Znacie już początki niemieckiego futbolu i wydarzenia, które przyczyniły się do powstania Bundesligi. Ale czyj to był pomysł? Kto za tym stał? Jak do tego doszło? O tym, o pierwszych mistrzach i pierwszych skandalach dowiecie się z poniższego tekstu.
Jako pierwszy ideę stworzenia jednej, profesjonalnej ligi w Niemczech wygłosił już w 1932 roku ówczesny prezes DFB Felix Linnemann, o czym wspominaliśmy w ostatnim artykule dotyczącym historii niemieckiego futbolu. Po II wojnie światowej głównym orędownikiem pomysłu powstania jednej ligi był Franz Kremer, od 1948 roku prezydent 1. FC Köln i prezes założonej rok później organizacji mającej na celu dbanie o interesy klubów niemieckich (Interessengemeinschaft Bundesliga und Berufsfussball). Wielkie poparcie miał w osobie ówczesnego selekcjonera reprezentacji Niemiec, Seppa Herbergera, który już przed wojną zabiegał o powstanie profesjonalnych rozgrywek. Należy pamiętać, że przed powstaniem Bundesligi piłkarze grali amatorsko i nie mogli zarabiać więcej niż 400 marek. To powodowało wiele wyjazdów najlepszych piłkarzy, na czym korzystały przede wszystkim kluby włoskie. Wróćmy do Kremera i Herbergera – obaj panowie przez kilkanaście lat mocno pracowali, aby przekonać sceptyków do swoich racji. Pomagał im w tym Hermann Neuberger (późniejszy prezes DFB), który tłumaczył przedstawicielom klubów, że stworzenie profesjonalnej ligi poprawi sytuacje klubów i podniesie poziom piłki nożnej w Niemczech. Z kolei Herberger przekonywał, że w obecnej sytuacji nie ma on piłkarzy na poziomie reprezentacji. Z jego słowami zbiegła się zawstydzająca porażka z Chile na mistrzostwach świata. Ostatecznie Herberger uzyskał nawet poparcie władz Republiki Federalnej Niemiec.
28 lipca 1962 roku w „Złotej Sali” Westfallenhallen w Dortmundzie odbyło się głosowanie mające na celu wprowadzenie nowych rozgrywek. Starania Kremera, Herbergera i Neubergera przyniosły skutek: nowy projekt został przegłosowany w stosunku 103:26. To jednak nie był koniec problemów. Drużyny do nowej, 16-zespołowej ligi trzeba było w jakiś sposób wybrać. Ostatecznie kryteria były dość skomplikowane i nie obyło się bez kontrowersji. Postanowiono, że do Bundesligi trafi po pięć z zespołów z ligi południowej i zachodniej, trzy zespoły z ligi północnej, dwa z ligi południowo-zachodniej i jeden klub z ligi berlińskiej. Poza tym w Bundeslidze nie mogły grać dwa kluby z tego samego miasta. W ten właśnie sposób w pierwszych dwóch sezonach w Bundeslidze nie występował Bayern Monachium. Aby wyliczyć, które zespoły najbardziej zasługują na grę w nowej lidze, zsumowano wyniki z wszystkich sezonów (1951-1963), jednak te z sezonów 1955/1956-1958/1959 mnożono razy dwa, a 1959/1960-1962/1963 razy trzy. Spośród 74 klubów 46 złożyło wnioski o przyjęcie do Bundesligi. Musiały one spełniać kryteria finansowe i infrastrukturalne (np. stadion musiał posiadać 35 tysięcy miejsc i reflektory). 15 wniosków od razu zostało odrzuconych. 11 stycznia 1963 roku ogłoszono pierwsze dziewięć klubów, które od przyszłego sezonu miały zagrać w Bundeslidze: 1. FC Köln, Borussia Dortmund, FC Schalke 04, Werder Bremen, Eintracht Frankfurt, 1. FC Nürnberg, 1. FC Saarbrücken, Hamburger SV i Hertha BSC. Byli to mistrzowie swoich lig i byli finaliści mistrzostw Niemiec. Pozostałe kluby mocno walczyły o poszerzenie ligi do 18 albo nawet 20 zespołów, ale nie wyrażono na to zgody. 6 maja znany był już skład pierwszego sezonu Bundesligi. Do wspomnianych dziewięciu zespołów dołączyły: Preussen Münster, Meidericher SV, Eintracht Brunszwik, 1. FC Kaiserslautern, TSV 1860 Monachium, VfB Stuttgart i Karlsruher SC. Pozostałe zespoły grały na zapleczu Bundesligi, czyli Regionallidze.
