A tak (ładnie) grali w Premier League

Na kolejne niesamowite derby musieliśmy czekać zaledwie sześć dni. Tym razem miejscem spektaklu był Londyn, a dokładniej Stamford Bridge, Chelsea podejmowała Arsenal. Obie drużyny na boisko wyszły chyba bez obrońców. Ze trzy gole mogły wpaść (po obu stronach) już w pierwszych dziesięciu minutach. Na to, aż piłka w końcu zatrzepoce w siatce, czekaliśmy prawie do końca pierwszego kwadransa, gdy pięknym szczupakiem popisał się Lampard. Ta bramka trochę uspokoiła grę, ale w 36. minucie goście się odgryźli. Piękna akcja, po której wjechali w obronę jak w masło, zakończyła się podaniem do van Persiego. Holender musiał tylko dopełnić formalności. Przed przerwą większość kibiców ryknęła jednak raz jeszcze. Z rożnego dośrodkował Lampard, a wszystkich uprzedził Terry i odzyskał prowadzenie dla Chelsea.

Pierwsze piętnaście minut drugiej połowy należało zdecydowanie do gości. W 49. minucie niepilnowany z lewej strony Andre Santos wyszedł sam na sam i doprowadził do remisu. Chwilę później fatalną indolencją „popisali się” obrońcy Chelsea, którzy we trzech dali się ograć Walcottowi, choć ten w pewnym momencie dryblował ich, będąc na czworakach. Nikt mu nie przeszkadzał, więc pomknął dalej i strzelił na 3:2. W 80. minucie było już 3:3 po wspaniałym strzale z dystansu Juana Maty. Minęło pięć minut i przydarzył się kolejny błąd. Malouda niechlujnie podał do Terry’ego, ten się poślizgnął i sam na sam wyszedł van Persie. Holender takich sytuacji po prostu nie marnuje i Arsenal znowu prowadził. Tuż przed końcem Robin dobił rywali, wykańczając kontrę, kompletując hat-tricka i ustalając wynik na 3:5.

Kolejny mecz w naszym zestawieniu odbył się już w 2012 roku, a dokładniej 5 lutego. Areną zmagań znowu było Stamford Bridge, gdzie tym razem zawitał Manchester United. Gospodarze byli bardzo osłabieni brakiem Terry’ego, Drogby i Lamparda i na początku zostali zepchnięci do defensywy. Debiutujący w tym meczu w barwach „The Blues” Cahill nieomal nie spowodował na samym początku karnego, gospodarze byli cały czas w tarapatach. To jednak oni pierwsi zdobyli gola. Sturridge zakręcił Evrą, wbiegł w pole karne i nabił Evansa, po czym piłka wturlała się do siatki. Początek po przerwie był za to zabójczy dla gości. Minęło kilkadziesiąt sekund, Torres dośrodkował w pole karne, a tam już czekał Juan Mata, który huknął nie do obrony z woleja. W 50. minucie było 3:0. Tym razem Mata dośrodkowywał, a świetną główką popisał się David Luiz. Piłka otarła się jeszcze o Ferdinanda i zmyliła de Geę, wpadając do siatki.

Mimo to goście, jak to oni, nie poddali się. W 58. minucie po faulu Sturridge’a wywalczyli rzut karny, który pewnie wykorzystał Rooney. Minęło 11 minut i… sytuacja się powtórzyła. No, prawie, bo starcie Ivanovicia z Welbeckiem można nazwać co najwyżej „faulem”. Rooney jednak znowu się nie pomylił i było już 3:2. Ferguson wprowadził wcześniej na boisko Hernandeza, a Villas-Boas, już po tej bramce, Romeu. Tym razem lepszy okazał się ten bardziej doświadczony. W 84. minucie najpierw główkował Rooney – Cech obronił. Piłka spadła jednak pod nogi Giggsa, ten dośrodkował, a właśnie Hernandez znalazł się kilka metrów przed bramką, tym razem nie dając czeskiemu bramkarzowi szans. Londyńczycy mogli jeszcze zdobyć bramkę na 4:3, ale świetnie bronił de Gea, który zatrzymał piłkę najpierw po rzucie wolnym Maty, a następnie po mocnym strzale z dystansu Cahilla. Londyńczycy przebyli drogę od bohaterów do frajerów, goście – wręcz odwrotnie. Widowisko tylko na tym zyskało.

