Roberto Di Matteo poprowadził Chelsea do Pucharu Anglii i pierwszego w historii klubu triumfu w Lidze Mistrzów w 2012 roku.
Urodził się w szwajcarskim Schaffhausen. Jako piłkarz występował między innymi w Lazio i Chelsea, a w reprezentacji Włoch rozegrał 34 mecze. Kontuzja zakończyła jego karierę w 2002 roku. Przygotowywał się później do pracy trenerskiej razem z byłym kolegą z Chelsea, Eddiem Newtonem, który został jego asystentem.
Pierwszą samodzielną drużyną Di Matteo było MK Dons, które objął w lipcu 2008 roku. Zespół zakończył sezon na trzecim miejscu w League One i zagrał w barażach o awans. West Bromwich Albion, świeżo po spadku z Premier League, zatrudnił go latem 2009 roku wraz z Newtonem. Już w pierwszym sezonie klub zajął drugie miejsce w Championship i wrócił do najwyższej ligi. Awans przypieczętował między innymi wygraną 3:2 na boisku Doncaster Rovers w kwietniu 2010 roku. Po meczu Di Matteo chwalił zawodników i mówił, że chce nacieszyć się awansem, zanim zacznie przygotowania do Premier League. Był to jego pierwszy sukces na poziomie seniorskiej piłki jako samodzielnego trenera po roku pracy w MK Dons.
Początek następnego sezonu dawał West Brom nadzieję na utrzymanie, lecz seria porażek zmieniła sytuację. W lutym 2011 roku, gdy drużyna była nad strefą spadkową jedynie dzięki różnicy bramek, klub zwolnił Di Matteo. Władze uznały, że zmiana zwiększy szanse na pozostanie w Premier League. Trener później mówił, że był tą decyzją zaskoczony, bo poza pierwszą kolejką zespół nie zajmował miejsca spadkowego. Doświadczenie to zmieniło jego spojrzenie na relacje z władzami klubu: po latach przyznawał, że wcześniej za mało dbał o bezpośredni kontakt z kierownictwem.
W czerwcu 2011 roku wrócił do Chelsea jako asystent André Villasa-Boasa. Gdy w marcu 2012 roku klub rozstał się z Portugalczykiem po słabszej serii ligowej i porażce 1:3 z Napoli w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Mistrzów, Di Matteo powierzono tymczasowe prowadzenie drużyny. W rewanżu Chelsea odrobiła straty i wyeliminowała Napoli. Di Matteo później wskazywał ten mecz jako moment, po którym drużyna zaczęła wierzyć w dalszy awans. W półfinale przeszła Barcelonę: w rewanżu na Camp Nou zremisowała 2:2, mimo że grała w dziesiątkę. W finale w Monachium pokonała Bayern po rzutach karnych. Di Matteo po tygodniu przygotowań taktycznych przypominał, że w decydującym meczu wiele zależało od samych piłkarzy, zwłaszcza od pracy Petra Čecha. W tym samym okresie wygrała Puchar Anglii, pokonując Liverpool w finale.
W tamtej serii Di Matteo ponownie włączył do ważnych ról doświadczonych zawodników, w tym Johna Terry'ego, Franka Lamparda i Didiera Drogbę. Chelsea poprawiła organizację gry w obronie w meczach pucharowych. Trener starał się też odbudować wiarę piłkarzy we własne możliwości. Przed finałem Ligi Mistrzów pokazał drużynie nagrania z wiadomościami od ich rodzin. W samym finale szukał równowagi na lewej stronie, wystawiając Ryana Bertranda mimo jego braku doświadczenia w rozgrywkach.
W czerwcu 2012 roku klub powierzył mu stanowisko na stałe. Di Matteo planował włączać nowych zawodników bez gwałtownej zmiany sposobu gry. Do zespołu dołączyli wówczas między innymi Eden Hazard i Marko Marin. Chelsea skończyła poprzedni sezon ligowy na szóstym miejscu, 25 punktów za mistrzem; trener chciał więc poprawić wyniki krajowe przy obronie europejskiego tytułu. Chelsea miała jednak za sobą słabsze wyniki w lidze i jesienią przegrała 0:3 z Juventusem, co zagroziło obronie tytułu w Lidze Mistrzów. W ośmiu meczach ligowych poprzedzających zwolnienie odniosła tylko dwa zwycięstwa. Klub uznał, że wyniki i występy nie odpowiadają oczekiwaniom mimo europejskiego sukcesu sprzed kilku miesięcy. W listopadzie klub zwolnił go i zatrudnił Rafaela Beníteza.
