Portugalczyk z Paços de Ferreira, który w Primeira Liga zadebiutował jako trener w wieku 33 lat i od lat stawia na grę z piłką.
Vasco César Freire de Seabra urodził się 15 września 1983 roku w Paços de Ferreira. Wychował się za ladą sklepu sportowego swoich rodziców w centrum miasta. Do szóstego roku życia pływał i uczył się muzyki, a futbol przyszedł, gdy ojciec zabrał go na treningi szkółki Paços de Ferreira. Został w juniorach klubu do osiemnastego roku życia.
Grał jako napastnik, bo był bardzo wysoki, później w środku pomocy. Mimo wzrostu nigdy nie był mocny w powietrzu, wolał krótkie podania i grę z piłką. Zrozumiał, że seniorskiej kariery nie zrobi: jak mówił, w pewnym momencie doszedł do wniosku, że trenerzy nie mogą się wszyscy mylić. W szkole średniej wybrał profil sportowy w Lousadzie, potem studiował sport na ISMAI. W drugim roku studiów poprosił Rui Quintę, koordynatora młodzieży w Paços, o staż w klubie. Zaczynał od roczników dziecięcych i młodzieżowych.
Pierwsze lata spędził na obserwowaniu meczów i pracy jako asystent. Z Quintą przeszedł do Paredes, gdzie oglądał mecze rywali dla pierwszej drużyny i prowadził juniorów, potem był asystentem Filipe Ribeiry w Leça, dziś jego własnego asystenta, i Álvaro Pacheco w Lixie. Po krótkim epizodzie w Rebordosie wrócił do Lixy, gdzie mając 29 lat, po raz pierwszy samodzielnie prowadził zespół i zdobył mistrzostwo dystryktu. Odszedł, bo, jak mówił, nie poczuł zapału u ludzi, którzy proponowali mu przedłużenie. Dziesięć dni później zadzwonił do niego koordynator Paços de Ferreira z propozycją prowadzenia juniorów.
W Paços jego juniorzy grali tak dobrze, że w mieście zaczęto o nich mówić. W drużynie był Diogo Jota, który występował jako „dziesiątka”. Po 22 meczach miał tylko pięć goli i trener rozmawiał z nim o przesunięciu na skrzydło, żeby przyjmował piłkę i ruszał na bramkę. Jota nie był zachwycony („na skrzydle? mister, nie dotknę piłki”), więc trener obiecał, że jeśli się nie sprawdzi, wrócą do starego ustawienia. W pierwszym meczu w nowej roli Jota strzelił dwa gole, w kolejnych czternastu 17, a Andrezinho, przesunięty na dziesiątkę, miał przy nich dziesięć asyst. Seabra wysłał też do selekcjonera reprezentacji Portugalii do lat 19 raport o Jocie, a selekcjoner przyjechał go obejrzeć. W sezonie 2015/2016 zakwalifikował juniorów do historycznej walki o mistrzostwo kraju U19, a do pierwszego zespołu trafili m.in. Jota i Andrezinho. W klubie pracował wtedy Paulo Fonseca, którego w 2017 roku nazwał swoim największym wzorem.
27 listopada 2016 roku Paços rozstało się z trenerem Carlosem Pinto, a Seabra przejął drużynę tymczasowo. W pierwszym meczu pokonał Boavistę 2:1, przegrał 0:3 w Bradze, a 13 grudnia 2016 klub ogłosił go trenerem na stałe. Miał 33 lata i był najmłodszym trenerem w lidze. Utrzymał zespół w Primeira Liga i skończył sezon na trzynastym miejscu. Odszedł 23 października 2017 roku po porażce z FC Porto. Po latach mówił, że takie odejście boli, ale pozwala dorosnąć, i że wtedy nie umiał jeszcze zrozumieć piłkarzy. W styczniu 2018 roku objął Famalicão w drugiej lidze, ale opuścił je po sezonie. Potem poszedł o krok wstecz do młodzieżowej drużyny Estoril, gdzie, jak sam przyznawał, odnalazł radość z gry i treningu.
