Uczestnicy Euro: Holandia

Równie wielkie sukcesy zawodnicy z Beneluksu odnosili na najważniejszej imprezie piłkarskiej świata. Debiutowali w niej już 1934 roku we Włoszech. Z drugim w historii mundialem pożegnali się jednak już po pierwszym starciu, w którym 2:3 ulegli Szwajcarii. Podobny wynik reprezentacja ta osiągnęła również cztery lata później we Francji. Następnie Holandia zniknęła z piłkarskiej mapy Europy na długie, długie lata. Do rywalizacji wśród najlepszych zespołów globu wróciła dopiero w roku 1974, czyli po 36 latach przerwy. Jednak kibice w tym małym kraju nie spodziewali się, że warto było tyle czekać na taki powrót. Już w pierwszym meczu ich pupile pokonali 2:0 Urugwaj. Po drugim spotkaniu, dzięki remisowi ze Szwecją, „Pomarańczowi” byli niemal pewni udziału w rundzie pucharowej. Wystarczyło jedynie pokonać Bułgarię, która została rozgromiona 4:1. Mimo że zawodnicy z Beneluksu zajęli pierwsze miejsce w swojej grupie, w drugiej fazie trafili do grupy śmierci z Brazylią, Niemiecką Republiką Demokratyczną i Argentyną. Na dzień doby „Albicelestes” zostali rozstrzelani 4:0. Niemcy ze Wschodu również nie potrafili zaaplikować Holendrom żadnego gola, tracąc dwa. Taki sam wynik padł w starciu z „Canarinhos”. Przez wszystkich skreślani przed turniejem „Pomarańczowi” wygrali grupę śmierci z kompletem punktów i awansowali do finału. Tam jednak za mocni okazali się organizujący turniej Niemcy z Franzem Beckenbauerem i Gerdem Muellerem na czele.

Z wielkimi nadziejami „Oranje” żegnani byli w swojej ojczyźnie cztery lata później, by srebrnego medalu bronić w Argentynie. Przez grupę przeszli nie bez problemów. Po zwycięstwie 3:0 nad Iranem przyszedł bezbramkowy remis z Peru oraz porażka 2:3 ze Szkocją. Ostatecznie dzięki lepszemu globalnemu bilansowi bramkowemu wyeliminowali oni wyspiarzy i uzyskali prawo gry w drugiej fazie grupowej. Tę rozpoczęli najlepiej, jak potrafili. Rozstrzelali Austrię 5:1. Po zremisowaniu 2:2 z Niemcami Holendrzy mieli świadomość, że zwycięstwo nad Włochami da im powtórkę sprzed czterech lat. Ostatecznie zawodnicy z Półwyspu Apenińskiego strzelili jednego gola. Jednak po stronie strat zanotowali dwa trafienia, dzięki czemu „Pomarańczowi” po raz drugi z rzędu awansowali do finału. Co ciekawe, również i tym razem przyszło im zmierzyć się z gospodarzami. Mieli w swoim składzie wielu znakomitych piłkarzy, lecz w tamtym finale najjaśniej błyszczała gwiazda Mario Kempesa. Ten powiódł swój zespół do zwycięstwa w dogrywce 3:2 i pierwszego tytułu mistrza świata dla Argentyny.

Jednak wtedy w holenderskiej piłce nastąpił zastój. Na dwa następne mundiale „Oranje” w ogóle nie pojechali. Kiedy już wracali do mistrzostw, nie udawało im się dojść dalej niż do ćwierćfinału. Trzeba było Guusa Hiddinka, by „Elektroniczna Pomarańcza” pokazała, na co ją stać. Fazę grupową ekipa jednego z najbardziej znanych trenerów na świecie wygrała z olbrzymimi problemami. Co prawda, zwyciężyła 5:0 Koreę Południową, lecz z Belgią i Meksykiem udało się zaledwie zremisować, odpowiednio 0:0 i 2:2. W 1/8 finału pokonała 2:1 Jugosławię, by w ćwierćfinale w takim samym stosunku rozprawić się z Argentyną. Jednak po pechowej porażce po rzutach karnych z Brazylią Holendrom nie udało się pozbierać i polegli w starciu o brąz z Chorwacją. Zawodnicy z Beneluksu zanotowali kolejny regres formy, lecz na ostatnich mistrzostwach świata znów udowodnili, że należy się z nimi liczyć. Przez cały turniej szli jak burza, pokonując kolejno: 2:0 Danię, 1:0 Japonię, 2:1 Kamerun, 2:1 Słowację, 2:1 Brazylię oraz 3:2 Urugwaj. Sześć kolejnych zwycięstw sprawiło, że „Pomarańczowi” po raz trzeci otrzymali możliwość gry o złoto. Wydawało się, że do trzech razy sztuka. Zwłaszcza że nie mierzyli się z gospodarzami. Jak doskonale pamiętamy, złoty gol Andresa Iniesty przesądził o tym, że zamiast pierwszego złota Holendrzy zdobyli swoje trzecie srebro.

