Jest super, jest super, więc o co ci chodzi?! – tak śpiewał kiedyś Muniek Staszczyk ze swoją ekipą T-Love. Słowa wydają się nieadekwatne do środowego meczu kadry, jednak ubrane w ironię już tak…
Nie było tak źle, znowu nasi przegrali, ale przecież nawet im szło… – zażartował ktoś z tłumu kibiców wracających do domu po meczu. Tzn. mam nadzieję, że zażartował, bo innego wytłumaczenia tych słów nie widzę. Podniecanie się kilkoma przypadkowymi niezbyt groźnymi okazjami jest porównywalne z takim stanem skoczka narciarskiego, który etatowo jest w ogonie stawki, ale po zawodach mówi: jest dobrze, zdołałem przecież wylądować, co z tego, że na buli.
Idąc tym tropem, niedługo będziemy się cieszyć z tego, że chłopaki w ogóle dograli mecz do końca, bo przecież mogli w ogóle nie mieć siły biegać. Albo, że często przechodzili przez linię oznaczającą połowę boiska. Nie było Lewandowskiego i Błaszczykowskiego? Też mi wytłumaczenie! A co, jeśli Kuba w porę nie wyleczy kontuzji, a i z „Lewym” (tfu, tfu) coś się podzieje? Reszta zacznie płakać, bo liderzy ogarniają służbę zdrowia? Sam Nawałka powiedział – i serio w to uwierzyłem, że kiedy jedni nie mają szans na grę, to drudzy ją dostają – dając jednocześnie krzyczący sygnał: panowie, do jasnej cholery, teraz jest czas na to, żeby mnie przekonać! Jak kiedyś mówił Zygmunt Chajzer w popularnym programie rozrywkowym jednej ze stacji komercyjnych: To jest twoja chwila prawdy!
Jaki był oddźwięk? No mniej więcej taki, jak wtedy, kiedy mamusia prosi leniwego synka o to, żeby w końcu zaczął się uczyć. Zero walki, brak zaangażowania, taka kompletna mizeria. To już nie jest problem polegający na jakichś względach taktycznych, technicznych, czysto piłkarskich (to oczywiście też). Mam wrażenie, że podstawowym problemem jest brak sportowej złości. Dzisiaj i w kilku ostatnich miesiącach ja tej reprezentacji póki co nie wierzę. A to dlatego, że to oni przede wszystkim w siebie nie wierzą, nie chcą uwierzyć.
Od jakiegoś czasu brakuje w drużynie swego rodzaju ognia, emocjonalnego podejścia do całego tego zamieszania. To kompletnie jest niezrozumiałe, ponieważ wszyscy jak mantrę powtarzają, o wielkim przeżyciu, jakim jest wyjście na boisko w biało-czerwonym trykocie. Mam wrażenie, że chłopcy skutecznie to przeżycie tłumią i przeżywają to wewnątrz siebie, ponieważ większe zaangażowanie i walkę widzę podczas gry szesnastolatków na osiedlowym orliku.
W pełni zgadzam się ze słowami Bobo Kaczmarka, który powiedział: Do notorycznych błędów w defensywie doszło teraz znaczne spowolnienie gry i brak pomysłu. Jeśli ktoś mówi po środowym meczu, że było nieźle, to już oznaka, że my od tej reprezentacji przestajemy wymagać. Może powinniśmy zmienić nasze oczekiwania, ale wciąż nie możemy się z tym pogodzić. Patrząc jednak na tę drużynę, wydaje się, że na papierze to cały czas całkiem ciekawa grupa. Fakty są jednak takie, że ani Smuda, ani Fornalik, ani też Nawałka nie mają koncepcji na ułożenie tych puzzli tak jak należy.