W Mafrze, od 31 maja 2019 roku, miał jeden z najmniejszych budżetów w drugiej lidze i nie miał nawet działu skautingu: sztab, dyrektor sportowy i lekarze. Zespół, który rok wcześniej skończył sezon na czternastym miejscu, zajął czwarte i w Pucharze Portugalii wyeliminował na wyjeździe Moreirense. Piłkarze, którzy z nim pracowali, wspominają go jako trenera z „fantastycznym zmysłem ludzkim”, dbającego o tych, którzy grają mniej. Tamten sezon Rúben Freitas nazwał najlepszym w swojej karierze.
To otworzyło mu drogę do Boavisty, którą objął w lipcu 2020 roku po Danielu Ramosie. Klub miał nowego inwestora i po 20 transferach miał wrócić do Europy. Seabra pokonał Benfikę 3:0, ale po dziewięciu kolejkach zespół miał jedno zwycięstwo, pięć remisów i trzy porażki. W grudniu 2020 roku, dwa dni po bezbramkowym remisie z Rio Ave, rozstał się z klubem. W styczniu 2021 roku przejął Moreirense po Césarze Peixoto i doprowadził go z dziesiątego na ósme miejsce w lidze. Za porozumieniem stron rozstał się z klubem w czerwcu 2021 roku. W listopadzie 2021 roku objął Marítimo, które zastał na siedemnastym miejscu, i szybko wyciągnął je ze strefy spadkowej. Odszedł we wrześniu 2022 roku, po pięciu porażkach w pięciu kolejkach nowego sezonu, w środku konfliktu między klubem a spółką piłkarską.
Rok spędził bez pracy i wykorzystał go na podróże: odwiedził Liverpool, gdzie pracował Jota, a także Arsenal i Manchester City, jeździł do Brazylii, Holandii i Hiszpanii, rozmawiał z Míchelem z Girony. 25 września 2023 roku został trenerem Estoril, drugiej najmłodszej drużyny w lidze. Wygrał z FC Porto na wyjeździe i u siebie, a w styczniu 2024 roku doprowadził klub do pierwszego finału krajowego pucharu od osiemdziesięciu lat, w półfinale Pucharu Ligi eliminując po rzutach karnych Benfikę. Finał z Bragą przegrał po rzutach karnych. W czerwcu 2024 roku, na trzy dni przed rozpoczęciem przygotowań, rozstał się z klubem za porozumieniem stron. Dwa tygodnie później odrzucił ofertę saudyjskiego Al-Okhdood, bo chciał zostać w europejskim futbolu.
29 października 2024 roku objął Arouca, która po dziewięciu kolejkach miała siedem punktów i zajmowała czternaste miejsce. Utrzymał ją, skończył sezon na dwunastym miejscu i zremisował 2:2 ze Sportingiem na Alvalade i z Benfiką na Estádio da Luz. W historii klubu w Primeira Liga uzyskał rekordową serię ośmiu kolejnych meczów bez porażki i jedenastu z rzędu ze strzelonym golem. Sezon 2025/2026 zaczął słabo, z dziurawą obroną, i nazwał go największym wyzwaniem w karierze. Klub go utrzymał, a Arouca skończyła rozgrywki na ósmym miejscu. W sierpniu 2026 roku został wybrany trenerem miesiąca Primeira Liga. 4 października 2026 roku przeszedł do Rio Ave, które zapłaciło za niego klauzulę odstępnego.
W Rio Ave spotkał polskiego bramkarza Cezarego Misztę, który gra w klubie od 2024 roku. W pierwszych meczach Seabry Miszta nie był do dyspozycji, a w bramce stał nowo pozyskany Vítor Hugo.
Seabra chce, by jego zespoły były „protagonistami”: z piłką, z ruchem i odwagą w rozegraniu. Do tego dochodzi wysoki pressing, odbiór jak najwyżej i szybkie przejście do ataku. W Mafrze zespół zmieniał ustawienie z 4-2-3-1 do 2-2-6 w ataku. W Arouce grał głównie 4-2-3-1. Jak mówił, nie wierzy w „drużynę kameleona”, która ciągle się zmienia, bo ciągłość daje intencję. Broni zonalnie i krótką linią obrony. Na Alvalade mówiono, że jego drużyna jest szalona, ale to zamierzone: chodzi o skrócenie zespołu, pressing i wyjście z piłką z jakością. Przy wyprowadzaniu piłki nie chce długiego podania do napastnika i liczenia na drugie piłki. Zgadza się na ryzyko błędu w pierwszej fazie rozegrania, o ile zawodnicy mają na tyle odwagi, by grać dalej. Trenuje codziennie cztery fazy gry i stałe fragmenty.
