Rusłan Kostyszyn

Pochodzenie

Rusłan Kostyszyn urodził się 8 stycznia 1977 roku w Chmielnickim. Zawodową piłkę zaczął w tamtejszym Podilu i do dziś nazywa ten klub ojczyzną. W dzieciństwie jego idolem był Roberto Baggio. Kostyszyn kazał sobie nawet przetłumaczyć z włoskiego jego książkę, a miłość do Baggia datuje od mistrzostw świata 1990. Rodzice, zwłaszcza matka, nie rozumieli w połowie lat 90., jak można zarabiać na życie grą w piłkę.

W Podilu grał w pierwszej lidze jako osiemnastolatek. Do CSKA Kijów trafił przez wojsko, bo wtedy armia była sposobem na zabranie piłkarza z dowolnego klubu bez odstępnego. Trzy dni spędził w koszarach, złożył przysięgę, a potem został w klubie. W ekstraklasie zadebiutował 20 lipca 1996 roku, w wieku dziewiętnastu lat, w meczu z Dynamem Kijów. Później rozegrał w niej ponad 350 spotkań. CSKA zajęło wtedy miejsce rozwiązanego CSKA-Borysfen.

W 2002 roku przeszedł do Dnipra Dniepropietrowsk i tam, jak mówi, przeżył najlepszy czas: klub grał w pucharach, trenował pod okiem Wadyma Tyszczenki i Jewhena Kuczerewskiego. Z Kuczerewskim wiąże się jego ulubiona opowieść. Przed meczem z Hamburgerem SV zespół oglądał rywala na starym telewizorze, na którym piłkarze wydawali się dwa razy więksi. Gdy ekran zgasł, trener powiedział, że wystraszył się razem z nimi, a drużyna ze śmiechu ledwie się trzymała na nogach. Od 2007 roku grał w Krywbasie Krzywy Róg, a kariera dogasała przez kontuzje, także na krótkim etapie w Naftowyku Ochtyrka. Do Kołosa, amatorskiego klubu z podkijowskiej wsi Kowalówka, zaprosił go trener Kostiantyn Sacharow. Poza piłką, jak mówił, nie wyobrażał sobie życia.

Kariera trenerska

Pierwszym trenerem został niemal z dnia na dzień. Na początku 2014 roku Kołos rozstał się z poprzednim szkoleniowcem, a Kostyszyn, który wcześniej mówił, że co najwyżej zostanie asystentem, dostał ofertę. Przez dzień i noc się zastanawiał i zapytał dyrektora klubu, czy trenera nie odsunięto specjalnie dla niego. Ogłoszono go w lutym 2014 roku, a pierwszy oficjalny mecz poprowadził 5 kwietnia przeciwko Dynamu Fastów, wygrany 8:0.

Zaczął od porządku. Na pierwszym treningu kilku zawodników się spóźniło, więc porozmawiał z nimi poważnie, także z kapitanem. Na treningu było sześć piłek, więc zażądał dwudziestu czterech i po miesiącu je dostał. Wprowadził kary za spóźnienia, bo amatorów, jak mówił, trzeba było dopiero przekonać do zachowań zawodowców. Do Kołosa garnęli się piłkarze, którzy niedawno grali w wyższych ligach: dostawali tam te same pieniądze co w klubach zawodowych, a mogli mieszkać w domach i nie jeździć na obozy. Prezydent Zasucha płacił premie nawet po porażce, żeby podnieść zespół na duchu.

Kołos zdobył z nim mistrzostwo i puchar obwodu kijowskiego, a w 2015 roku wygrał Memoriał Makarowa i zajął trzecie miejsce w mistrzostwach Ukrainy amatorów. Po Memoriale Kostyszyn poszedł do prezydenta i powiedział, że w lidze obwodowej nie mają już czego szukać. W czerwcu 2015 roku Kołos dostał status zawodowy.

W listopadzie 2014 roku wciąż amatorski Kołos zagrał towarzysko z Dynamem Kijów Serhija Rebrowa. Na prośbę dyrektora akademii Dynama Ołeksandra Iszczenki Kostyszyn wpuścił w drugiej połowie siedemnastoletniego Artema Dowbyka, żeby pokazać go prezydentowi Dynama.

