Ołeh Szandruk

Pochodzenie

Ołeh Szandruk urodził się 30 stycznia 1983 roku w Smydze na Rówieńszczyźnie. Piłkę pokochał dzięki ojcu, który grał na poziomie obwodu, i dzięki Wasylowi Dem'janczukowi, wiejskiemu entuzjaście, który za darmo zbierał dzieciaki i je trenował. Ojciec chciał go widzieć w wojsku i Ołeh szykował się do liceum wojskowego we Lwowie, ale złamana ręka przekreśliła egzamin sprawnościowy. Jako piętnastolatek trafił do sportowego internatu w Szepetówce.

Zawodową karierę zaczął w Wołyniu Łuck w pierwszej lidze, w 2000 roku. Pierwsze pieniądze wydał na dres, torbę i prezent dla rodziców. Potem grał w rezerwach Szachtara Donieck, w kijowskim Arsenale pod wodzą Ołeksandra Zawarowa, w Czornomorcu Odessa (2007–2010) i w Sewastopolu. Zaczynał w roli defensywnego pomocnika. W pierwszej drużynie Szachtara nie przebił się: jak mówił, brakowało mu pewności siebie i szkoły, a w środku pola grali Matuzalem i Tymoszczuk.

Karierę zakończył w wieku trzydziestu lat z powodu kontuzji, w sezonie 2012/2013. Krótko biegał jeszcze w amatorskim Rubinie Donieck. Z Doniecka wyjechał w maju 2014 roku. Z perspektywy czasu mówił, że już jako piłkarz przygotowywał się do pracy trenera.

Kariera trenerska

Pierwszą pracę dostał w amatorskim ODEK-u Orżiw, zaraz po kursie trenerskim, a właściwie jeszcze w jego trakcie. Spędził tam trzy lata i, jak sam mówił, dał klubowi wszystko, co mógł. W marcu 2024 roku nazwał amatorską piłkę dobrą szkołą: robi się tam wszystko naraz, a on dużo eksperymentował.

W czerwcu 2018 roku zostawił tę pracę i został asystentem Wołodymyra Homeniuka w Veresie Równe, który grał wtedy w drugiej lidze. Jak pisała lokalna prasa, od początku widać było, kto naprawdę kieruje zespołem na ławce. Homeniuk złożył dymisję w sierpniu 2018 roku po trzech meczach bez zwycięstwa, a Szandruk przejął drużynę jako p.o. trenera. Po pięciu meczach bez porażki został pełnoprawnym trenerem. Veres zakończył sezon 2018/2019 na piątym miejscu w grupie A drugiej ligi, a Szandruk odszedł z klubu w maju 2019 roku. Mówił wtedy, że chciałby przejść z Veresem drogę z drugiej ligi do Premier Ligi sam, bo poprzednio klub pokonał ją z pięcioma trenerami. Gdy po nim drużynę objął Jurij Wirt, Veres rzeczywiście szybko awansował do Premier Ligi.

Po odejściu prowadził jeszcze amatorski Małyńsk. W grudniu 2021 roku wrócił do Równego jako trener młodzieży U19, a w maju 2023 roku został szefem klubowej akademii. Kilku jego podopiecznych z U19 zdążyło zadebiutować w pierwszym zespole.

12 grudnia 2023 roku Veres zwolnił Serhija Ławrynenkę, a Szandruka mianował p.o. pierwszego trenera. Klub tkwił w strefie spadkowej Premier Ligi. Prezes Iwan Nadiejin zapytał go, czy jest gotów na to wyzwanie; Szandruk mówił, że zrozumiał, iż klub na niego liczy i daje mu szansę. Tytułu pełnoprawnego szkoleniowca nie dostał: brakowało mu dyplomu UEFA Pro.

Veres skończył sezon w barażu o utrzymanie z Epicentrem Kamieniec Podolski: 1:1 w pierwszym meczu i 3:1 w rewanżu 2 czerwca 2024 roku w Równem. Rok wcześniej klub bronił się w barażu już raz, z innym trenerem. Po rewanżu Szandruk dziękował kibicom, którzy zasłużyli na to, żeby w Równem trwało święto o nazwie Premier Liga, i mówił, że drużyna drugi rok walczy o przetrwanie pod dużą presją.

Sezon 2024/2025 Veres zakończył na dziewiątym miejscu, w składzie wymienionym i odmłodzonym. W listopadzie 2024 roku Szandruk został trenerem miesiąca Premier Ligi, a 17 grudnia rada nadzorcza zatwierdziła go na stanowisku bez przedrostka „p.o.”. Prezes wymienił pierwsze zwycięstwa nad Kołosem Kowalówka i Ruchem Lwów oraz zwycięstwo nad Zoriją po długiej przerwie. We wrześniu 2026 roku Szandruk skończył kurs i zdał egzamin na dyplom UEFA Pro.

Styl i metody

Zespół Szandruka najczęściej wychodzi w ustawieniu 4-4-2. W sezonie 2026/2027 do czterech w obronie dołożył w niektórych meczach piątkę z tyłu (5-4-1, 3-5-2). W kwietniu 2026 roku przed meczem z Polissią Żytomierz tłumaczył, że klasycznym wariantem Veresu jest czwórka obrońców, ale na silnego rywala przygotował w obronie pozycyjnej pięciu.

Drużynę przestawia w trakcie meczu: w kwietniu 2024 roku zmienił ustawienie trójkąta pomocników, żeby łatwiej było pressować, a po czerwonej kartce z Kryvbasem w sierpniu 2024 roku przeszedł na 4-4-1, planując potem 4-3-2.

W rozmowach często wraca do słowa „postęp”. Chce, żeby zespół i każdy piłkarz robili krok do przodu, i uważa, że współczesny futbol jest zbyt przywiązany do wyniku. Imponują mu Pep Guardiola, Jürgen Klopp i Unai Emery, ten ostatni za to, że bez gwiazd zbudował ambitny zespół i nie boi się wyzwań. Przy obejmowaniu pierwszej drużyny mówił, że jego zespół ma grać dużo pionowych podań, intensywnie, z ogniem i pasją w oczach, a w ataku agresywnie. Do trenerów, którzy ukształtowali jego drogę, zalicza Mykołę Fedorenkę z Szachtara-2, Zawarowa z Arsenalu oraz Witalija Szewczenkę i Semena Altmana z Czornomorca. Od Zawarowa cenił pewność siebie, którą ten potrafił zaszczepić zespołowi, i to, że drużyna nie rozbierała rywala: tylko piłkarze na boisku decydują, jak silni chcą być.

Sam mówi, że nie podnosi głosu, a twardszy ton traktuje jako ostateczność, bez obrażania i poniżania. Nie przeklina; jak tłumaczy, to kwestia wychowania, bo oboje rodzice są nauczycielami. Piłkarzom nie opowiada o własnej karierze, bo uważa, że ich nie interesuje.

Wypowiedzi

„Najważniejszy jest postęp drużyny. Nie przywiązuję się do wyniku.” (Suspilne Rivne, styczeń 2025)

„Nie sądzę, żeby ich interesowało, jak grał Szandruk.” (Football 24, marzec 2024)