Mario Despotović

Pochodzenie

Mario Despotović urodził się 24 stycznia 1985 roku w Zagrzebiu, ale dorastał w Neuss w Nadrenii i w Chorwacji. Mówi, że wychował się w Niemczech i dlatego chciał pracować w kraju niemieckojęzycznym.

Kariera trenerska

Pracę trenerską zaczął w akademii Dinama Zagrzeb. Pierwszy zespół seniorów poprowadził w Kanadzie: w styczniu 2016 roku objął FC London w League1 Ontario, zbudował nową drużynę i wygrał z nią swoją dywizję, a w finale z triumfatorem drugiej dywizji przegrał. Sezon uważa mimo to za udany.

W styczniu 2017 roku wrócił do Chorwacji jako trener juniorów U19 w akademii Hajduka Split. Podobał mu się pomysł, by od młodzieży po pierwszy zespół grać według jednej idei futbolu. Po dwóch latach, 3 stycznia 2019 roku, objął drugą drużynę Hajduka, gdy Siniša Oreščanin awansował do pierwszej. Ta posada zwykle trafia do zasłużonych byłych piłkarzy klubu, więc, jak mówi, był to dla niego duży krok. Hajduk II grał wtedy w drugiej lidze chorwackiej i sezon 2018/2019 skończył na czwartym miejscu. W grudniu 2020 roku klub rozwiązał z nim umowę razem z asystentem Martinem Rafeltem; według szefa akademii Bora Primorca młodzi piłkarze nie rozwijali się w zakładanym kierunku, a zespół był wtedy piętnasty w tabeli.

Na przełomie 2020 i 2021 roku trafił do egipskiego Wadi Degla w Kairze. Zaczynał przy szkoleniu młodzieży (z tej szkoły wywodzi się Omar Marmoush), potem został dyrektorem sportowym. Klub spadł w 2021 roku z ekstraklasy, po czterech latach wrócił do niej w 2025, a w pierwszym sezonie po powrocie zespół według jego relacji o włos nie załapał się do górnej grupy, a dolną wygrał, co dało rekordową w historii klubu średnią punktów na mecz. W Egipcie, mówi, nauczył się, że hierarchia jest tam ważna, a ludzie bardzo emocjonalni; do dziś ma kontakt z klubem.

W czerwcu 2026 roku, po odejściu Maximiliana Senfta do Karlsruher SC, SV Oberbank Ried ogłosił go nowym trenerem. Wybór zaskoczył Austrię, bo Despotović nigdy nie prowadził zawodowego klubu seniorskiego. Sport-Vorstand Wolfgang Fiala uzasadniał, że Ried ma tradycję nietypowych decyzji: pierwszą drużynę klubową prowadził tu po raz pierwszy Paul Gludovatz, a karierę zawodowego trenera zaczął tu Klaus Roitinger. Na prezentacji 23 czerwca Despotović mówił, że nie chce dłużej być „nikim”: „Nie chcę dużo mówić o przeszłości, tylko przekonywać ludzi pracą. Wtedy nie będę długo tym nobody”. Do sztabu dołączył m.in. Marko Lozancic z Wadi Degla jako trener przygotowania motorycznego. Ried jako beniaminek zajął w sezonie 2025/2026 siódme miejsce, a europejski puchar stracił dopiero w finale baraży z Rapidem. Latem 2026 odeszło kilku podstawowych graczy, więc Despotović zaczynał od przebudowy składu.

Styl i metody

Klub oczekiwał, że zachowa intensywny pressing wysoki, który Ried grał pod Senftem, i doda więcej opcji w fazie posiadania piłki. Sam Despotović mówi o drużynie „bardzo agresywnej w grze bez piłki” i dominującej z piłką, ale precyzuje: „Posiadanie piłki jest tylko narzędziem, nie celem”, a zespół ma grać głębiej i bardziej bezpośrednio. W pierwszych miesiącach w Ried ustawiał drużynę zarówno z czwórką, jak i z trójką obrońców. Oczekuje od piłkarzy pełnego zaangażowania od pierwszej minuty i nie lubi, gdy podchodzą do treningu ospale.

Za ważne uważa jasne zasady i kulturę zaufania, w której można sobie powiedzieć krytyczne rzeczy. Praca dyrektora sportowego dała mu, jak mówi, szerszy obraz: trenerzy bywają „w tunelu”, a on wie teraz lepiej, jak skutecznie rozwijać młodych graczy. Opowiada też, że skautował piłkarzy na japońskich uniwersytetach, i uważa ten rynek za interesujący dla Ried. Mówi, że funkcja dyrektora uspokoiła go jako człowieka.

Wypowiedzi

„Doświadczyłem, że trenerzy często tkwią w tunelu i tracą z oczu to, co najważniejsze.” (Bundesliga.at, czerwiec 2026)

„Posiadanie piłki jest tylko narzędziem, nie celem.” (MeinBezirk, sierpień 2026)