Choć piłka nożna narodziła się w Chinach, to ona nazywana jest ojczyzną futbolu. Słynie z Big Bena, najstarszych rozgrywek na świecie, bardzo ostrego stylu gry, a w Polsce dodatkowo z… Howarda Webba. Mowa oczywiście o Anglii. Ta od zawsze dysponowała bardzo niewygodną drużyną na każdym turnieju zaliczającej się do grona faworytów. Przyjrzyjmy się zatem synom Albionu.
Choć na każdym turnieju, w którym uczestniczą, zaliczają się do faworytów, dokonania Anglików w mistrzostwach Europy prezentują się raczej blado. Debiutowali w nich w roku 1968 roku we Włoszech. Mieli pecha, gdyż już w pierwszym półfinałowym starciu trafili na bardzo ówcześnie mocną Jugosławię. Ta dla synów Albionu okazała się zbyt mocna i wynikiem 1:0 zepchnęła ich do starcia o trzecie miejsce. W niej Wyspiarzom rywalizować przyszło z rozbitymi pechową porażką z Włochami wicemistrzami kontynentu, graczami Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Wynik 2:0 przyniósł Anglii brązowy medal. Potem jednak na 28 lat praktycznie przestała istnieć w piłkarskim świecie. Kwalifikowała się do mistrzostw Europy jedynie po to, żeby odpaść po fazie grupowej, a bywało, że czempionat odbywał się bez niej. Impulsem do pokazania się z dobrej strony miał być turniej w roku 1996, organizowany właśnie w ojczyźnie futbolu. Tym razem przejście przez grupę nie sprawiło problemów. Po remisie 1:1 ze Szwajcarią przyszły triumfy 2:0 nad Szkocją i 4:1 nad Holandią. Po awansie do fazy pucharowej Anglicy mieli już ciągle pod górę. W ćwierćfinale spotkali się z kolejnym wiecznym faworytem – Hiszpanią. Po 120 minutach nie padł żaden gol, a o rozstrzygnięciu na korzyść gospodarzy przesądziły rzuty karne. Nimi również skończył się półfinał z Niemcami. Tym razem jednak synom Albionu szczęście nie sprzyjało i to nasi zachodni sąsiedzi grali o złoto. Po drugim brązowym krążku mało co szło po myśli Wyspiarzy. Z grupy wyjść im się ponownie udało w roku 2004. Cztery lata wcześniej rozegrali zaledwie trzy mecze, a cztery lata później nie zaprezentowali się wśród elity.
Zdecydowanie lepiej wyglądają dokonania reprezentacji Anglii w mistrzostwach świata. Zadebiutowali w nich dopiero po drugiej wojnie światowej. W Brazylii jednak się nie popisali. Choć na inaugurację wygrali 2:0 z Chile, porażki po 0:1 z Hiszpanią i Stanami Zjednoczonymi przesądziły o ich odpadnięciu po fazie grupowej. Nieco lepiej było cztery lata później. Po uzyskanym po dogrywce remisie 4:4 z Belgią i wygranej 2:0 ze Szwajcarią wywalczyli swój pierwszy w historii awans do ćwierćfinału, w którym ulegli 2:4 Urugwajowi. Wynik ten udało się powtórzyć w 1962 w Chile. Kibice angielscy dużo spodziewali się po następnym turnieju, który odbywał się właśnie w ojczyźnie futbolu. Gospodarze w turniej nie weszli pewnie, gdyż zaczęli od remisu 0:0 z Urugwajem. Potem jednak było już tylko lepiej. Wygrane po 2:0 z Meksykiem i Francją zapewniły im pierwsze miejsce i awans do ćwierćfinału. W nim natknęli się na Argentynę, którą udało się zwyciężyć 1:0. Piętro wyżej równie trudny mecz z Portugalią rozstrzygnęli 2:1 na swoją korzyść. By zdobyć złoty medal, należało jednak pokonać jedną z najlepszych jedenastek Starego Kontynentu, Niemców. Mecz ten okazał się bardzo zacięty. Losy mistrzostwa świata przesądziła dogrywka. W niej po bardzo kontrowersyjnym golu lepsza okazała się Anglia, odnosząc swój największy sukces w historii.