W debiutanckim sezonie 2015/2016 Kołos wygrał drugą ligę z ośmioma punktami przewagi nad Werasem Równe i zapewnił sobie tytuł przed końcem rozgrywek, a Kostyszyn został wybrany trenerem sezonu. W pierwszej lidze zajął dwa razy z rzędu piąte miejsce, a w sezonie 2018/2019 był drugi i awansował do Premier Lihi.

Po awansie na zawodowy poziom klub trenował na stadionie CSKA w Kijowie, a Kowalówkę, wieś z pięknie utrzymanymi ulicami, Kostyszyn nazywał „małą Szwajcarią”. Administratorem był Serhij Prostimkin, wieloletni administrator CSKA i znawca anegdot, dzięki któremu, jak mówił trener, szatnia była wyjątkowo zgrana. Jesienią 2016 roku klub zaczął organizować wspólne wyjazdy z rodzinami piłkarzy.

W debiucie w Premier Lihi, w sezonie 2019/2020, był szósty, a w barażu pokonał Mariupol 1:0 po dogrywce i po raz pierwszy zagrał w pucharach europejskich. W kwalifikacjach Ligi Europy w 2020 roku wyeliminował Aris Saloniki, ale odpadł z Rijeką. W sezonie 2020/2021 skończył czwarty, co jest do dziś najlepszym wynikiem klubu.

Po odpadnięciu z kwalifikacji Ligi Konferencji w 2021 roku Kołos przegrał 28 sierpnia z Dynamem w Kijowie 0:7. Kostyszyn przeprosił kibiców, powiedział, że zespół nie jest podobny do siebie, i że błędów było wiele, przede wszystkim jego. Następnego ranka zgłosił dymisję prezydentowi, a ten zaproponował mu pracę w strukturach klubu. Kostyszyn się zgodził i odchodząc, poprosił, by jego asystenci pozostali w sztabie. Przez pół roku był wiceprezydentem klubu.

W styczniu 2022 roku objął FK Aksu w Kazachstanie, beniaminka tamtejszej ekstraklasy, i skończył z nim sezon na szóstym miejscu, rekordowym dla klubu. W kwietniu 2023 roku odszedł. Potem pracował jako ekspert telewizyjny i konsultant amatorskiego Dnistra Załeszczyki.

W marcu 2025 roku wrócił do Kołosa jako p.o. trenera, po zwolnieniu Ołeksandra Pozdiejewa. Klub był dwunasty i walczył o utrzymanie. Zespół uniknął spadku, a sezon 2024/2025 zakończył dziesiąty. Kostyszyn został na stanowisku, a w sezonie 2025/2026 Kołos skończył szósty, czyli najwyżej od 2021 roku, i w ostatniej kolejce pokonał Szachtar.

Styl i metody

Kołos Kostyszyna gra oszczędnie i pragmatycznie. Imponuje mu styl pracy Josepa Guardioli. Sam nigdy w ten sposób nie grał, a w Ukrainie, jak mówił, nikt tak nie gra. Ustawienie zmienia od meczu do meczu. W sezonie 2020/2021 grał zarówno czwórką, jak i piątką obrońców. W sezonie 2026/2027 Kołos gra najczęściej 4-3-3, także 4-1-4-1. Latem 2025 roku, po sparingach z wieloma rywalami, zespół zaczął atakować wyraźnie odważniej.

Podstawą jest dyscyplina: kary za spóźnienia, regularne treningi i profesjonalne podejście nawet od amatorów. Kostyszyn nie sprowadza piłkarzy, żeby mieć nowe nazwiska, więc transfery są punktowe. W amatorskim Kołosie uważał, że trudniej jest prowadzić ludzi bez zawodowego statusu: trzeba ich przekonać, żeby przyszli na trening na czas i zrezygnowali z piwa. Sukcesy opisuje jako dzieło całego sztabu: wiele zawdzięcza asystentom. Sam przyznaje, że długo nie chciał być pierwszym trenerem, bo czasem trzeba kogoś skrzywdzić, a on nie chciał tego robić.

Wypowiedzi

„Bez dyscypliny nic nie będzie.” (program Bombardir, kwiecień 2020)

„Wiele razy się myliłem i robiłem rzeczy, które nie były w porządku. Ale bez zespołu sukcesu się nie odniesie.” (program Bombardir, kwiecień 2020)