Marc Schneider

Pochodzenie

Marc Schneider urodził się 23 lipca 1980 roku w Thun, w Oberlandzie Berneńskim. Jako piłkarz był lewonożnym obrońcą i reprezentantem Szwajcarii do lat 21. Zawodową karierę zaczął w 1998 roku w FC Thun, w 2002 roku przeszedł do FC Zürich. Z Zurychem został mistrzem kraju w 2006 i 2007 roku, wygrał Puchar Szwajcarii w 2005 roku, a pod wodzą Luciena Favre'a nosił opaskę kapitana. Grał jeszcze w FC St. Gallen i Young Boys, po czym wrócił do macierzystego Thun.

Karierę zakończył 4 października 2012 roku, bo kolejne urazy pozwoliły mu w tamtym sezonie zagrać tylko kilka razy. Klub zatrzymał go jako trenera.

Kariera trenerska

Dzień po zakończeniu gry Schneider został asystentem trenera drużyny U21 w Thun. W maju 2013 roku dostał zespół U13 i miejsce w sztabach U18, U21 oraz pierwszej drużyny, jednocześnie zdobywał kolejne uprawnienia. Od 2013 roku asystował w pierwszym zespole, między innymi Ursowi Fischerowi i Jeffowi Saibene'owi. W październiku 2015 roku poprowadził drużynę w jednym meczu, wyjazdowym z Vaduz, mniej więcej w czasie egzaminu na dyplom A. W styczniu 2017 roku klub ogłosił, że po sezonie obejmie pierwszy zespół, a w lipcu 2017 roku rozpoczął pracę jako pierwszy trener. W listopadzie 2018 roku odebrał dyplom UEFA Pro Szwajcarskiego Związku Piłki Nożnej.

W trakcie kursu UEFA Pro, w marcu 2018 roku, odwiedził Christiana Streicha we Fryburgu, tuż po ciężkiej porażce Thun w Sion. Od tamtego meczu zespół przez tygodnie nie przegrywał. Największym sukcesem tej pracy był rok 2019: finał Pucharu Szwajcarii, przegrany z FC Basel, oraz awans do eliminacji Ligi Europy. Sezon 2019/2020 zaczął katastrofalnie, z jednym zwycięstwem w rundzie jesiennej. Thun się podniósł, ale w ostatniej kolejce spadł na dziewiąte miejsce i przegrał baraż z Vaduz, co oznaczało spadek do Challenge League.

Klub zostawił go na stanowisku. Po trzech kolejkach nowego sezonu, 5 października 2020 roku, Schneider sam złożył rezygnację po porażce 1:3 z Xamax. Tłumaczył, że jego oczekiwania i rzeczywistość się rozeszły: stawiał na szybki awans, a z drużyny odeszli kluczowi zawodnicy i nie przyszli nowi.

W 2021 roku objął belgijski Waasland-Beveren, który spadł do drugiej ligi. Został zwolniony 27 lutego 2022 roku, gdy zespół był trzeci w tabeli; zwolnił go dyrektor sportowy, który wcześniej sam był trenerem i przejął drużynę. W maju 2022 roku zatrudniło go SpVgg Greuther Fürth, spadkowicz z Bundesligi, po odejściu Stefana Leitla. Boulevard napisał o nim, że to trener, „którego naprawdę nikt nie zna”. Fürth po dziewięciu meczach bez zwycięstwa wygrało z Paderborn, ale 15 października 2022 roku Schneider i tak odszedł.

Potem półtora roku był bez pracy. Odwiedzał inne kluby i, jak mówi, wyciągnął z Fürth dwie lekcje. Po pierwsze, sztab warto składać z ludźmi, którym się ufa; tę radę dał mu Favre. Po drugie, nie wolno dać się odciągnąć od własnej drogi. O zwolnieniu mówi krótko: „freigestellt heißt freigestellt” – jest decyzja, wejście do biura, pożegnanie z drużyną i koniec. Wiedział, że nadchodzi, bo gdy dyrektor sportowy po porażce przestaje z nim rozmawiać, wszystko jest jasne.