Droga do Euro 2012 okazała się dla aktualnych wicemistrzów świata spacerkiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Bez mrugnięcia okiem odnieśli dziewięć kolejnych eliminacyjnych wygranych, stając się jedną z pierwszych drużyn, które awansowały do mistrzostw. W ostatnim starciu pozwolili się pokonać Szwecji, prawdopodobnie po to, by ułatwić rywalom promocję jako najlepszej drużynie z drugich miejsc.

Obecna reprezentacja Holandii stanowi zespół raczej doświadczony. Przeważają w nim zawodnicy zaawansowani wiekowo, najczęściej między 28. a 30. rokiem życia. Nie zapomina się jednak o dopływie świeżej krwi, o czym świadczy obecność w niej Georginio Wijnalduma, Luuka de Jonga czy Oli Johna. Do najbardziej znanych piłkarzy z kraju tulipanów należą: Robin van Persie, Dirk Kuyt, Mark van Bommel, Klaas-Jan Huntelaar i Arjen Robben. Miano największej gwiazdy zarezerwowane jest dla Wesleya Sneijdera. Jak większość najlepszych zawodników w dziejach swojej ojczyzny, swoją przygodę z futbolem rozpoczynał w szkółce Ajaksu Amsterdam, z czasem przenosząc się do pierwszej drużyny. Z miejsca stał się nie tylko jednym z pewniaków w stołecznym zespole, ale wręcz jednym z liderów. Już w 2003 roku upomniała się o niego reprezentacja. Choć triumfował z tym klubem zaledwie raz w Eredivisie, nie przeszkodziło mu to w wybiciu się na tyle, by chciały sięgnąć po niego największe kluby świata. Trafił do Realu Madryt, z którym już w pierwszym swoim sezonie zdobył mistrzostwo Hiszpanii. W kolejnym sezonie „Królewscy” nie spisywali się już tak rewelacyjnie, przez co zaczęło się mówić o zbyt dużej holenderskiej kolonii na Estadio Santiago Bernabeu. Sneijder stał się jednym z tych niechcianych, przez co przeszedł do Interu pod skrzydła Jose Mourinho. Jak się okazało, w ciągu jednego roku z klubem ze stolicy mody osiągnął więcej niż przez dwa z Realem. Portugalski trener doprowadził go nie tylko do dubletu w Serie A, ale też do triumfu w Lidze Mistrzów. Graczem „Nerazzurrich” jest do dziś. Jako gracz tej drużyny wystąpił w jakże szczęśliwym dla Holandii mundialu w RPA, na którym nie tylko zdobył srebrny medal, ale również jako pierwszy pomocnik w historii wywalczył tytuł króla strzelców. W kadrze rozegrał 83 mecze i strzelił 21 bramek.

