Przerwanie złej passy i fajerwerki Filipa Raicevicia. Śląsk Wrocław zwycięża 2:1

Jak się okazało, nie były to ostatnie fajerwerki wystrzelone na wrocławskie niebo przez Czarnogórca. Nie minęło kilka minut, nim Przemysław Płacheta w idealny sposób dośrodkował piłkę w pole karne (czwarta asysta w lidze), w którym stał nie kto inny jak napastnik Śląska. Nienaganne wykończenie, wykorzystanie bierności obrońców, gol. Tym samym prawdopodobnie nic w najbliższym czasie nie uratuje spadających akcji Erika Exposito, który nie dość, że stracił zaufanie w oczach kibiców, to jeszcze najprawdopodobniej w oczach trenera Lavicki. Dzisiejszy występ Filipa Raicevicia od 1. minuty był do przewidzenia, ale tak skuteczna gra podczas meczu już niekoniecznie. Nowy piłkarz WKS-u nie rozegrał łącznie nawet 90 minut w ekstraklasie, by zdążyć w zanotowaniu bramki, asysty i kilku ważnych zagrań w kontekście strzelonych goli całego zespołu.

W międzyczasie swoją pracę w myśl odrobienia strat próbował wykonywać Górnik, ale do końca pierwszej połowy bezskutecznie. Często podchodził pod bramkę wrocławian, ale jego strzały były najczęściej niecelne. Gorzej było w defensywie. Tam podopieczni trenera Lavicki mieli niemal autostradę w pole karne, ale trudno się dziwić, jeśli na prawej stronie linii defensywnej mecz musiał rozgrywać Mateusz Matras, czyli nominalnie defensywny pomocnik. Po jego stronie stwarzało się największe zagrożenie, co Marcin Brosz powinien zapamiętać i wziąć sobie do serca na przyszłość.

Fajerwerki skończyły się w pierwszej połowie. Śląsk Wrocław przełamał impas

Druga część spotkania przebiegała pod znakiem nijakości. Podopieczni trenera Brosza wciąż nie potrafili stworzyć większego zagrożenia pod bramką Matusa Putnockiego, a Śląsk Wrocław leniwie czekał na swoje okazje. I tutaj trzeba zaznaczyć: bardzo leniwie. Co prawda wrocławska ekipa prezentowała się lepiej przez niemal całe 90 minut, kontrolując przebieg meczu, jednak zabrakło pewnego rodzaju kropki nad i.

Nie licząc sytuacji z 1. minuty widowiska, defensywa WKS-u rozegrała bardzo solidne spotkanie. Na jej czele stał Israel Puerto, który nie dość, że skutecznie dyrygował swoimi kolegami, to jeszcze zaliczył świetny indywidualny występ. Niech nie zamazuje tego faktu niefortunnie trafiona bramka samobójcza. Wśród ogólnie panującej nijakości pod kątem piłkarskim w drugiej części meczu dobrze odnajdowali się także Lubambo Musonda, Michał Chrapek i – można by rzec, że nareszcie – Przemysław Płacheta, który po tym meczu nie musi martwić się o porównania do Miłosza Przybeckiego. Zaliczył straty i złe zagrania, ale nie było ich na tyle, by mówić o słabym występie.

Ze strony przyjezdnych trudno kogokolwiek wyróżnić. Jimenez czy Angulo byli z meczu właściwie wyłączeni, a jeśli już o kimś można wspomnieć w pozytywnym kontekście, to tymi postaciami byliby Erik Janża i Roman Prochazka. I oczywiście to było za mało, żeby odrobić straty i tym samym nie pozwolić Śląskowi na przełamanie niemocy trwającej pięć lat. Goście podłączyli się jeszcze do prądu dzięki bramce kontaktowej z rzutu rożnego (swoją drogą kornery były bardzo groźne), ale zabrakło czasu i zapewne sił, aby realnie pomyśleć o wyrwaniu choćby jednego punktu.

Co istotne dla Śląska, bardziej niż zwycięstwo nad Górnikiem ważne były pierwsze trzy punkty od pięciu spotkań w ekstraklasie. Podopieczni trenera Lavicki przełamali zatem dwie niechlubne passy, co pozwoliło na zbliżenie się do strefy europejskich pucharów na tylko jeden punkt.