Wokół kadry: Sayonara!

Czuję się jak małe dziecko, któremu mama kupiła wymarzony balonik. Bawiłem się nim przez dwa dni, jednak nagle ktoś, jakiś wredny Czech, przyszedł i wbił w niego igłę. Raz. Tyle wystarczyło, by cały mój świat runął. Balonik pękł. Chwila huku, a potem cisza.

Pustka. Smutek. Żal. Niewiedza.

Odwracam głowę, a tam tysiące ludzi, których twarze wyrażają to samo co moja. To jedyne pocieszenie – nie jestem sam.

Nie tylko ja nie potrafię zrozumieć tego, co się stało. Nie tylko ja zostałem okradziony z marzeń. Nie tylko ja myślałem, że zabawa będzie trwała dłużej.

Jeszcze długo będziemy analizować to, co się stało i dlaczego tak się stało. Obawiam się jednak, że nigdy tak naprawdę tego nie zrozumiemy. 

Tym bardziej że mieliśmy wszystko: balonik, atmosferę, i własną piaskownicę. Zabrakło nam chyba tylko opiekuna, który by nas ochronił przed tym złym Czechem, który przebił nam balonik w naszej piaskownicy.

Otwieram okno, oczy zamyka senność, smutek z dymem wylewam z płuca na zewnątrz.

* * *

– Ja już wiem z doświadczenia, że trenerzy robiąc dużo zmian, wprowadzają jednocześnie do gry duży bałagan.

Ale gdy mówisz taki tekst, śmiem wątpić, gdzie nasze zdrowe rozsądki? Chyba we mgle, nie sądzisz?

Za Smudą płakał nie będę. Liczba popełnionych przez niego gaf jest tak duża, że pewnie bez słownego zapisu miałbym problem z błyskawicznym jej odczytaniem.

Właściwie to nie ma się tu za bardzo nad czym rozwodzić. Franciszka Smudę ten turniej po prostu przerósł. Otoczka wielkiej imprezy sprawiła, że gdzieś te wszystkie jego trenerskie atuty wyparowały.

Apogeum zagubienia „Franz” osiągnął w meczu z Grecją. Nie dość, że nie dokonał żadnej zmiany (Tytonia nie liczę), to jeszcze próbował wszystkim wmówić, że tak się robi. Nie, Franiu, tak się nie robi. Mam to czymś poprzeć? Proszę bardzo. Uważany przez wielu za najlepszego trenera na świecie, Jose Mourinho, w przerwie meczu z Malagą (Real po pierwszych 45 minutach przegrywał 0:2) dokonał trzech zmian. Mało tego, powiedział, że gdyby mógł, zmieniłby jedenastu graczy. Efekt? Zwycięstwo 3:2.

Da się? Da się. Tylko trzeba mieć, za przeproszeniem, jaja. I być mocnym nie w gębie, a w czynach. Bo, to że się powie: Ja nie jestem miękkim ch**em robiony, wcale nie udowadnia tego, że tak nie jest. Trzeba jeszcze coś zrobić, żeby tę tezę udowodnić.

Zamiast pomnika czeka więc Smudę krytyka i zapomnienie. Miał niesamowity komfort pracy, dwa lata na zbudowanie drużyny i ogromne, fantastyczne wsparcie kibiców podczas Euro.

Udało mu się to jednak spektakularnie spieprzyć.

Dorosłe dzieci we mgle coraz słabiej pamiętają, co jest dobre, co złe. Dorosłe dzieci we mgle, gdy wysiada im bateria gubią się.

* * *

Dla nas Euro skończyło się klęską. Nie porażką, nie fiaskiem, klęską. Jeszcze długo będziemy lizać rany, bo dla nas, Polaków, to nie był zwykły turniej. Teraz trzeba jak najszybciej się otrząsnąć i ruszyć do przodu.

Potencjał gdzieś w tej kadrze jest. Teraz potrzebujemy kogoś, kto go wydobędzie.

