Maurício Dulac

Pochodzenie

Maurício Corrêa Dulac urodził się 6 listopada 1979 roku w Porto Alegre. Piłkarzem nie był: od początku wiedział, że jego miejsce jest w sztabie. Skończył wychowanie fizyczne i zaczynał jako nauczyciel w szkole, potem robił studia podyplomowe na PUC, gdzie poznał Luiza Fernando Ortiza, ojca obrońcy Léo Ortiza. Z nim w 2005 roku trafił do projektu powiązanego z Internacionalem, w którym analizował ruch młodych zawodników. Rok później, w 2006 roku, poznał Roberto Moreno, obserwatora Abela Bragi, który zachęcił go, by wszedł do futbolu przez Internacional. Klub z Porto Alegre stał się jego domem na prawie dekadę.

Kariera trenerska

Do pierwszej drużyny wszedł jako obserwator, który zbierał informacje o rywalach. Kiedy zaczynał, klub robił zdjęcia z meczów aparatem i dopiero potem je analizował; funkcja stopniowo zamieniła się w analizę wydajności, a on rósł razem z nią. Pracował z Abelem Bragą, Dorivalem Júniorem, Celso Rothem, Diego Aguirre, Fernandão i Tite’em. Abel pytał go o wszystko: czy rywal przyjmuje piłkę lewą nogą, w którą stronę się obraca, gdzie się porusza. Kiedyś podczas obserwacji treningu Grêmio na dawnym stadionie Olímpico kamery telewizji obróciły się w jego stronę, a reporter zapukał w szybę samochodu z pytaniem, czy jest z Interu. Odpowiedział: „Nie, zwolnili mnie”, i odjechał. Dorival Júnior mówi, że Dulac był jednym z pionierów łączenia analizy z treningiem i że już wtedy miał wyraźne pomysły na grę i cechy lidera.

Z Tite'em wiąże się jego najsłynniejsze opracowanie. Przed finałem Copa Sudamericana 2008 przeciw Estudiantes Dulac przygotował studium Juana Sebastiána Verona, wskazujące strefy, w których argentyński rozgrywający miał największy wpływ na grę. Na jego podstawie sztab ustalił sposób krycia, a pierwszy mecz w La Plata Internacional wygrał 1:0. Tite wspomina to jako ważny element sukcesu. Od Celso Rotha w 2010 roku zaczął przechodzić od analizy do pracy bliżej boiska.

W 2015 roku zadzwonił do niego Dunga, z którym pracował w Internacionalu w 2013 roku, z propozycją stworzenia w CBF działu analizy wydajności. Dulac poprosił o czas do końca Copa Libertadores, w której pracował z Aguirre, i przeszedł do związku. Zbudował tam Centrum Badań i Analizy, które obsługiwało pierwszą reprezentację i kadry młodzieżowe, a także analizę pracy sędziów. Tworzył bazę danych do przygotowywania list powołań: z listy około stu piłkarzy filtrowano potem kadrę. W 2016 roku jako koordynator działu był w sztabie olimpijskiej reprezentacji Brazylii Rogério Micale’a, z Odairem Hellmannem jako asystentem. Drużyna zdobyła w Rio pierwsze olimpijskie złoto. Dulac wspomina długie godziny nad wideo i rozmowy z Micale’em o ustawieniu; Micale całe przygotowania grał 4-4-2 i testował wariant z trzema pomocnikami. Po Dundze pracował w sztabie Tite’go. Był tam pierwszym, który obsługiwał narzędzie do analizy taktycznej w czasie rzeczywistym.

Na początku 2017 roku wrócił do Internacionalu jako asystent i koordynator Centrum Analizy Wydajności, a Tite znalazł rozwiązanie, dzięki któremu nadal pomagał reprezentacji. W maju 2017 roku, gdy klub zwolnił Antônio Carlosa Zago, a Hellmann wracał z Francji, Dulac poprowadził pierwszy trening przed meczem Pucharu Brazylii z Palmeiras. Od tej pory związał się na lata z Hellmannem jako jego asystent: w Internacionalu, Fluminense w 2020 roku, emirackim Al-Wasl, Santosie od listopada 2022 roku i saudyjskim Al-Riyadh w sezonie 2023/2024. W Santosie klub przedstawiał go jako specjalistę od analizy i obserwacji zawodników. W 2018 roku pojechał z Tite’em na mistrzostwa świata w Rosji jako obserwator najgroźniejszych rywali Brazylii. Po latach mówił, że jako analityk osiągnął szczyt, gdy Tite zaczął przydzielać mu zadania boiskowe, a on sam poprawiał komunikację z zawodnikami.