Każda wielka drużyna ma również swojego wielkiego wodza. Holendrami od czterech lat opiekuje się używający imienia Lambert „Bert” van Marwijk. Jego przygoda z trenerką rozpoczęła się w 1982 roku od prowadzenia juniorów Maastricht . Po czterech spędzonych tam latach na kolejne cztery przeniósł się do Meerssem, by tam również zajmować się młodzieżą. Po współpracy z mniej znanymi FC Herderen, RKVCL Limmel i SV Meerssen (tym razem seniorzy) stanął na czele pierwszoligowej Fortuny Sittard. Już w pierwszym sezonie swojej pracy pokazał się z bardzo dobrej strony, doprowadzając swój klub do finału Pucharu Holandii. Jednak w ciągu dwóch lat Fortuna znacznie obniżyła loty, po czym Van Marwijkowi podziękowano. Bez pracy pozostawał przez dwa lata, po czym przyjął ofertę prowadzenia Feyenoordu Rotterdam. Działaczom „Portowców” nie pozwolił długo czekać na dobre wyniki. Wystarczył jeden sezon, by team z De Kuip został wicemistrzem Holandii. Rok później jego sukces miał już wymiar międzynarodowy. Feyenoord znakomicie prezentował się w Pucharze UEFA. Dotarł do finału, który notabene rozgrywany był na jego własnym stadionie. Dzięki niewątpliwemu wsparciu kibiców „Portowcy” pokonali 3:2 Borussię Dortmund. W kolejnym sezonie w Europie i Eredivisie Van Marwijkowi nie szło już tak rewelacyjnie, ale udało mu się awansować do finału Pucharu Holandii. W 2004 porzucił Feyenoord, by pracować z Borussią Dortmund. W ciągu dwóch lat w Zagłębiu Ruhry niczego wielkiego nie osiągnął, toteż szybko mu podziękowano. W sezonie 2007-2008 wrócił do Rotterdamu, by doprowadzić „Portowców” do kolejnego sukcesu, Pucharu Holandii. Wtedy postawiono przed nim najtrudniejsze zadanie, z jakim kiedykolwiek przyszło mu się zmierzyć: prowadzenie holenderskiej drużyny narodowej. Jak sobie z tym poradził, o tym doskonale wiemy. Na turnieju w RPA wywalczył z „Pomarańczowymi” trzeci w ich historii srebrny medal mistrzostw świata.

Przez lata Holandia pokazała nam, że jest drużyną niezwykle mocną, niezwykle nieobliczalną i niezwykle nieregularną. Na Euro 2012, jak na każdym turnieju, jest jednym ze zdecydowanych faworytów. Jednakże wyniki osiągane po wielkich sukcesach każą jednak wątpić w powodzenie Holendrów na mistrzostwach w Polsce i na Ukrainie. Ćwierćfinał to absolutne minimum, jakie osiągną. Mają ogromne szanse na udział w półfinale, a stać ich nawet na udział w kijowskim finale.

• Holandia

Równie wielkie sukcesy zawodnicy z Beneluksu odnosili na najważniejszej imprezie piłkarskiej świata. Debiutowali w niej już 1934 roku we Włoszech. Z drugim w historii mundialem pożegnali się jednak już po pierwszym starciu, w którym 2:3 ulegli Szwajcarii. Podobny wynik reprezentacja ta osiągnęła również cztery lata później we Francji. Następnie Holandia zniknęła z piłkarskiej mapy Europy na długie, długie lata. Do rywalizacji wśród najlepszych zespołów globu wróciła dopiero w roku 1974, czyli po 36 latach przerwy. Jednak kibice w tym małym kraju nie spodziewali się, że warto było tyle czekać na taki powrót. Już w pierwszym meczu ich pupile pokonali 2:0 Urugwaj. Po drugim spotkaniu, dzięki remisowi ze Szwecją, „Pomarańczowi” byli niemal pewni udziału w rundzie pucharowej. Wystarczyło jedynie pokonać Bułgarię, która została rozgromiona 4:1. Mimo że zawodnicy z Beneluksu zajęli pierwsze miejsce w swojej grupie, w drugiej fazie trafili do grupy śmierci z Brazylią, Niemiecką Republiką Demokratyczną i Argentyną. Na dzień doby „Albicelestes” zostali rozstrzelani 4:0. Niemcy ze Wschodu również nie potrafili zaaplikować Holendrom żadnego gola, tracąc dwa. Taki sam wynik padł w starciu z „Canarinhos”. Przez wszystkich skreślani przed turniejem „Pomarańczowi” wygrali grupę śmierci z kompletem punktów i awansowali do finału. Tam jednak za mocni okazali się organizujący turniej Niemcy z Franzem Beckenbauerem i Gerdem Muellerem na czele.