14 lutego 2024 roku przejął FC Vaduz, który zajmował ósme miejsce w dziesięciozespołowej Challenge League. Klub z Liechtensteinu gra w szwajcarskiej piramidzie, ale ma własny puchar krajowy, a jego zwycięzca jedzie do eliminacji europejskich pucharów. Sezon 2023/2024 Vaduz skończył na trzecim miejscu. Puchar Liechtensteinu Schneider wygrał trzykrotnie: w 2024 roku (5:0 z Triesenbergiem), w 2025 roku (3:2 z Balzers po odrobieniu strat z 0:2) i w 2026 roku (4:3 z Eschen-Mauren). W 2025 roku Vaduz w Lidze Konferencji pokonał Dungannon Swifts, a w trzeciej rundzie eliminacji odpadł z AZ Alkmaar.

Sezon 2024/2025 zakończył na szóstym miejscu. Latem 2025 roku skład przeszedł dużą przebudowę i wtedy, jak mówi Schneider, zaczął się „prawdziwy proces”. Vaduz miesiącami prowadził w tabeli, w przedostatniej kolejce przegrał u siebie bezpośredni mecz z Aarau i spadł na drugie miejsce. W ostatniej kolejce wygrał 3:1 w Wil, a że Aarau zremisowało, zakończył sezon z 81 punktami, o jeden więcej od rywala. Vaduz wrócił do Super League po pięciu latach. Klub, który w 2020 roku zepchnął Thun do Challenge League, prowadził teraz Schneider; w wywiadzie z grudnia 2025 roku nazwał tamten baraż bolesną częścią swojej historii z Thun i dodał, że awans Vaduz nie zamknąłby dla niego koła. W sezonie 2026/2027 prowadzi beniaminka w Super League.

Styl i metody

Schneider określa swój futbol jako ofensywny, kreatywny i intensywny. W Beveren dodawał, że intensywność ma wynikać z dobrej organizacji i równowagi między atakiem a obroną. W Vaduz od lata 2025 roku opisuje go jako dominujący, z dużym posiadaniem piłki. Przed sezonem 2026/2027 zapowiadał, że nie porzuci tej idei w Super League, bo woli mieć piłkę, niż za nią biegać. W Fürth i w Vaduz najczęściej stawiał na ustawienie z rombem w pomocy; w sezonie 2026/2027 Vaduz gra głównie 4-3-1-2.

Chce zawodników, którzy sami podejmują decyzje. Z dziesięciu akcji siedem ma przebiegać zgodnie z planem, trzy mają wynikać z inicjatywy piłkarzy. W treningu dużo się gra w warunkach zbliżonych do meczowych. Jako młodszy trener zerkał na rywali w tabeli, dziś już nie, bo nie ma na to wpływu. W szatni powtarza, że przy walce o tytuł liczy się regularność, a mecz z bezpośrednim rywalem jest taki sam jak każdy inny.

Pragmatyzm widać też w tym, jak mówi o porażkach. Po meczu, w którym zespół stworzył więcej okazji, ale nie strzelił, mówił, że to kwestia własnych decyzji i jakości, nie sprawiedliwości. Po Fürth ocenia siebie jako bardziej zdecydowanego: wie, czego chce, i się nie dostosowuje na siłę.

Wypowiedzi

„Chcę, żeby zawodnicy sami podejmowali decyzje. Z dziesięciu akcji siedem ma wyglądać tak, jak ustalamy, a trzy mają wynikać z ich własnej inicjatywy.” (Transfermarkt, lipiec 2026)

„Nie jestem fanem wyznaczania celów i podawania miejsc w tabeli. Jestem fanem odważnej piłki.” (Transfermarkt, lipiec 2026)