronę. W końcu nie dali rady pogodzić jednego z drugim i sprzedali sklep.
Od dziecka kibicował Lazio, a jego wzorem był Alessandro Nesta. Lazio chciało go kiedyś sprawdzić na testach, ale był już związany z Romą.
W pierwszej drużynie Romy zadebiutował 11 grudnia 2012 roku, w wygranym 3:0 meczu Pucharu Włoch z Atalantą. Zdeněk Zeman wystawił go w środku obrony obok Nicolása Burdisso. Jedenaście dni później, 22 grudnia, wszedł na ostatnie dziesięć minut wygranego 4:2 meczu z AC Milan i zadebiutował w Serie A w wieku 17 lat i 344 dni. Grał wtedy z numerem 46, bo jest fanem Valentino Rossiego.
26 maja 2013 roku siedział na ławce Romy w finale Pucharu Włoch, który Roma przegrała z Lazio. Mówił potem, że jako zawodnik Romy żałował porażki, ale poczuł też ulgę, bo wygrała drużyna, której kibicował. Kiedy jako piłkarz Sampdorii i Milanu grał z Lazio na Stadio Olimpico, naciągał bluzę na usta, żeby po cichu śpiewać hymn Lazio.
U Rudiego Garcii grał w Romie mało, czasem nawet jako lewy obrońca. Potrzebował więcej gry, a Siniša Mihajlović przez kilka miesięcy dzwonił do niego, namawiając na przenosiny do Sampdorii. 1 września 2014 roku Roma wypożyczyła go do Genui na rok. U Mihajlovicia został podstawowym obrońcą Serie A. Po latach mówił, że to Serb nauczył go najwięcej.
Latem 2015 roku Mihajlović przeszedł do AC Milan i wysłał Romagnolemu SMS-a: „Czekam na ciebie w Milanie”. 11 sierpnia 2015 roku Milan kupił go od Romy. Za radą Adriano Gallianiego wziął koszulkę z numerem 13, w której grał Nesta. Numer 6, z którym też był związany, jest w Milanie zastrzeżony po Franco Baresim.
W Milanie trenerzy zmieniali się niemal co roku: Mihajlović, Vincenzo Montella, Gennaro Gattuso, Marco Giampaolo, Stefano Pioli. Romagnoli u każdego grał w podstawowym składzie. 23 grudnia 2016 roku w Dosze zagrał całe 120 minut meczu o Superpuchar Włoch z Juventusem, w którym trafił głową w poprzeczkę. Milan wygrał po rzutach karnych.
W 2018 roku, kilka dni po powrocie Leonardo Bonucciego do Juventusu, Gattuso zapytał go, czy weźmie opaskę kapitana. Romagnoli odpowiedział, że to oczywiste. Miał wtedy 23 lata i był wtedy drugim najmłodszym kapitanem w historii Milanu, po Baresim. W październiku 2018 roku dwa razy z rzędu strzelił gola w 90. minucie: w wygranym 2:1 meczu z Genoą i w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Udinese.
Sezon 2021/22 był dla niego najtrudniejszy w Milanie, bo w obronie coraz częściej grali Fikayo Tomori i Pierre Kalulu. Jako kapitan podniósł jednak 22 maja 2022 roku w Reggio Emilii puchar za mistrzostwo Włoch, pierwsze dla Milanu od 2011 roku. Po sezonie skończył mu się kontrakt i po siedmiu latach odszedł z klubu jako wolny zawodnik.
12 lipca 2022 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Lazio. Pod klinikę, w której przechodził badania, przyszły setki kibiców, a w nowym klubie znów wziął numer 13. Żeby przejść do Lazio, zgodził się na niższe zarobki. Trenera Maurizio Sarriego nazwał najlepszym, jakiego miał, bo ten bardzo starannie pracował z linią obrony. Już w pierwszym sezonie w Rzymie stał się filarem defensywy Lazio.
W styczniu 2026 roku był już dogadany z katarskim Al Sadd i po meczu w Lecce pożegnał się z kibicami. Sarri powiedział wtedy, że bez niego celem Lazio będzie utrzymanie, a prezes Claudio Lotito zablokował transfer. 22 kwietnia 2026 roku Romagnoli strzelił gola w półfinale Pucharu Włoch z Atalantą w Bergamo, a Lazio awansowało po rzutach karnych. W finale przegrało 0:2 z Interem. Latem transfer do Kataru znów się zaciął, ale 3 września 2026 roku Lazio sprzedało go do Al Sadd, z którym podpisał kontrakt do 2029 roku.
Jest lewonożnym, wysokim środkowym obrońcą. Już jako nastolatek wyróżniał się ustawianiem się i osobowością. Lubi rozgrywać piłkę od tyłu i mówi, że przy wyprowadzaniu jej trzeba ryzykować. W Lazio u Sarriego dobrze krył napastników i włączał się w budowanie akcji. Obronę traktuje przede wszystkim jako pracę głowy: obrońca ma przewidzieć, gdzie trafi piłka, i ustawić się tak, żeby to on kierował napastnika tam, gdzie chce. Nigdy nie lubił biegania, a treningi od lat uzupełnia intensywną pracą na siłowni.
Grał w reprezentacji Włoch U-21. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 6 października 2016 roku w Turynie, gdy Gian Piero Ventura wystawił go obok Andrei Barzagliego i Bonucciego w zremisowanym 1:1 meczu eliminacji mistrzostw świata z Hiszpanią. Wcześniej ostatni raz był powołany w 2020 roku, a w marcu 2023 roku, już jako obrońca Lazio, znów powołał go Roberto Mancini. Do października 2026 roku ostatni mecz w kadrze zagrał 26 marca 2023 roku na Malcie, w wygranym 2:0 meczu eliminacji Euro 2024.
0
0
Łącznie · Na 90 min
