Zielone święto w Bydgoszczy

Przybyszów z Zielonej Wyspy nie da się nie zauważyć. Poznać ich można nie tylko po posługiwaniu się językiem angielskim i zielonych koszulkach symbolizujących ich barwy narodowe. Po prostu nie można przejść przez bydgoskie Stare Miasto, nie zwracając uwagi na tak radosnych, otwartych, a przede wszystkim rozśpiewanych ludzi. W ich obecności nie trzeba wiele, by poczuć atmosferę lekkości, by na twarzy zagościł szczery uśmiech, by razem z nimi bawić się Euro 2012. Zwłaszcza że Irlandczycy są ludźmi otwartymi i chętnie podejmują rozmowę. Większość z nich jest dosłownie zachwycona tym, co zastała. Pytani o to, jak im się podoba Polska i Bydgoszcz, odpowiadają wyłącznie w pozytywnym tonie. Z ich ust słychać takie słowa, jak: „very good”, „very nice”, „fantastic” i „I love it”. Tych ostatnich użył jeden z moich rozmówców, dla którego przyjazd na Euro 2012 nie jest pierwszą wizytą w Polsce. Irlandczycy chwalą sobie również to, że w naszym kraju jest taniej niż na Zielonej Wyspie, oraz – co dla nas powinno być najważniejsze – uprzejmość i przyjacielskość Polaków. Tym bardziej że większość z nich jest nie tylko w Bydgoszczy, ale też nad Wisłą po raz pierwszy. Jeśli weźmiemy pod uwagę to, co o naszym kraju tuż przed rozpoczęciem mistrzostw pisano w brytyjskiej prasie (sugerowano, że decydując się na wyjazd do Polski, podróżni powinni liczyć się z możliwością powrotu w trumnie), otwartość z naszej strony musiała zrobić na nich ogromne wrażenie. Niektórzy z moich rozmówców wprost określili mieszkańców Bydgoszczy mianem: „good people” i „friendly people”.

Dla zdecydowanej większości z nich jest to nie tylko pierwsza wizyta w Polsce, ale również pierwsze uczestnictwo w tak wielkim przedsięwzięciu jak mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Tym większym wyzwaniem było dla osób rządzących Bydgoszczą zapewnienie przybyszom z Zielonej Wyspy komfortowych warunków pobytu nad Brdą, by wyjechali stąd z jak najlepszymi wspomnieniami. Nie chodzi tu bynajmniej jedynie o urodę naszych kobiet, o której wspominali moi rozmówcy. Niektórzy spośród nich byli już między Bugiem a Odrą i to, co zastali w Bydgoszczy, jedynie utwierdziło ich w pozytywnej opinii o naszym kraju. Jednak grupę Irlandczyków, którą zdecydowanie najtrudniej było zadowolić, stanowili przybysze mający już wcześniej do czynienia z wielkimi imprezami. Niektórzy z ludzi, z którymi udało mi się porozmawiać, okazali się prawdziwymi obieżyświatami. I nie chodzi tu tylko o Euro 2004 w Portugalii i mundial w Niemczech. Niektórzy, by dopingować swoją drużynę, udali się do dalekiej Japonii, gdzie „Chłopcy w Zieleni” rywalizowali z Niemcami, Arabią Saudyjską i Kamerunem, lub do Stanów Zjednoczonych w 1994 roku. Rekordzista pod tym względem kibicował podczas europejskiego czempionatu w Republice Federalnej Niemiec rozgrywanego w 1988 roku. Najpiękniejsze w rozmowach z nim na ten temat były pozytywne opinie o naszym turnieju. Każdy, dosłownie każdy, był pod wrażeniem tego, jak nie tylko Bydgoszcz, ale też cała Polska jest przygotowana, by gościć Euro 2012.

Nic więc dziwnego, że uradowani powrotem do piłkarskiej elity Starego Kontynentu tak cieszą się z pobytu w Polsce. Jak już wcześniej wspomniałem, ich obecności nie da się nie zauważyć. Głośni i rozśpiewani, nadają bydgoskiej strefie kibica unikalny klimat. Rozmawiając z nimi, wchodząc między nich, nie można nie odnieść wrażenia, że znajdujemy się pośrodku wielkiego festiwalu. A jedynym możliwym tego określeniem jest „zielone święto”. Zielone nie tylko od koszulek naszych gości, ale też ich śpiewu i klimatu Irlandii, jaki nadają. Przebywając między nimi, widząc ich zabawę, podziwiając ich radość, w pewnym momencie nie można oprzeć się dołączeniu do nich i dumnym śpiewaniu słów: „Come on you Boys in Green, come on you Boys in Green, come on you Boys, come on you Boys in Green”. Parę chwil później śpiewa się również „I just can’t get enough” albo można zostać członkiem pieśniowej drużyny Gary’ego Breena. Dzięki temu ma się poczucie, że Stary Rynek w Bydgoszczy wręcz tętni życiem, które się z niego wylewa niczym woda z przepełnionej szklanki. Po dłuższym pobycie w ich towarzystwie nie można się z nimi nie bawić. Zanim opuściłem bydgoską starówkę, dzięki naszym gościom miałem okazję samemu poczuć się Irlandczykiem.