Prezesom mówi z góry, że nie chce, żeby po trzech miesiącach, gdy zespół remisuje i trzy razy podał do bramkarza, prezes dzwonił z pytaniem, czy nie lepiej posłać piłkę do przodu. Wzorem jest dla niego Fonseca, a inspiruje go też Mourinho, Guardiola, Arteta, De Zerbi i Xabi Alonso, trenerzy, którzy mają pomysł na posiadanie piłki i wykorzystują ruch do rozbicia rywala.
Po Paços zmienił podejście do ludzi. Mówił, że wcześniej nie rozumiał piłkarzy, a dziś widzi w nich ludzi, którzy myślą o mediach, rodzinie, agentach i kibicach, i potrafi prowadzić ich z większą empatią. Przed meczem rozmawia z drużyną trzy, cztery minuty, dzień po meczu sześć, siedem. Rozmawia z zawodnikami indywidualnie, także z tymi, których nie powołał, i wprost mówi, co o nich sądzi. Za jedno z największych wyzwań uważał to, by oddzielić emocje od decyzji o składzie, bo czasem trzeba odstawić piłkarza, którego się lubi. Nocami potrafi do rana analizować nagrania meczów.
„Potrzebna jest odwaga. Bez odwagi na piłce przeciwko takim drużynom zawsze się tylko bronisz, a zawodnicy nie pokażą talentu, który mają.” (Sky Sports, marzec 2024)
„Nie chcę być trenerem, który tylko prowadzi drużynę. Chcę żyć klubem, chcę go czuć.” (RTP, październik 2026)
72
mecze
1,31
punktu na mecz
25
zwycięstw · 19 remisów, 28 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od października 2024Primeira Liga | Primeira Liga | 72 | 25-19-28 | 1,31 | |
| 2023–2024Primeira Liga | Primeira Liga | 31 | 8-6-17 | 0,97 | |
| 2021–2022Primeira Liga | Primeira Liga | 28 | 8-7-13 | 1,11 | |
| 2021Primeira Liga | Primeira Liga | 23 | 7-9-7 | 1,30 | |
| 2020Primeira Liga | Boavista | Primeira Liga | 8 | 1-4-3 | 0,88 |
| 2019–2020 | Mafra | ||||
| 2018 | |||||
| 2016–2017Primeira Liga | Pacos Ferreira | Primeira Liga | 31 | 8-11-12 | 1,13 |
Vasco Seabra jest trenerem klubu Arouca od października 2024.
Vasco Seabra ma 43 lata. Urodził się 15 września 1983 roku.
Vasco Seabra został trenerem Paços de Ferreira na stałe 13 grudnia 2016 roku, po tym jak od 27 listopada prowadził zespół tymczasowo. Miał 33 lata i był najmłodszym trenerem w lidze. Utrzymał klub i skończył sezon na trzynastym miejscu.
Vasco Seabra doprowadził Estoril w styczniu 2024 roku do pierwszego finału krajowego pucharu od osiemdziesięciu lat, eliminując w półfinale Pucharu Ligi po rzutach karnych Benfikę. Finał z Bragą przegrał po rzutach karnych. W czerwcu 2024 roku rozstał się z klubem za porozumieniem stron.
Vasco Seabra prowadził Diogo Jotę w juniorach Paços de Ferreira. Gdy Jota po 22 meczach miał pięć goli, trener przesunął go z pozycji dziesiątki na skrzydło. W pierwszym meczu w nowej roli Jota strzelił dwa gole, a w kolejnych czternastu 17.
Vasco Seabra objął Arouca 29 października 2024 roku, gdy klub był czternasty po dziewięciu kolejkach. Utrzymał go, skończył sezon na dwunastym miejscu i zremisował 2:2 ze Sportingiem i z Benfiką. Sezon 2025/2026 Arouca zakończyła na ósmym miejscu.