Zostawiamy już Londyn, ale nie Manchester United. 22 kwietnia na Old Trafford przyjechał bowiem Everton. To miał być zwykły niedzielny mecz, bo „The Toffees” to co prawda rywal trudny, ale na własnym terenie bez problemu do pokonania. Stało się jednak inaczej, a to starcie okazało się prawdziwym turning pointem w wyścigu o mistrzostwo. I zaczęło się niezgodnie z planem. W 36. minucie po wrzutce Hibberta Jelavić wysoko wyszedł w górę i mocną główką posłał piłkę do siatki. Jeszcze przed przerwą wyrównał Rooney, a kwadrans po przerwie wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą United. Najpierw pięknego gola strzelił Welbeck, a następnie Nani wykończył podcinką podanie tego pierwszego i zrobiło się 3:1.

Goście się nie poddawali i złapali chwilę później kontakt po ładnym woleju Fellainiego. Była 67. minuta, ale 120 sekund później gospodarze prowadzili po raz kolejny. Znowu do siatki trafił Rooney i wtedy naprawdę nikt chyba nie wierzył, że gospodarzom może się jeszcze coś stać. Nie wierzył nikt oprócz graczy Evertonu. W 83. minucie znowu odpalił Jelavić i było już tylko 4:3. W szeregi faworytów wdarła się nerwowość, a słaba tego dnia obrona popełniała coraz więcej prostych błędów. Wykorzystał to 180 sekund po bramce kontaktowej Fellaini, który zatańczył z rywalami w polu karnym i wystawił piłkę jak na tacy Pienaarowi. Temu nie pozostało nic innego, jak skierować ją do siatki. W ten sposób wróciły emocje w wyścigu o najcenniejsze trofeum, zresztą tydzień później podopieczni Fergusona, po porażce w derbach 0:1, nie byli już liderem.

Mogli jednak rzutem na taśmę zostać mistrzem. W ostatniej kolejce swoje zadanie wykonali (ograli Sunderland 1:0) i przez kilkanaście minut rzeczywiście byli najlepsi. Ale po kolei. W ostatniej kolejce na Etihad Stadium przyjechało walczące o przetrwanie QPR. City wystarczyło zwycięstwo nad słabym rywalem, żeby świętować pierwszy od 44 lat tytuł. Gola na 1:0 udało się wcisnąć w końcu Zabalecie w 39. minucie i do przerwy wszystko wyglądało bardzo dobrze. 180 sekund po niej swoje umiejętności matematyczne zaprezentował nam jednak Lescott. Chłopak na lekcjach w szkole chyba nie uważał, bo źle obliczył lot piłki i zamiast wybić ją spokojnie do przodu, zagrał do Djibrila Cisse, który wyrównał stan meczu. Minęło kilka chwil i swoją ciemną stronę mocy pokazał Joey Barton. Łatwiej by było chyba wyliczyć, kogo on w 55. minucie nie skopał/uderzył/obraził, choć czy znalazłby się ktoś taki? Chyba nie, w każdym razie Anglik wyleciał z czerwoną kartką i trochę od piłki odpocznie.

To powinno teoretycznie ułatwić zadanie gospodarzom. Tymczasem… w 66. minucie Mackie wykończył kontrę swojego zespołu i zrobiło się 1:2. Faworyci wściekle ruszyli do ataku, próbowali na wszystkie możliwe sposoby sforsować bramkę Kenny’ego, ale ten dokonywał w niej cudów. Wytrzymał tak do 92. minuty. Wtedy po rzucie rożnym w odpowiednim miejscu i czasie znalazł się Dżeko i skierował piłkę do siatki. To jednak nadal było zbyt mało, ale emocje się jeszcze nie skończyły, sędzia doliczył pięć minut. W czwartej Aguero zagrał do… Balotellego (którego według zapowiedzi Manciniego nie powinno być wtedy w ogóle na boisku), ten, już prawie leżąc, pokracznie mu odegrał, a Argentyńczyk zamknął oczy i kopnął z całej siły. Wpadło, więc Kun ściągnął koszulkę, zaczął robić rundę honorową, stadion wręcz eksplodował z emocji, a Fergusonowi, gdy tylko się dowiedział, zrzedła mina. Jak chyba nigdy w całej karierze.

