Paweł Karmelita

Pochodzenie

Urodził się 28 sierpnia 1977 roku. Wywodzi się z futbolu dolnośląskiego i do Lubina trafił z Jeleniej Góry. Jako piłkarz grał w Lotniku Jeżów Sudecki, Karkonoszach Jelenia Góra i Chojniku Jelenia Góra. Trenować zaczął w tym samym regionie: wrócił do Lotnika, a z młodzieżą pracował w Karkonoszach i w Karkonoskim Klubie Sportowym Jelenia Góra, gdzie jeszcze na początku 2008 roku prowadził juniorów młodszych.

Kariera trenerska

W 2008 roku przeszedł do Zagłębia Lubin i został tam na czternaście lat. Prowadził grupy juniorskie, potem pracował w Młodej Ekstraklasie. Zespół, w którego sztabie był, wygrał te rozgrywki w sezonie 2010/2011, a jako pierwszy trener Karmelita zdobył z lubińską młodzieżą wicemistrzostwo. Jesienią 2012 roku drużyna po dużej przebudowie, złożona głównie z juniorów, zimowała na czwartym miejscu. Mówił wtedy, że budowanie takiego zespołu to proces na długo. Młoda Ekstraklasa służyła w Zagłębiu do wychowywania nastolatków, a do pierwszego zespołu przechodzili z niej m.in. Damian Dąbrowski i Adrian Rakowski.

Od października 2013 roku prowadził drugi zespół Zagłębia w III lidze dolnośląsko-lubuskiej. Wiosną 2014 roku drużyna była liderem tabeli. Grał w niej Krzysztof Piątek, który przyjechał do Lubina z Lechii Dzierżoniów. Karmelita wprowadzał go do składu, a klub przypomniał o tym w styczniu 2019 roku, kiedy Piątek przechodził z Genoi do Milanu. Czas z drugim zespołem, który grał w Młodej Ekstraklasie i III lidze, ocenia po latach jako bardzo owocny dla siebie jako trenera. Jest znany z zaufania do młodych zawodników. Łukasz Poręba opowiadał, że szczera rozmowa z Karmelitą zmieniła jego podejście do pracy w akademii, wcześniej liczył na sam talent.

W sezonie 2015/2016 trafił do sztabu pierwszego zespołu za Piotra Stokowca. Oficjalnie asystentem został w sezonie 2016/2017, za Mariusza Lewandowskiego. Potem pracował z Benem van Daelem, Martinem Ševelą, Dariuszem Żurawiem i ponownie ze Stokowcem. Sam wspominał, że z każdym wyciągnął coś innego: od odwagi w pomysłach i organizacji sztabu, przez spojrzenie byłego piłkarza, po analityczne podejście trenera z zagranicy.

Kilka razy zastępował pierwszych trenerów. We wrześniu 2019 roku, po zwolnieniu van Daela, poprowadził Zagłębie przeciwko Wiśle Płock i wygrał 5:0. Mówił później, że sztab miał po przerwie reprezentacyjnej dość czasu na korekty, które spodobały się piłkarzom. Zespół prowadził też w lipcu 2021 roku po odejściu Ševeli, w grudniu 2021 roku i w listopadzie 2022 roku, po rozstaniu ze Stokowcem, w meczu z Rakowem Częstochowa. W sumie pięć razy był trenerem tymczasowym. W maju 2022 roku ukończył Szkołę Trenerów PZPN i zdał egzamin na licencję UEFA Pro, kurs zaczął w 2020 roku.

Zagłębie rozstało się z nim 5 grudnia 2022 roku przy przebudowie sztabu. Po latach przyznał, że w klubie kilka razy słyszał o szansie na samodzielną pracę z pierwszym zespołem, ale się nie ziściła. Odejście wykorzystał na wyjazd do Neapolu: dzięki Piotrowi Zielińskiemu spędził tydzień na treningach i meczach Napoli w sezonie mistrzowskim pod wodzą Luciana Spallettiego. Zapamiętał trenera, który nie stał z boku, tylko wchodził między zawodników i sam ustawiał zespół.

Od 4 września 2024 roku był asystentem trenera w Stali Mielec. Zaczynał u Janusza Niedźwiedzia. Został w sztabie po jego zwolnieniu, a potem pracował pod Ivanem Djurdjeviciem, również po spadku z Ekstraklasy, i pod Ireneuszem Mamrotem od końca września 2025 roku. W kwietniu 2025 roku w Lubinie po raz pierwszy zagrał przeciwko pierwszej drużynie Zagłębia. Ze Stalą rozstał się w czerwcu 2026 roku.

Styl i metody

W Mielcu odpowiadał za stałe fragmenty gry: analizę rywala, własne warianty i przygotowanie zespołu do ich wykonania, a także za treningi indywidualne. W Lubinie też zajmował się stałymi fragmentami i zbudował z piłkarzami bazę pomysłów, do której zawodnicy sami coś dokładali. W stałych fragmentach podpatruje najlepszych, między innymi Arsenal.

Drużyna Stali, w której pracował, grała na trzech środkowych obrońcach, w sezonie 2024/2025 najczęściej 3-4-2-1 i 3-4-3. W sierpniu 2025 roku mówił, że przed sezonem sztab rozważał różne koncepcje, ale postawił na stabilizację i został przy tym systemie, szukając równowagi między atakiem a obroną w momentach przejściowych. Pracę zaczynał od własnego modelu gry i automatyzmów, a dopiero potem odnosił je do organizacji rywala. Już w Młodej Ekstraklasie przed meczem najpierw analizował przeciwnika, a potem własny zespół.

W relacjach z zawodnikami stawia na rozmowę, dystans i wymaganie. O sobie mówił, że krzyku nie używa, ale podniesiony ton zdarza się. Nie chciał nigdy być z piłkarzami na stopie koleżeńskiej, dopóki pracowali razem. Od utalentowanych oczekuje więcej, nie tłumaczenia: tak opisuje swoją pracę z Porębą i z Zielińskim, którego nazywa największym talentem, z jakim pracował. Formę piłkarza porównuje do sinusoidy, a trudniejsze momenty łączy z rozmową, taktyką i, gdy trzeba, odesłaniem zawodnika do psychologa.

Wypowiedzi

„Absolutnie nie żywię do nikogo urazy. Lubin sobie poradził bez Karmelity, a Karmelita poradził sobie bez Lubina.” (Przegląd Sportowy Onet, kwiecień 2025)

„Każdy trener musi być przede wszystkim prawdziwy, być sobą i nie udawać.” (Kwartalnik FKS Stal Mielec, I kwartał 2026)