Po niemal dwóch latach przerwy Di Matteo objął Schalke 04 w październiku 2014 roku. Zastąpił Jensa Kellera, a klub oczekiwał stabilniejszych wyników w Bundeslidze i Europie. Wcześniej Schalke wygrało tylko dwa z dziesięciu meczów we wszystkich rozgrywkach. Di Matteo oceniał, że wprowadzenie powtarzalności wymaga czasu, zwłaszcza gdy kontuzje zmuszają sztab do zmian składu. Kładł nacisk na organizację gry, ale nie przedstawiał tego jako rozwiązania możliwego do wdrożenia w kilka tygodni. Schalke zakończyło sezon na szóstym miejscu i zakwalifikowało się do Ligi Europy. W czerwcu 2015 roku zatrudniło André Breitenreitera po sezonie ocenionym jako rozczarowujący.
W czerwcu 2016 roku Di Matteo przyjął zadanie odbudowy Aston Villi po spadku z Premier League. Zapowiadał walkę o powrót do najwyższej klasy. Jesienią drużyna zajmowała jednak dziewiętnaste miejsce w Championship, a po porażce 0:2 z Prestonem klub zakończył z nim współpracę. Władze wskazały serię słabych wyników, a obowiązki trenera tymczasowo przejął Steve Clarke. Villa wygrała tylko jeden z pierwszych dwunastu meczów sezonu. W końcowych pięciu minutach spotkań straciła łącznie 11 punktów.
Di Matteo podkreślał znaczenie rozmowy, szacunku i zaufania w relacji z piłkarzami. Ważnym współpracownikiem był Eddie Newton: razem pracowali w MK Dons, West Brom i przy triumfie Chelsea w 2012 roku. Di Matteo zachowywał spokój w podejmowaniu decyzji, a Newton wnosił energię i bezpośredni kontakt z zawodnikami. W Schalke zależało mu na lepszej organizacji gry i powtarzalności występów; zwracał uwagę, że częste zmiany wymuszone kontuzjami utrudniają ustabilizowanie drużyny. W Chelsea mówił o przywracaniu zawodnikom pewności siebie i wykorzystywaniu ich umiejętności dla zespołu. Po stałym angażu planował stopniowo wprowadzać nowych graczy, zachowując to, co przyniosło sukces w pucharach.
Później opisywał swoje podejście jako pracę zaczynającą się od poznania człowieka: jego charakteru, otoczenia i sposobu komunikacji. Uważał też, że trener powinien utrzymywać bezpośredni kontakt z kierownictwem klubu; po doświadczeniu zwolnienia z West Brom przyznawał, że wcześniej nie docenił tej relacji. Cenił dalsze kształcenie i wymianę pomysłów z innymi trenerami. Podczas konferencji szkoleniowej angielskiej federacji mówił, że trener musi mieć własną koncepcję, ale powinien też rozumieć kulturę piłkarską kraju, w którym pracuje. Ze swojej kariery zawodniczej zapamiętał różne sposoby prowadzenia zespołu. U Zdenka Zemana w Lazio grał w ofensywnym ustawieniu z wysoką linią obrony i intensywnym pressingiem, a Ruud Gullit w Chelsea podkreślał znaczenie utrzymywania piłki. Di Matteo przyznawał, że z pracy pod kierunkiem Zemana wyniósł wiele pomysłów, do których wracał jako trener. W rozmowie o Schalke tłumaczył, że na zewnątrz stara się zachować spokój po zwycięstwach i porażkach; w kontakcie z piłkarzami ważniejsze od tego wizerunku były rozmowa i wzajemne zaufanie.
12
meczów
0,83
punktu na mecz
1
zwycięstwo · 7 remisów, 4 porażki
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2016Championship | Championship | 12 | 1-7-4 | 0,83 | |
| 2014–2015Bundesliga | Bundesliga | 27 | 11-7-9 | 1,48 | |
| 2012Premier League | Premier League | 25 | 14-6-5 | 1,92 | |
| 2009–2011Premier League | Premier League | 25 | 7-5-13 | 1,04 |
Roberto Di Matteo ma 56 lat. Urodził się 29 maja 1970 roku.
W lipcu 2008 roku objął MK Dons, a rok później został trenerem West Bromwich Albion.
Jako trener pierwszej drużyny zdobył Puchar Anglii i Ligę Mistrzów UEFA w 2012 roku. Chelsea pokonała w finale Ligi Mistrzów Bayern Monachium po rzutach karnych.
Po przejęciu drużyny jako trener tymczasowy przywrócił ważne role doświadczonym piłkarzom, poprawił organizację gry obronnej w pucharach i pracował nad ich pewnością siebie.
W 2016 roku klub zakończył z nim współpracę po słabej serii. Po porażce z Prestonem Aston Villa była dziewiętnasta w Championship.