Na kolejne niesamowite derby musieliśmy czekać zaledwie sześć dni. Tym razem miejscem spektaklu był Londyn, a dokładniej Stamford Bridge, Chelsea podejmowała Arsenal. Obie drużyny na boisko wyszły chyba bez obrońców. Ze trzy gole mogły wpaść (po obu stronach) już w pierwszych dziesięciu minutach. Na to, aż piłka w końcu zatrzepoce w siatce, czekaliśmy prawie do końca pierwszego kwadransa, gdy pięknym szczupakiem popisał się Lampard. Ta bramka trochę uspokoiła grę, ale w 36. minucie goście się odgryźli. Piękna akcja, po której wjechali w obronę jak w masło, zakończyła się podaniem do van Persiego. Holender musiał tylko dopełnić formalności. Przed przerwą większość kibiców ryknęła jednak raz jeszcze. Z rożnego dośrodkował Lampard, a wszystkich uprzedził Terry i odzyskał prowadzenie dla Chelsea.

Pierwsze piętnaście minut drugiej połowy należało zdecydowanie do gości. W 49. minucie niepilnowany z lewej strony Andre Santos wyszedł sam na sam i doprowadził do remisu. Chwilę później fatalną indolencją „popisali się” obrońcy Chelsea, którzy we trzech dali się ograć Walcottowi, choć ten w pewnym momencie dryblował ich, będąc na czworakach. Nikt mu nie przeszkadzał, więc pomknął dalej i strzelił na 3:2. W 80. minucie było już 3:3 po wspaniałym strzale z dystansu Juana Maty. Minęło pięć minut i przydarzył się kolejny błąd. Malouda niechlujnie podał do Terry’ego, ten się poślizgnął i sam na sam wyszedł van Persie. Holender takich sytuacji po prostu nie marnuje i Arsenal znowu prowadził. Tuż przed końcem Robin dobił rywali, wykańczając kontrę, kompletując hat-tricka i ustalając wynik na 3:5.

Kolejny mecz w naszym zestawieniu odbył się już w 2012 roku, a dokładniej 5 lutego. Areną zmagań znowu było Stamford Bridge, gdzie tym razem zawitał Manchester United. Gospodarze byli bardzo osłabieni brakiem Terry’ego, Drogby i Lamparda i na początku zostali zepchnięci do defensywy. Debiutujący w tym meczu w barwach „The Blues” Cahill nieomal nie spowodował na samym początku karnego, gospodarze byli cały czas w tarapatach. To jednak oni pierwsi zdobyli gola. Sturridge zakręcił Evrą, wbiegł w pole karne i nabił Evansa, po czym piłka wturlała się do siatki. Początek po przerwie był za to zabójczy dla gości. Minęło kilkadziesiąt sekund, Torres dośrodkował w pole karne, a tam już czekał Juan Mata, który huknął nie do obrony z woleja. W 50. minucie było 3:0. Tym razem Mata dośrodkowywał, a świetną główką popisał się David Luiz. Piłka otarła się jeszcze o Ferdinanda i zmyliła de Geę, wpadając do siatki.

Mimo to goście, jak to oni, nie poddali się. W 58. minucie po faulu Sturridge’a wywalczyli rzut karny, który pewnie wykorzystał Rooney. Minęło 11 minut i… sytuacja się powtórzyła. No, prawie, bo starcie Ivanovicia z Welbeckiem można nazwać co najwyżej „faulem”. Rooney jednak znowu się nie pomylił i było już 3:2. Ferguson wprowadził wcześniej na boisko Hernandeza, a Villas-Boas, już po tej bramce, Romeu. Tym razem lepszy okazał się ten bardziej doświadczony. W 84. minucie najpierw główkował Rooney – Cech obronił. Piłka spadła jednak pod nogi Giggsa, ten dośrodkował, a właśnie Hernandez znalazł się kilka metrów przed bramką, tym razem nie dając czeskiemu bramkarzowi szans. Londyńczycy mogli jeszcze zdobyć bramkę na 4:3, ale świetnie bronił de Gea, który zatrzymał piłkę najpierw po rzucie wolnym Maty, a następnie po mocnym strzale z dystansu Cahilla. Londyńczycy przebyli drogę od bohaterów do frajerów, goście – wręcz odwrotnie. Widowisko tylko na tym zyskało.

