Sergio Francisco

Pochodzenie

Sergio Francisco Ramos urodził się 19 marca 1979 roku w Irún. Wychował się w dzielnicy San Miguel, gdzie grał na żwirowym boisku, a stamtąd trafił do juniorów Realu Sociedad. Był napastnikiem: w rezerwach Realu, w Sanse, strzelił 43 gole w 97 meczach. W pierwszym zespole zaliczył tylko epizod: w lutym 1999 roku wszedł na kilkanaście minut w Pucharze Króla na Vicente Calderón z Atlético Madryt, a w Primera División zadebiutował w sezonie 2000/2001 za Javiera Clemente. Łącznie zagrał w pierwszej drużynie pięć meczów.

Resztę kariery spędził głównie w Segunda División B: w Eibarze, Onda, Zamorze, Lorce i Nàstic Tarragona, a od 2005 roku przez sześć sezonów w Real Unión, klubie z rodzinnego Irún. Z Real Unión awansował do Segunda División, po czterdziestu latach przerwy. Karierę zakończył w 2012 roku w Laudio. Już jako zawodnik, jak sam mówi, w ostatnich latach myślał prawie jak trener, pomagał młodszym i dopytywał trenerów o szczegóły treningów.

Kariera trenerska

W 2012 roku wrócił do Real Unión jako asystent Imanola Idiakeza, o którym mówi, że nikt nie przekazuje tyle zapału do futbolu. Rok później, w wieku 34 lat, dostał pierwszy zespół, choć nie miał doświadczenia jako pierwszy trener. Klub miał kłopoty finansowe i zaległości w wypłatach, a latem skompletowanie kadry szło trudno. Drużyna grała w 4-3-3, chciała wychodzić z piłką, ale do końca walczyła o utrzymanie. Po sezonie 2013/2014 klub nie przedłużył z nim współpracy. To doświadczenie skłoniło go do tego, by zacząć od niższych szczebli.

Droga do Zubieta zaczęła się od rozmowy z Luki Iriarte, który wysoko go cenił. Od 2014 roku prowadził Easo, drugi zespół juniorski Realu Sociedad, a po dwóch sezonach został asystentem Iñigo Cortésa w trzecim zespole, Realu Sociedad C. W lipcu 2017 roku sam przejął C i prowadził go pięć sezonów. W maju 2021 roku, po wygranej 5:0 z Pasaia, awansował z nim do Segunda División RFEF.

W 2022 roku zastąpił Xabiego Alonso, który odszedł do Bayeru Leverkusen, w Realu Sociedad B (Sanse), czyli w rezerwach, które spadły do Primera División RFEF. Zapowiadał zespół odważny, który mało traci. W pierwszym sezonie Sanse zajęło piąte miejsce i zagrało w barażach o Segunda División, odpadając w pierwszej rundzie z Alcorcón. Co sezon tracił zawodników awansujących do pierwszego zespołu lub odchodzących na wypożyczenia i mimo przebudowy kadry utrzymywał drużynę w górze tabeli. W jego zespole rozwijali się między innymi Unai Marrero, Pablo Marín, Jon Ander Olasagasti, Jon Mikel Aramburu i Jon Martín, dziś zawodnicy pierwszej drużyny. W kwietniu 2025 roku, gdy Sanse było w strefie baraży, Real Sociedad ogłosił go następcą Imanola Alguacila. Ostatni mecz w rezerwach wygrał 1:0 z Unionistas. Awans Sanse do Segunda División w czerwcu 2025 roku wywalczył już jego dotychczasowy asystent Iosu Rivas.