W tekście wykorzystano fragmenty następujących utworów: część pierwsza: Zeus – Poległym

część druga: Eldo/Hi-Fi Banda – Twarze

część trzecia: Ten Typ Mes – Dorosłe dzieci we mgle

• Polska

Czuję się jak małe dziecko, któremu mama kupiła wymarzony balonik. Bawiłem się nim przez dwa dni, jednak nagle ktoś, jakiś wredny Czech, przyszedł i wbił w niego igłę. Raz. Tyle wystarczyło, by cały mój świat runął. Balonik pękł. Chwila huku, a potem cisza.

Pustka. Smutek. Żal. Niewiedza.

Odwracam głowę, a tam tysiące ludzi, których twarze wyrażają to samo co moja. To jedyne pocieszenie – nie jestem sam.

Nie tylko ja nie potrafię zrozumieć tego, co się stało. Nie tylko ja zostałem okradziony z marzeń. Nie tylko ja myślałem, że zabawa będzie trwała dłużej.

Jeszcze długo będziemy analizować to, co się stało i dlaczego tak się stało. Obawiam się jednak, że nigdy tak naprawdę tego nie zrozumiemy. 

Tym bardziej że mieliśmy wszystko: balonik, atmosferę, i własną piaskownicę. Zabrakło nam chyba tylko opiekuna, który by nas ochronił przed tym złym Czechem, który przebił nam balonik w naszej piaskownicy.

Otwieram okno, oczy zamyka senność, smutek z dymem wylewam z płuca na zewnątrz.

* * *

– Ja już wiem z doświadczenia, że trenerzy robiąc dużo zmian, wprowadzają jednocześnie do gry duży bałagan.

Ale gdy mówisz taki tekst, śmiem wątpić, gdzie nasze zdrowe rozsądki? Chyba we mgle, nie sądzisz?

Za Smudą płakał nie będę. Liczba popełnionych przez niego gaf jest tak duża, że pewnie bez słownego zapisu miałbym problem z błyskawicznym jej odczytaniem.

Właściwie to nie ma się tu za bardzo nad czym rozwodzić. Franciszka Smudę ten turniej po prostu przerósł. Otoczka wielkiej imprezy sprawiła, że gdzieś te wszystkie jego trenerskie atuty wyparowały.

Apogeum zagubienia „Franz” osiągnął w meczu z Grecją. Nie dość, że nie dokonał żadnej zmiany (Tytonia nie liczę), to jeszcze próbował wszystkim wmówić, że tak się robi. Nie, Franiu, tak się nie robi. Mam to czymś poprzeć? Proszę bardzo. Uważany przez wielu za najlepszego trenera na świecie, Jose Mourinho, w przerwie meczu z Malagą (Real po pierwszych 45 minutach przegrywał 0:2) dokonał trzech zmian. Mało tego, powiedział, że gdyby mógł, zmieniłby jedenastu graczy. Efekt? Zwycięstwo 3:2.

Da się? Da się. Tylko trzeba mieć, za przeproszeniem, jaja. I być mocnym nie w gębie, a w czynach. Bo, to że się powie: Ja nie jestem miękkim ch**em robiony, wcale nie udowadnia tego, że tak nie jest. Trzeba jeszcze coś zrobić, żeby tę tezę udowodnić.

Zamiast pomnika czeka więc Smudę krytyka i zapomnienie. Miał niesamowity komfort pracy, dwa lata na zbudowanie drużyny i ogromne, fantastyczne wsparcie kibiców podczas Euro.

Udało mu się to jednak spektakularnie spieprzyć.

Dorosłe dzieci we mgle coraz słabiej pamiętają, co jest dobre, co złe. Dorosłe dzieci we mgle, gdy wysiada im bateria gubią się.

* * *

Dla nas Euro skończyło się klęską. Nie porażką, nie fiaskiem, klęską. Jeszcze długo będziemy lizać rany, bo dla nas, Polaków, to nie był zwykły turniej. Teraz trzeba jak najszybciej się otrząsnąć i ruszyć do przodu.

Potencjał gdzieś w tej kadrze jest. Teraz potrzebujemy kogoś, kto go wydobędzie.

W tekście wykorzystano fragmenty następujących utworów: część pierwsza: Zeus – Poległym

część druga: Eldo/Hi-Fi Banda – Twarze

część trzecia: Ten Typ Mes – Dorosłe dzieci we mgle