Zostawiamy już Londyn, ale nie Manchester United. 22 kwietnia na Old Trafford przyjechał bowiem Everton. To miał być zwykły niedzielny mecz, bo „The Toffees” to co prawda rywal trudny, ale na własnym terenie bez problemu do pokonania. Stało się jednak inaczej, a to starcie okazało się prawdziwym turning pointem w wyścigu o mistrzostwo. I zaczęło się niezgodnie z planem. W 36. minucie po wrzutce Hibberta Jelavić wysoko wyszedł w górę i mocną główką posłał piłkę do siatki. Jeszcze przed przerwą wyrównał Rooney, a kwadrans po przerwie wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą United. Najpierw pięknego gola strzelił Welbeck, a następnie Nani wykończył podcinką podanie tego pierwszego i zrobiło się 3:1.

Goście się nie poddawali i złapali chwilę później kontakt po ładnym woleju Fellainiego. Była 67. minuta, ale 120 sekund później gospodarze prowadzili po raz kolejny. Znowu do siatki trafił Rooney i wtedy naprawdę nikt chyba nie wierzył, że gospodarzom może się jeszcze coś stać. Nie wierzył nikt oprócz graczy Evertonu. W 83. minucie znowu odpalił Jelavić i było już tylko 4:3. W szeregi faworytów wdarła się nerwowość, a słaba tego dnia obrona popełniała coraz więcej prostych błędów. Wykorzystał to 180 sekund po bramce kontaktowej Fellaini, który zatańczył z rywalami w polu karnym i wystawił piłkę jak na tacy Pienaarowi. Temu nie pozostało nic innego, jak skierować ją do siatki. W ten sposób wróciły emocje w wyścigu o najcenniejsze trofeum, zresztą tydzień później podopieczni Fergusona, po porażce w derbach 0:1, nie byli już liderem.

Mogli jednak rzutem na taśmę zostać mistrzem. W ostatniej kolejce swoje zadanie wykonali (ograli Sunderland 1:0) i przez kilkanaście minut rzeczywiście byli najlepsi. Ale po kolei. W ostatniej kolejce na Etihad Stadium przyjechało walczące o przetrwanie QPR. City wystarczyło zwycięstwo nad słabym rywalem, żeby świętować pierwszy od 44 lat tytuł. Gola na 1:0 udało się wcisnąć w końcu Zabalecie w 39. minucie i do przerwy wszystko wyglądało bardzo dobrze. 180 sekund po niej swoje umiejętności matematyczne zaprezentował nam jednak Lescott. Chłopak na lekcjach w szkole chyba nie uważał, bo źle obliczył lot piłki i zamiast wybić ją spokojnie do przodu, zagrał do Djibrila Cisse, który wyrównał stan meczu. Minęło kilka chwil i swoją ciemną stronę mocy pokazał Joey Barton. Łatwiej by było chyba wyliczyć, kogo on w 55. minucie nie skopał/uderzył/obraził, choć czy znalazłby się ktoś taki? Chyba nie, w każdym razie Anglik wyleciał z czerwoną kartką i trochę od piłki odpocznie.

To powinno teoretycznie ułatwić zadanie gospodarzom. Tymczasem… w 66. minucie Mackie wykończył kontrę swojego zespołu i zrobiło się 1:2. Faworyci wściekle ruszyli do ataku, próbowali na wszystkie możliwe sposoby sforsować bramkę Kenny’ego, ale ten dokonywał w niej cudów. Wytrzymał tak do 92. minuty. Wtedy po rzucie rożnym w odpowiednim miejscu i czasie znalazł się Dżeko i skierował piłkę do siatki. To jednak nadal było zbyt mało, ale emocje się jeszcze nie skończyły, sędzia doliczył pięć minut. W czwartej Aguero zagrał do… Balotellego (którego według zapowiedzi Manciniego nie powinno być wtedy w ogóle na boisku), ten, już prawie leżąc, pokracznie mu odegrał, a Argentyńczyk zamknął oczy i kopnął z całej siły. Wpadło, więc Kun ściągnął koszulkę, zaczął robić rundę honorową, stadion wręcz eksplodował z emocji, a Fergusonowi, gdy tylko się dowiedział, zrzedła mina. Jak chyba nigdy w całej karierze.