Czy wiek kapitana ma znaczenie?

Podobnie Moutinho, były kapitan Sportingu Lizbona, a obecnie zawodnik francuskiego Monaco. Zawodnik w ciągu dwóch sezonów gry w portugalskiej Superlidze awansował na pozycję wicekapitana, zdobywając w tym czasie nagrody „Najlepszego Debiutanta Roku”, „Najlepszego Pomocnika Roku” czy też wicemistrzostwo kraju. Wraz z odejściem weterana Ricardo Sa Pinto, został drugim najmłodszym kapitanem w historii klubu, mając zaledwie 20 lat.

Przypadek Cesca Fabregasa jest szczególny w związku z jego ostatnim przejściem do rywala zza miedzy, czyli londyńskiej Chelsea. Fabregas w Arsenalu zadebiutował w wieku 16 lat, a ledwie 5 lat później został już kapitanem Kanonierów. Chłopak, który miał zastąpić Patrickia Vieirę szybko stał się ulubieńcem kibiców. Początkowo obawiano się, czy przez swoją posturę będzie w stanie zastąpić Francuza, ale szybko okazało się, że młodziak przejął styl gry po starszym koledze z zespołu. Fabregas łącznie w barwach „Kanonierów” rozegrał 303 spotkania. Z tego grona najstarszym zawodnikiem, który został kapitanem seniorskiej drużyny, jest Rafał Janicki. Zawodnik gdańskiej Lechii od sezonu 2014/2015 otrzymał opaskę z  „C” w wieku 22 lat. W zespole z Pomorza rozegrał dotychczas 82 spotkania, a jako kapitan wyprowadzał drużynę trzy razy.

Jak odpowiedzieć zatem na zadane w tytule pytanie? Otóż z podanych przykładów widać, że kapitanami mogą zostać również młodzi zawodnicy, aczkolwiek panuje przyjęta reguła o powierzaniu odpowiedzialności nad drużyną straszym zawodnikom, zarówno z większym doświadczeniem piłkarskim, jak i życiowym. Wydaje mi się jednak, że to nie wiek w wyborze kapitana zespołu jest najważniejszy. Kandydat na lidera musi mieć przede wszystkim cechy przywódcze, charyzmę i zdolność pobudzania drużyny do walki. Dobrego kapitana cechuje także szacunek i poważanie, które ma wśród kolegów z zespołu. Moim zdaniem wiek w tym wszystkim dodaje piłkarzowi tylko rozumu. Cytując klasyka:  „W każdym środowisku stary jest, by młodzi sobie łbów nie porozwalali…”  Teza godna podkreślenia. Młodzi piłkarze są awanturni, energiczni, często nie zważają na słowa, przez co potrafią osłabić swoją drużynę. Kapitan zespołu nie może reagować agresywnie na wydarzenia na boisku, ma być podporą dla drużyny w czasie meczu, a także wzorem dla innych poza nim. Przykładem takich ludzi dla mnie są Carles Puyol z FC Barcelona, a także Rafał Grzyb z Jagiellonii Białystok.

Wracając jednak do Juliana Weigla, jak już powiedziałem wcześniej, nie skreślam chłopaka, być może nadaje się na lidera drużyny, który będzie stanowić o sile zespołu z Monachium. Wydaje mi się jednak, że ma jeszcze czas, by pełnić tak odpowiedzialną funkcję. Jak każdy młody człowiek ma zapewne gorącą krew, może źle zareagować w czasie meczu, prawdopodobnie ma także za mały autorytet wśród kolegów z drużyny.

• Julian Weigl
• TSV Hartberg
• Arsenal
• Lechia Gdańsk
• Monaco
• Barcelona

Podobnie Moutinho, były kapitan Sportingu Lizbona, a obecnie zawodnik francuskiego Monaco. Zawodnik w ciągu dwóch sezonów gry w portugalskiej Superlidze awansował na pozycję wicekapitana, zdobywając w tym czasie nagrody „Najlepszego Debiutanta Roku”, „Najlepszego Pomocnika Roku” czy też wicemistrzostwo kraju. Wraz z odejściem weterana Ricardo Sa Pinto, został drugim najmłodszym kapitanem w historii klubu, mając zaledwie 20 lat.

Przypadek Cesca Fabregasa jest szczególny w związku z jego ostatnim przejściem do rywala zza miedzy, czyli londyńskiej Chelsea. Fabregas w Arsenalu zadebiutował w wieku 16 lat, a ledwie 5 lat później został już kapitanem Kanonierów. Chłopak, który miał zastąpić Patrickia Vieirę szybko stał się ulubieńcem kibiców. Początkowo obawiano się, czy przez swoją posturę będzie w stanie zastąpić Francuza, ale szybko okazało się, że młodziak przejął styl gry po starszym koledze z zespołu. Fabregas łącznie w barwach „Kanonierów” rozegrał 303 spotkania. Z tego grona najstarszym zawodnikiem, który został kapitanem seniorskiej drużyny, jest Rafał Janicki. Zawodnik gdańskiej Lechii od sezonu 2014/2015 otrzymał opaskę z  „C” w wieku 22 lat. W zespole z Pomorza rozegrał dotychczas 82 spotkania, a jako kapitan wyprowadzał drużynę trzy razy.

Jak odpowiedzieć zatem na zadane w tytule pytanie? Otóż z podanych przykładów widać, że kapitanami mogą zostać również młodzi zawodnicy, aczkolwiek panuje przyjęta reguła o powierzaniu odpowiedzialności nad drużyną straszym zawodnikom, zarówno z większym doświadczeniem piłkarskim, jak i życiowym. Wydaje mi się jednak, że to nie wiek w wyborze kapitana zespołu jest najważniejszy. Kandydat na lidera musi mieć przede wszystkim cechy przywódcze, charyzmę i zdolność pobudzania drużyny do walki. Dobrego kapitana cechuje także szacunek i poważanie, które ma wśród kolegów z zespołu. Moim zdaniem wiek w tym wszystkim dodaje piłkarzowi tylko rozumu. Cytując klasyka:  „W każdym środowisku stary jest, by młodzi sobie łbów nie porozwalali…”  Teza godna podkreślenia. Młodzi piłkarze są awanturni, energiczni, często nie zważają na słowa, przez co potrafią osłabić swoją drużynę. Kapitan zespołu nie może reagować agresywnie na wydarzenia na boisku, ma być podporą dla drużyny w czasie meczu, a także wzorem dla innych poza nim. Przykładem takich ludzi dla mnie są Carles Puyol z FC Barcelona, a także Rafał Grzyb z Jagiellonii Białystok.

Wracając jednak do Juliana Weigla, jak już powiedziałem wcześniej, nie skreślam chłopaka, być może nadaje się na lidera drużyny, który będzie stanowić o sile zespołu z Monachium. Wydaje mi się jednak, że ma jeszcze czas, by pełnić tak odpowiedzialną funkcję. Jak każdy młody człowiek ma zapewne gorącą krew, może źle zareagować w czasie meczu, prawdopodobnie ma także za mały autorytet wśród kolegów z drużyny.