Z wielkimi nadziejami „Oranje” żegnani byli w swojej ojczyźnie cztery lata później, by srebrnego medalu bronić w Argentynie. Przez grupę przeszli nie bez problemów. Po zwycięstwie 3:0 nad Iranem przyszedł bezbramkowy remis z Peru oraz porażka 2:3 ze Szkocją. Ostatecznie dzięki lepszemu globalnemu bilansowi bramkowemu wyeliminowali oni wyspiarzy i uzyskali prawo gry w drugiej fazie grupowej. Tę rozpoczęli najlepiej, jak potrafili. Rozstrzelali Austrię 5:1. Po zremisowaniu 2:2 z Niemcami Holendrzy mieli świadomość, że zwycięstwo nad Włochami da im powtórkę sprzed czterech lat. Ostatecznie zawodnicy z Półwyspu Apenińskiego strzelili jednego gola. Jednak po stronie strat zanotowali dwa trafienia, dzięki czemu „Pomarańczowi” po raz drugi z rzędu awansowali do finału. Co ciekawe, również i tym razem przyszło im zmierzyć się z gospodarzami. Mieli w swoim składzie wielu znakomitych piłkarzy, lecz w tamtym finale najjaśniej błyszczała gwiazda Mario Kempesa. Ten powiódł swój zespół do zwycięstwa w dogrywce 3:2 i pierwszego tytułu mistrza świata dla Argentyny.

Jednak wtedy w holenderskiej piłce nastąpił zastój. Na dwa następne mundiale „Oranje” w ogóle nie pojechali. Kiedy już wracali do mistrzostw, nie udawało im się dojść dalej niż do ćwierćfinału. Trzeba było Guusa Hiddinka, by „Elektroniczna Pomarańcza” pokazała, na co ją stać. Fazę grupową ekipa jednego z najbardziej znanych trenerów na świecie wygrała z olbrzymimi problemami. Co prawda, zwyciężyła 5:0 Koreę Południową, lecz z Belgią i Meksykiem udało się zaledwie zremisować, odpowiednio 0:0 i 2:2. W 1/8 finału pokonała 2:1 Jugosławię, by w ćwierćfinale w takim samym stosunku rozprawić się z Argentyną. Jednak po pechowej porażce po rzutach karnych z Brazylią Holendrom nie udało się pozbierać i polegli w starciu o brąz z Chorwacją. Zawodnicy z Beneluksu zanotowali kolejny regres formy, lecz na ostatnich mistrzostwach świata znów udowodnili, że należy się z nimi liczyć. Przez cały turniej szli jak burza, pokonując kolejno: 2:0 Danię, 1:0 Japonię, 2:1 Kamerun, 2:1 Słowację, 2:1 Brazylię oraz 3:2 Urugwaj. Sześć kolejnych zwycięstw sprawiło, że „Pomarańczowi” po raz trzeci otrzymali możliwość gry o złoto. Wydawało się, że do trzech razy sztuka. Zwłaszcza że nie mierzyli się z gospodarzami. Jak doskonale pamiętamy, złoty gol Andresa Iniesty przesądził o tym, że zamiast pierwszego złota Holendrzy zdobyli swoje trzecie srebro.

Droga do Euro 2012 okazała się dla aktualnych wicemistrzów świata spacerkiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Bez mrugnięcia okiem odnieśli dziewięć kolejnych eliminacyjnych wygranych, stając się jedną z pierwszych drużyn, które awansowały do mistrzostw. W ostatnim starciu pozwolili się pokonać Szwecji, prawdopodobnie po to, by ułatwić rywalom promocję jako najlepszej drużynie z drugich miejsc.

