Philippe Eullaffroy

Pochodzenie

Philippe Eullaffroy urodził się w 1967 roku w Troyes. Według biogramu CF Montréal karierę trenerską zaczął w 1991 roku w ESTAC Troyes, a potem pracował w młodzieżowych akademiach Stade de Reims i Troyes. Z wykształcenia jest naukowcem: ma tytuł magistra biologii morskiej z Paryża i doktorat z toksykologii środowiskowej, który obronił na Université du Québec à Montréal. W Kanadzie grał też w uniwersyteckiej drużynie UQAM, trzykrotnie trafiając do jej najlepszej jedenastki, a w 1994 roku znalazł się w kanadyjskiej selekcji uniwersytetów.

Przez lata łączył naukę z piłką, a na pełen etat w piłce przeszedł dopiero po przeprowadzce do Kanady w 2005 roku. Do dziś uważa, że piłka jest nauką: są statystyki, chemia drużyny i fizyka, a przy dobrze zebranych danych wynik jest prawdopodobny, choć niepewności jest więcej niż w naukach ścisłych.

Kariera trenerska

Pierwsze lata w Kanadzie spędził w futbolu uniwersyteckim: do 2008 roku trenował drużynę McGill Redmen i w trzech ostatnich sezonach był trenerem roku w konferencji Quebecu. W 2009 roku objął Trois-Rivières Attak, klub z Canadian Soccer League związany z Impact Montréal. W pierwszym sezonie doprowadził go do tytułu w dywizji krajowej i zwycięstwa w finale ligi, a CSL uznała go trenerem roku.

Gdy Attak zniknął, Impact powierzył mu akademię. 23 marca 2010 roku został jej trenerem, w tym samym roku pierwszym dyrektorem, i zostawał nim do 2020 roku. W tym czasie prowadził zespół U23, w 2013 roku był asystentem Marco Schällibauma w pierwszej drużynie, a od 2014 do 2016 roku trenował rezerwy, FC Montréal, w USL. W 2016 roku mówił, że akademia, z której wyszło ośmiu zawodowców, ma zbyt niski wskaźnik, i stawiał cel: trzech młodych podpisujących kontrakt z pierwszym zespołem co dwa lata, a w idealnym świecie 40 procent składu z własnej szkółki. Po trzech trenerach nastawionych na natychmiastowy wynik, Marschu, Schällibaumie i Klopasie, z Mauro Biello mówił, że nie trzeba już nikogo przekonywać do akademii. Z klubem rozstał się w 2020 roku, kiedy w czasie pandemii zwolniono go w ramach restrukturyzacji.

W 2022 roku został szefem wyszkolenia (head of performance) w Soccer Québec. Od 2023 do 2025 roku był dyrektorem technicznym AS Dakar Sacré-Cœur w Senegalu. W Dakarze ukończył jedenastomiesięczny, 890-godzinowy kurs w Porto i dostał dyplom z periodyzacji taktycznej, metody Vítora Frade, w grupie, w której uczył się też Pierre Sage. Latem 2025 roku objął w Lyonie funkcję szefa metodologii i wyszkolenia w akademii OL, a po półroczu wrócił do Montrealu jako asystent Marco Donadela, z zadaniem prowadzenia młodych zawodników w wieku od 18 do 21 lat.

12 kwietnia 2026 roku CF Montréal zwolnił Donadela po bilansie 1-6 na początku sezonu, mniej niż dobę po porażce u siebie z Philadelphia Union, i tymczasowym pierwszym trenerem został Eullaffroy. W pierwszym meczu, 18 kwietnia, wygrał 4:1 z New York Red Bulls. W czerwcu klub potwierdził, że zostanie na stanowisku co najmniej do końca sezonu, nadal z dopiskiem „tymczasowy”. Dostał dwa zadania: walczyć do końca o play-offy i zbudować wyraźną tożsamość gry.

Wśród jego zawodników jest Polak Dawid Bugaj, prawy obrońca. Urodził się w 2004 roku w Sosnowcu, jako trzylatek trafił do Norwegii, a do Montréalu przyszedł w lipcu 2024 roku z włoskiego SPAL, po wypożyczeniu do Lechii Gdańsk. W pierwszym meczu Eullaffroya jego dośrodkowanie z prawej strony zatrzymał ręką Dylan Nealis, a Montréal dostał rzut karny. W kolejnych tygodniach lokalne media zwracały uwagę, że Bugaj i Luca Petrasso na bokach obrony uwalniają wewnętrznych pomocników, co pozwalało im szybciej wchodzić w wolne strefy. Wiosną Bugaj był podstawowym prawym obrońcą w 4-3-3, obok środkowych obrońców, jak Brayan Vera i Jalen Neal.

Styl i metody

Wiosną 2026 roku Eullaffroy zmienił system Donadela, który grał 4-2-3-1 z krycjem indywidualnym, na 4-3-3 z krycjem strefowym. Wysoki pressing napastników i części pomocników zostawił, ale zrezygnował z krycia „każdy swojego”, które raz po raz wystawiało obronę na pojedyncze podanie. Od lipca czasem wracał do 4-2-3-1, a dwa razy ustawił trzech obrońców z wahadłowymi. Mówi, że nie jest trenerem defensywnym i woli wygrać 5:4 niż 1:0, a po pierwszym meczu zauważył, że blok był zbyt niski.

Zaczął od radości. Pierwszy tydzień treningowy poświęcił na to, by piłkarze mieli frajdę i pozytywne nastawienie, bo, jak mówił, nauka dowodzi, że stres nie pomaga się poprawić. Kapitan Samuel Piette nazwał go naukowcem. Przed każdym treningiem tego tygodnia kazał zawodnikom robić dziwne, zupełnie „z innej bajki” ćwiczenia, żeby poprawić nastrój w szatni, w której ponad połowa graczy miała nie więcej niż 23 lata. Na konferencji mówił, że nie interesuje go, kto jest gdzie ustawiony, byle struktura była zachowana, a zespół ma być ważniejszy niż pojedynczy zawodnik: gdy ktoś wypada, jego następca wie, co robić.

Często mówi o tożsamości. Po kilku tygodniach pracy oceniał, że zespół realizuje 25 procent jego wizji, a po lipcowej przerwie 45. W Dakarze wdrażał periodyzację taktyczną, tę samą, którą stosuje akademia Lyonu, a jako dyrektor akademii w Montrealu bardziej liczył się z jakością wychowanków niż z liczbą: wolał dwóch stałych graczy pierwszej jedenastki niż ośmiu na ławce.

Wypowiedzi

„Musimy być odważni na boisku… To wolność, to inicjatywa. Nigdy nie powiemy, że podejmujemy ryzyko, bo ryzyko jest czymś negatywnym, więc przejmujemy inicjatywę, a jeśli coś pójdzie źle, jesteśmy tu, żeby pomóc.” (The Canadian Press, kwiecień 2026)

„Tożsamość i wartości to dwa słowa, które niestety tracą w świecie na znaczeniu. Tożsamość jest czymś niezwykle potężnym.” (The Canadian Press, lipiec 2026)