W styczniu 2025 roku Fluminense ogłosiło go koordynatorem wydajności, który łączył dane z fizjologii, przygotowania motorycznego, fizjoterapii, analizy i żywienia. W lipcu 2025 roku wrócił do Arabii Saudyjskiej i objął młodzieżową drużynę Al-Riyadh do 21 lat. Klub ma w lidze najmniejszy budżet i w lutym 2026 roku walczył o utrzymanie. Po zwolnieniu Daniela Carreño Dulac dostał pierwszy zespół; to jego pierwsza praca jako trenera głównego.

Gdy go przejął, drużyna miała 12 punktów po 20 kolejkach. W 14 meczach zdobyła 18 punktów i utrzymała się dopiero w ostatniej kolejce, wyprzedzając Damac Fábio Carille. Dulac obiecał zawodnikom, że zgoli długą brodę po utrzymaniu, a po ostatnim meczu zrobił to kapitan. W lecie 2026 roku po raz pierwszy współtworzył kadrę od początku okresu przygotowawczego. W sierpniu mówił, że celem na sezon 2026/2027 jest miejsce między dziesiątym a dwunastym.

Dwóch wychowanków, których wprowadzał do pierwszej drużyny, Ahmed Al Siyahi i Sultan Haroun, przeszło latem 2026 roku do Al-Qadsiah.

Styl i metody

Dulac mówi, że w ratowaniu Al-Riyadh 80 procent pracy było mentalne, a 20 procent taktyczne. Gdy objął zespół, zawodnicy nie mieli odwagi nawet podać, więc zaczął od pewności siebie, szukając jej w liczbie oddanych strzałów. Przekonywał ich, że mają grać, a nie tylko się bronić. Jak twierdzi, ważna jest dla niego jakość gry, ale na wysokim poziomie żyje się z wyników. Pomysł na grę dopasowuje do piłkarzy i kultury klubu.

W lutym 2026 roku przeciw Al-Ahli ustawił zespół z pięcioma obrońcami i zamkniętym środkiem, a jednego stopera przeznaczył do pilnowania Ivana Toneya. Mówił wtedy, że drużyna wcześniej grała długimi piłkami i że próbuje to zmienić. We wrześniu 2026 roku zmienił ustawienie w przerwie na nawodnienie w meczu z Neom, bo rywal omijał jego pressing. W sezonie 2026/2027 zespół gra czwórką obrońców, najczęściej w 4-1-4-1, 4-3-3 i 4-2-3-1.

Z analizy korzysta na co dzień: trening jest nagrywany, a analityk przekazuje mu obraz i uwagi w czasie rzeczywistym, żeby mógł pokazać zawodnikom, czego dokładnie chce. Stawia na młodych: z Al-Riyadh U21 awansował pięciu zawodników do pierwszej drużyny, a znaczna część kadry to piłkarze do 21 lat. Trenują z pierwszym zespołem, a gdy nie grają, występują w drużynie U21. Uważa, że zawodnik z potencjałem nie musi czekać na koniec cyklu w młodzieży.

Wzorem w zarządzaniu sztabem jest dla niego Tite, a Hellmanna ceni za umiejętność rozmowy z każdym. Pracę asystenta opisuje żartem: w sztabie są dwaj „dobrzy”, trener przygotowania fizycznego i asystent, a „złym” jest trener. Sam chce rozmawiać z zawodnikami i widzieć w nich ludzi, którzy popełniają błędy.

Wypowiedzi

„Dużo bardziej studiuję stronę mentalną niż taktyczną. Pewność siebie jest dla mnie niezbędna. Pochodzi z powtórzeń na treningach.” (oGol, sierpień 2026)

„Istotą mojej pracy jest jakość gry. Ale muszę też być mądry. W futbolu na wysokim poziomie przeżywa się dzięki wynikom.” (Flashscore, lipiec 2026)