W pierwszym zespole od pierwszych sparingów zachował system Alguacila, 4-3-3 z wysokim pressingiem i Beñatem Turrientesem jako defensywnym pomocnikiem. Pierwsze ligowe zwycięstwo przyszło dopiero w szóstej kolejce z Mallorcą, po porażkach z Oviedo, Realem Madryt i Betisem. W październiku w Vigo ustawił zespół w 5-4-1 z podwójnym pivotem, co dało punkt z Celtą. Jesienią drużyna miała serię sześciu meczów bez porażki, w tym wygrany 3:2 mecz z Athletikiem, rozstrzygnięty golem Gorrotxategiego w doliczonym czasie. Potem przyszły trzy porażki z rzędu. 14 grudnia 2025 roku, po przegranej 1:2 z Gironą, klub go zwolnił: po szesnastu kolejkach Real miał 16 punktów i punkt przewagi nad strefą spadkową. Poprowadził ją jeszcze w dwóch rundach Pucharu Króla, a trofeum klub zdobył w 2026 roku już pod wodzą Pellegrino Matarazzo. Sergio mówi, że nie czuje się jego współautorem. Zwolnienie uznał za zrozumiałe, choć żałował, że nie dostał więcej czasu. W liście pożegnalnym podziękował klubowi za ponad jedenaście lat w Zubieta.

Po półrocznej przerwie, 16 czerwca 2026 roku, został trenerem Burgosu, następcą Luisa Miguela Ramisa, który przeszedł do Osasuny. To jego pierwsza praca w Segunda División. Szukał, jak mówił, klubu rodzinnego, z historią, blisko domu w Irún. Asystentem został Iosu Rivas.

Styl i metody

Idea gry, którą byli piłkarze Real Unión pamiętają z 2013 roku, jest ta sama: gra pozycyjna, posiadanie piłki, wyprowadzanie od tyłu i wspólne dochodzenie do ataku. W Sanse zapowiadał zespół, który zawsze chce być protagonistą z piłką. Najchętniej ustawia drużynę w 4-3-3 lub w 4-4-2 z rombem, z grą bardziej bezpośrednią niż Alguacil, a z trzema środkowymi obrońcami korzysta rzadko.

Nie przywiązuje się jednak do jednego systemu: traktuje ustawienia jako pozycje wyjściowe, w których zawodnicy sami wybierają przestrzeń i głębokość, i woli ich ustawiać na naturalnych pozycjach. W Realu Sociedad zmieniał schemat pod rywala, jak w Vigo, gdy po przyjściu Yangela Herrery mógł zagrać podwójnym pivotem. W Burgosie w sezonie 2026/2027 ustawia drużynę przeważnie w 4-4-2, czasem w 4-2-3-1. Po Ramisie, który budował zespół na porządku w obronie i kontrze, zapowiadał oparcie się na jego bazie i stopniowe dodawanie własnych akcentów, a celem jest poprawa wyprowadzania piłki i gry z posiadaniem.

W meczu wykonuje niewiele zmian, wystarcza mu 11 do 13 zawodników. Dużo analizuje rywali, nie po to, by zmieniać własną grę, lecz by wykorzystać ich słabe punkty i chronić swoje. Na treningach zachowuje dystans i rozmawia z piłkarzami tylko tyle, ile trzeba, ale przy linii bocznej instruuje zespół niemal bez przerwy. Przygotowanie fizyczne uważa za ważne, ale nie jest ono jego obsesją; po objęciu Realu zostawił sztab fizyczny Alguacila. Jest przesądny w drobiazgach, na przykład w sprawie długopisu czy butów.

Byli zawodnicy opisują go jako spokojnego, rozmownego i bardzo jasnego w komunikacji. Jak mówi Aitor Morcillo, który grał u niego w Real Unión, wie, jak prowadzić szatnię, bo sam był piłkarzem z niższych lig. Kto go zna z Zubieta, mówi, że na boisku potrafi podnieść głos i okazać charakter. Od początku zależało mu, by każdy kolejny szczebel zdobyć własną pracą, bez protektorów; w Zubieta uczył się od dyrektora Roberto Olabe, wysłuchując jego uwag bez sporów.

Wypowiedzi

„Systemy to pozycje wyjściowe, w których zawodnicy wybierają potem przestrzeń i głębokość.” (Noticias de Gipuzkoa, lipiec 2025)

„W świecie futbolu bycie normalnym jest wartością.” (Radio Marca Donostia, maj 2026)