René Weiler

Pochodzenie

René Weiler urodził się 13 września 1973 roku w Winterthurze. Karierę zaczął w tamtejszym FC Winterthur, gdzie jego kolegą z drużyny był późniejszy selekcjoner Niemiec Joachim Löw. Grał jeszcze w FC Aarau, Servette FC i FC Zürich. 7 lutego 1997 roku zadebiutował w reprezentacji Szwajcarii w meczu z Rosją w Hongkongu. W tym samym roku złamał kostkę i zerwał więzadła, wrócił do Winterthuru, a po kolejnej operacji stopy w 2001 roku musiał przerwać karierę.

Martin Rueda, jego ostatni trener w Winterthurze, wspomina, że Weiler jeszcze jako piłkarz był w głowie już trenerem: szukał na boisku odpowiedzi na grę rywala, mówił wprost, co mu się nie podoba, i lubił dyskutować o futbolu. Skończył też studia z komunikacji.

Kariera trenerska

W 2001 roku został asystentem w FC Winterthur, potem prowadził tam juniorów U-18. W FC St. Gallen był od 2004 roku dyrektorem sportowym, dwa razy na krótko zastępował trenera i prowadził drugi zespół. W październiku 2007 roku klub zwolnił trenera Rolfa Fringera, a tydzień później także Weilera, po konflikcie z finansującym klub Edgarem Oehlerem. Po wakacjach skończył kurs trenerski z licencją UEFA Pro. W sezonie 2008/2009 pracował z U-16 Grasshopper Club Zürich, od lata 2009 roku prowadził FC Schaffhausen w Challenge League.

W kwietniu 2011 roku przejął FC Aarau, który był wtedy na trzecim miejscu od końca Challenge League. Rok później Aarau przegrał baraż o awans z FC Sion, a w maju 2013 roku, po wygranej 1:0 z Chiasso i z siedmioma punktami przewagi, wrócił do Super League. Weiler zbudował zespół z piłkarzy, których nikt nie chciał, i pracował też jako trener-menedżer, bo przy najmniejszym budżecie w lidze sam dopinał transfery, między innymi bramkarza Larsa Unnerstalla z Schalke. Aarau utrzymał się w Super League bez kłopotów. W maju 2014 roku Weiler sam zrezygnował, choć klub był bezpieczny. Mówił, że Aarau ma mały silnik i może walczyć co sezon tylko o utrzymanie. Rok później zespół spadł.

12 listopada 2014 roku objął 1. FC Nürnberg po zwolnionym Valérienie Ismaëlu, przy 14. miejscu w 2. Bundeslidze. Pierwszą pracę za granicą zaczął od uszczelnienia obrony: w pierwszych dwóch meczach drużyna traciła po jednym golu, ale brakowało jej pomysłów w ataku. Sezon skończył w środku tabeli. W 2015/2016 Nürnberg zajął trzecie miejsce i w barażach o awans przegrał z Eintrachtem Frankfurt po późnym golu Harisa Seferovicia. Krytykowano go za zbyt defensywną grę. Odpowiadał, że plan zakładał wyższy pressing, ale zespół nie miał do niego siły, i porównywał to do boksera, któremu brakuje zasięgu, by dosięgnąć głowy rywala.

W 2016 roku trafił do RSC Anderlecht, bo dyrektor Herman Van Holsbeeck szukał odważnego trenera, który nie boi się niepopularnych decyzji. Weiler przebudował zespół wokół młodego Youriego Tielemansa. Jesienią krytykowano jego styl i po serii bez zwycięstwa w listopadzie Anderlecht spadł na szóste miejsce, osiem punktów za liderem. Potem przyszło 13 meczów bez porażki, od połowy lutego 2017 roku klub nie oddał pozycji lidera, a 18 maja pokonał 3:1 Charleroi i zdobył 34. mistrzostwo Belgii. Anderlecht dotarł też do ćwierćfinału Ligi Europy, w którym przegrał z Manchesterem United. Latem Weiler dorzucił Superpuchar Belgii, wygrany 2:1 z Zulte Waregem.

W Anderlechcie prowadził Łukasza Teodorczyka, który pod jego wodzą został królem strzelców ligi. Przed decydującym meczem z Club Brugge Weiler przerwał trening, na oczach drużyny ostrzegł napastnika, że będzie miał z nim problem, jeśli nie zmieni zachowania, i posadził go na ławce. Teodorczyk wrócił do składu i cztery dni później strzelił dwa gole Charleroi, po których Anderlecht zapewnił sobie tytuł. W sierpniu 2017 roku, po zmianie w meczu z Oostende, Polak poszedł prosto do szatni, a Weiler powiedział, że myślał wtedy tylko o własnym spektaklu. 18 września 2017 roku Anderlecht zwolnił Weilera po dziewięciu punktach z siedmiu ligowych kolejek i porażce 0:3 z Bayernem Monachium w Lidze Mistrzów.