Obecna reprezentacja Holandii stanowi zespół raczej doświadczony. Przeważają w nim zawodnicy zaawansowani wiekowo, najczęściej między 28. a 30. rokiem życia. Nie zapomina się jednak o dopływie świeżej krwi, o czym świadczy obecność w niej Georginio Wijnalduma, Luuka de Jonga czy Oli Johna. Do najbardziej znanych piłkarzy z kraju tulipanów należą: Robin van Persie, Dirk Kuyt, Mark van Bommel, Klaas-Jan Huntelaar i Arjen Robben. Miano największej gwiazdy zarezerwowane jest dla Wesleya Sneijdera. Jak większość najlepszych zawodników w dziejach swojej ojczyzny, swoją przygodę z futbolem rozpoczynał w szkółce Ajaksu Amsterdam, z czasem przenosząc się do pierwszej drużyny. Z miejsca stał się nie tylko jednym z pewniaków w stołecznym zespole, ale wręcz jednym z liderów. Już w 2003 roku upomniała się o niego reprezentacja. Choć triumfował z tym klubem zaledwie raz w Eredivisie, nie przeszkodziło mu to w wybiciu się na tyle, by chciały sięgnąć po niego największe kluby świata. Trafił do Realu Madryt, z którym już w pierwszym swoim sezonie zdobył mistrzostwo Hiszpanii. W kolejnym sezonie „Królewscy” nie spisywali się już tak rewelacyjnie, przez co zaczęło się mówić o zbyt dużej holenderskiej kolonii na Estadio Santiago Bernabeu. Sneijder stał się jednym z tych niechcianych, przez co przeszedł do Interu pod skrzydła Jose Mourinho. Jak się okazało, w ciągu jednego roku z klubem ze stolicy mody osiągnął więcej niż przez dwa z Realem. Portugalski trener doprowadził go nie tylko do dubletu w Serie A, ale też do triumfu w Lidze Mistrzów. Graczem „Nerazzurrich” jest do dziś. Jako gracz tej drużyny wystąpił w jakże szczęśliwym dla Holandii mundialu w RPA, na którym nie tylko zdobył srebrny medal, ale również jako pierwszy pomocnik w historii wywalczył tytuł króla strzelców. W kadrze rozegrał 83 mecze i strzelił 21 bramek.

Każda wielka drużyna ma również swojego wielkiego wodza. Holendrami od czterech lat opiekuje się używający imienia Lambert „Bert” van Marwijk. Jego przygoda z trenerką rozpoczęła się w 1982 roku od prowadzenia juniorów Maastricht . Po czterech spędzonych tam latach na kolejne cztery przeniósł się do Meerssem, by tam również zajmować się młodzieżą. Po współpracy z mniej znanymi FC Herderen, RKVCL Limmel i SV Meerssen (tym razem seniorzy) stanął na czele pierwszoligowej Fortuny Sittard. Już w pierwszym sezonie swojej pracy pokazał się z bardzo dobrej strony, doprowadzając swój klub do finału Pucharu Holandii. Jednak w ciągu dwóch lat Fortuna znacznie obniżyła loty, po czym Van Marwijkowi podziękowano. Bez pracy pozostawał przez dwa lata, po czym przyjął ofertę prowadzenia Feyenoordu Rotterdam. Działaczom „Portowców” nie pozwolił długo czekać na dobre wyniki. Wystarczył jeden sezon, by team z De Kuip został wicemistrzem Holandii. Rok później jego sukces miał już wymiar międzynarodowy. Feyenoord znakomicie prezentował się w Pucharze UEFA. Dotarł do finału, który notabene rozgrywany był na jego własnym stadionie. Dzięki niewątpliwemu wsparciu kibiców „Portowcy” pokonali 3:2 Borussię Dortmund. W kolejnym sezonie w Europie i Eredivisie Van Marwijkowi nie szło już tak rewelacyjnie, ale udało mu się awansować do finału Pucharu Holandii. W 2004 porzucił Feyenoord, by pracować z Borussią Dortmund. W ciągu dwóch lat w Zagłębiu Ruhry niczego wielkiego nie osiągnął, toteż szybko mu podziękowano. W sezonie 2007-2008 wrócił do Rotterdamu, by doprowadzić „Portowców” do kolejnego sukcesu, Pucharu Holandii. Wtedy postawiono przed nim najtrudniejsze zadanie, z jakim kiedykolwiek przyszło mu się zmierzyć: prowadzenie holenderskiej drużyny narodowej. Jak sobie z tym poradził, o tym doskonale wiemy. Na turnieju w RPA wywalczył z „Pomarańczowymi” trzeci w ich historii srebrny medal mistrzostw świata.

Przez lata Holandia pokazała nam, że jest drużyną niezwykle mocną, niezwykle nieobliczalną i niezwykle nieregularną. Na Euro 2012, jak na każdym turnieju, jest jednym ze zdecydowanych faworytów. Jednakże wyniki osiągane po wielkich sukcesach każą jednak wątpić w powodzenie Holendrów na mistrzostwach w Polsce i na Ukrainie. Ćwierćfinał to absolutne minimum, jakie osiągną. Mają ogromne szanse na udział w półfinale, a stać ich nawet na udział w kijowskim finale.