Sarajewski klub kolejarzy, założony w 1921 roku, mistrz Jugosławii z 1972 roku i półfinalista Pucharu UEFA w 1985 roku.
Željezničar gra na Grbavicy w Sarajewie, otwartej 13 września 1953 roku meczem z Šibenikiem, wygranym 4:1. Budowę rozpoczęli w 1949 roku członkowie kolejarskiego stowarzyszenia sportowego, pracując społecznie. Podczas przebudowy w latach 1968–1976 drużyna korzystała ze stadionu Koševo. Nową trybunę wschodnią zbudowano w 2017 roku, a większość kosztów pokryli kibice kupujący bilety na dziesięć lat.
Barwami klubu są niebieski i biały, a jego przydomki to Željo i Plavi, czyli Niebiescy. Na białych koszulkach zakupionych przed jednym z pierwszych meczów w 1921 roku naszyto herb przedstawiający koło lokomotywy ze skrzydłami kolejarskimi.
Klub stworzyli młodzi pracownicy sarajewskich warsztatów kolejowych i ich synowie. Wiosną 1921 roku kupili piłkę i przystosowali do gry wojskowy plac ćwiczeń w Čengić Vili, ponieważ nie stać ich było na wynajem boisk innych klubów. Do miejscowego związku przyjęto ich 19 września 1921 roku, po rozegraniu dwóch wymaganych spotkań.
Drużyna Milana Ribara, nazywana „Ribarove bebe”, zdobyła mistrzostwo Jugosławii w 1972 roku. Walka z Crveną zvezdą trwała do ostatniej kolejki, w której 11 czerwca Željezničar wygrał z Partizanem w Belgradzie 4:0. Ivica Osim, wcześniej piłkarz klubu, jako trener budował zespół z licznym udziałem wychowanków. W 1981 roku doprowadził go do finału Pucharu Jugosławii, przegranego 2:3 z Veležem Mostar. W sezonie 1984/85 Željezničar dotarł pod jego kierunkiem do półfinału Pucharu UEFA, eliminując Sliven, Sion, Universitateę Craiova i Dinamo Mińsk. Edin Bahtić zdobył w tych rozgrywkach siedem bramek i podzielił pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców ze Szabó z Videotonu. Po porażce 1:3 na Węgrzech sarajewianie prowadzili w rewanżu 2:0 po golach Bahticia i Edina Ćuricia, lecz stracona pod koniec bramka pozbawiła ich awansu do finału.
Podczas wojny Grbavica znalazła się na linii frontu, a pożar zachodniej trybuny zniszczył dokumenty, trofea i pamiątki klubu. Po zakończeniu wojny pierwszą drużynę tworzyło wielu juniorów, którzy zastąpili piłkarzy wyjeżdżających za granicę. Na oczyszczoną Grbavicę zespół wrócił 2 maja 1996 roku derbami z FK Sarajevo, zakończonymi remisem 1:1. W 1998 roku zdobył mistrzostwo Bośni i Hercegowiny po wspólnych barażach klubów dwóch miejscowych federacji. W finale na Koševie Hadis Zubanović minął bramkarza i strzelił jedynego gola przeciwko FK Sarajevo.
Wiosną 2001 roku trenerem został Amar Osim, syn Ivicy, wcześniej prowadzący klubowych juniorów. W tym samym roku zespół zdobył mistrzostwo, puchar i superpuchar kraju, a w 2002 roku obronił tytuł ligowy. Po powrocie Amara Osima latem 2009 roku Željezničar ponownie został mistrzem w 2010 roku. W 2012 roku zdobył dublet, a rok później kolejne mistrzostwo, zapewnione bezbramkowym remisem z Veležem w Mostarze.
Miejskim rywalem jest FK Sarajevo, a spotkania obu drużyn noszą nazwę „wiecznych derbów”. W tradycji tej rywalizacji kibice szli razem na Grbavicę lub Koševo, rozdzielali się na trybunach i po meczu wspólnie wracali do domu.
Zeljeznicar Sarajevo gra u siebie na Stadionie Grbavica. Stadion mieści 16 100 widzów.