W czerwcu 2018 roku został trenerem FC Luzern, po tym, jak rynek zaoferował mu niewiele: Lucien Favre, jego dawny znajomy, proponował mu co prawda posadę asystenta w Borussii Dortmund, ale kontakty z Young Boys i Leeds United nie zakończyły się ofertami. 18 lutego 2019 roku obie strony rozstały się za porozumieniem. W sierpniu 2019 roku objął egipski Al-Ahly. Najpierw wygrał Superpuchar Egiptu z Zamalekiem 3:2, w lutym 2020 roku w kolejnym Superpucharze przegrał z tym samym rywalem. Mistrzostwo Egiptu 2019/2020 zapewnił sobie we wrześniu 2020 roku, na sześć kolejek przed końcem, z 20 punktami przewagi nad Zamalekiem i jedną porażką w sezonie. Doszedł też do półfinału Ligi Mistrzów CAF, którą Al-Ahly wygrał już bez niego. 1 października 2020 roku opuścił klub.

W grudniu 2021 roku został pierwszym szwajcarskim trenerem Kashima Antlers. Z powodu ograniczeń covidowych przyleciał z opóźnieniem i cztery pierwsze kolejki J1 League poprowadził Daiki Iwamasa. W sierpniu 2022 roku, przy piątym miejscu zespołu i pięciu meczach bez zwycięstwa, klub rozstał się z Weilerem. Dyrektor Muneshige Yoshioka wskazał na różnice w metodach, na przykład Weiler pozwalał brać udział w treningu przed meczem wszystkim zawodnikom, bez podziału na wyjściowy skład i rezerwowych. Sam Weiler przyznał, że dla władz klubu dwie porażki to było o jedną za dużo, a latem klub sprzedał do Belgii jego szefa obrony i najlepszego strzelca. Jego następca Daiki Iwamasa opisał go jako człowieka intensywnego, naturalnego i zabawnego, który przekazał klubowi europejski standard.

Od lipca 2023 roku prowadził Servette FC w Genewie. W Lidze Konferencji zespół odpadł w Pilźnie po rzutach karnych, a 2 czerwca 2024 roku Servette po raz pierwszy od 2001 roku wygrał Puchar Szwajcarii: 9:8 w karnych z FC Lugano po bezbramkowym meczu. W 119. minucie Weiler wpuścił rezerwowego bramkarza Joëla Malla, który obronił karnego Lukasa Maia i przesądził o wyniku. Weiler tłumaczył, że o takim posunięciu myślał już w Pilźnie. Zaraz po finale ogłosił, że nie zostanie trenerem, i został dyrektorem sportowym Servette, a w maju 2025 roku klub i Weiler rozwiązali współpracę. W listopadzie 2024 roku tłumaczył, że nie chce już siedzieć na ławce w szwajcarskiej lidze, bo trenerzy dostają tu mniej szacunku niż za granicą.

16 lipca 2025 roku objął D.C. United po zwolnionym Troyu Lesesne’ie. Zespół skończył poprzedni sezon na ostatnim miejscu, tracąc w lidze 66 goli. Zimą 2026 roku wzmocnił obronę, między innymi bramkarzem Seanem Johnsonem i obrońcą Seanem Nealisem.

Styl i metody

Weiler jest pragmatykiem, ufającym raczej intuicji niż jednemu systemowi. W Anderlechcie grał głównie 4-3-3 i 4-2-3-1. Zarzucano mu defensywny styl, bo w Brukseli oczekuje się dominacji. W Nürnbergu codziennie wpajał zespołowi grę w obronie całą drużyną i pressing, którego wysokość dopasowywał do szybkości rywala. W Aarau wymagał od zagranicznych piłkarzy integracji w regionie i sam pełnił wobec młodych rolę opiekuna.

W D.C. United w 2026 roku najczęściej wystawiał 4-4-2, od końca sierpnia kilka razy 4-3-3. We wrześniu w meczu z Columbus Crew zmienił 4-3-3 na 4-4-2, gdy zespół miał kłopoty na początku, i uznał, że po zmianie grał bardziej zwarcie. Drużyna, która rok wcześniej miała jedną z najgorszych obron, wiosną 2026 roku traciła niewiele goli. Weiler przyznaje, że łatwiej zbudować solidną defensywę niż zaplanować rozstrzygające akcje w ataku, a trzecia tercja jest najtrudniejsza. Od zawodników wymaga, żeby czytali grę i szybko reagowali, zamiast trzymać się sztywnego scenariusza.

W komunikacji jest bezpośredni wobec piłkarzy, działaczy i dziennikarzy i mówi, że woli brutalne prawdy od pocieszających kłamstw. Nie uzależnia się od menedżerów piłkarzy, a w Szwajcarii zyskał opinię trudnego, bo nie unika konfliktów z działaczami i inwestorami.

Wypowiedzi

„W nowoczesnym futbolu potrzebne są dwie rzeczy: praca i «art», czyli sztuka i technika. Tylko łącząc je, można odnieść sukces.” (Het Laatste Nieuws, kwiecień 2022)

„Trener, którego kochają wszyscy piłkarze, to raczej nie jest dobry trener. W końcu tylko sukcesy czynią nas zawodowo szczęśliwymi.” (Bild, maj 2015)