Maciej Jarosz

Pochodzenie

Maciej Jarosz urodził się 8 marca 1993 roku. Jest wychowankiem Trójki Sandomierz, grał też w Wiśle Sandomierz, Sparcie Dwikozy, LZS Samborzec i Sokole Sokolniki. Trenował i grał nieprzerwanie od ósmego do dwudziestego szóstego roku życia. Do zawodu miał blisko: wujek był jego trenerem w szkole podstawowej, a Jarosz przejął po nim pierwszy rocznik w Wiśle; ojciec przez wiele lat prowadził juniorów Wisły Sandomierz. W trzecim roku studiów uznał, że chce pracować w piłce na jak najwyższym poziomie, a droga do tego prowadzi przez trenerkę. Pierwszy kurs zaczął w wieku 21 lat. Ma licencje UEFA A i UEFA Elite Youth A.

Kariera trenerska

Od 2014 roku prowadził grupy młodzieżowe w Krakowie, w MUKS Wisła Junior i Krakusie Nowa Huta, i przez kilka lat łączył to z grą. W 2019 roku trafił do Resovii Rzeszów i od tej pory zajmował się już tylko trenowaniem; był trenerem Resovii U-19 (SMS Resovia) i Resovii II. Sam podsumowywał, że był już prawie wszędzie: od żaków po juniorów, od lig okręgowych po Centralną Ligę Juniorów, od B-klasy po I ligę.

Latem 2022 roku zrezygnował z Resovii, gdzie, jak mówił, czuł się jak w domu, i wrócił do Wisły Sandomierz jako asystent Jarosława Pacholarza w III lidze. Skończyło się to po kilku miesiącach: w połowie listopada 2022 roku piłkarze nie przyszli na trening, Pacholarz i Jarosz zrezygnowali, a drużyna nie pojechała na ostatni mecz rundy jesiennej do Świdnika. Jarosz wskazuje ten moment jako przełomowy. Mówił, że klub, w którym się wychował, miał problemy zbyt duże, by walczyć na poziomie III ligi, przez cztery miesiące nie miał pracy i szykował się już do wyjazdu za granicę.

W marcu 2023 roku zadzwonił do niego Ireneusz Pietrzykowski, który przejął Stal Stalowa Wola, i zaproponował miejsce drugiego trenera po Pawle Kaimie. Jarosz był w sztabie przy dwóch awansach z rzędu: w sezonie 2022/2023 z III do II ligi, w 2023/2024 z II do I, po barażu wygranym w Kaliszu z KKS-em. Pietrzykowski mocno go chwalił. O Stali mówił później, że zespół potrafił dopasować strategię do każdego meczu, nie tracąc tożsamości, i nie bał się zmieniać ani składu, ani ustawienia.

26 lutego 2025 roku Pietrzykowski przestał prowadzić Stal, która jako beniaminek I ligi była 17. i traciła pięć punktów do bezpiecznego miejsca. Jarosz przejął zespół jako pierwszy trener, dla 31-latka była to pierwsza seniorska praca w tej roli. W debiucie, 2 marca w Głogowie z Chrobrym, Stal przegrała po dwóch bramkach straconych na początku drugiej połowy; zmienił wtedy system i kilku zawodników, żeby przerwać serię remisów. Już 6 marca drużynę objął Marcin Płuska, a Jarosz został jego asystentem do końca sezonu. Odszedł ze Stali w czerwcu 2025 roku.

23 czerwca 2025 roku został pierwszym trenerem Broni Radom w III lidze, po Mateuszu Milczarku. Miał propozycję z innego trzecioligowego klubu, ale wybrał Radom, bo klub przedstawił wizję pasującą do jego etapu, a on chciał przenieść do niego standardy pracy z poziomu centralnego. Był to sezon stulecia klubu. Połowę kadry stanowili zawodnicy z rocznika 2007. Po porażce 0:6 z rezerwami Widzewa rozstał się z klubem za porozumieniem stron 16 marca 2026 roku. W lipcu 2026 roku został asystentem trenera pierwszej drużyny Stali Mielec.

Styl i metody

Jarosz mówi o rozumieniu gry. Uważa, że piłka jest pełna trywialnych haseł, a próba uproszczenia gry na siłę zamyka zawodników w ramach, które zawodzą przy pierwszych trudnościach. Boisko jest dla niego ważniejsze niż najlepsza analiza w sali; zadaniem trenera jest stworzyć środowisko, w którym decyzje zawodnika są coraz lepsze. Z początków drogi został mu obraz tego, jak ma grać jego zespół; co rundę go weryfikował, ale główna idea prawie się nie zmieniła.

W Radomiu zapowiadał zespół bardzo rzetelnie przygotowany do każdego meczu, który walczy do końca, prowadzi grę i dobrze wygląda w ataku. Po zimowym sparingu w lutym 2026 roku chwalił intensywny pressing, uważną obronę pola karnego i groźbę po odbiorze piłki, a brakowało mu odwagi i konkretów pod bramką rywala. Od młodzieżowców oczekiwał, by nie czekali cierpliwie na szansę, tylko ścigali się o miejsce w składzie i pracowali nad swoimi słabościami. Szuka u zawodników ciekawości i otwartej głowy; źle czuje się z piłkarzem, który jest zadowolony z tego, co ma. Transfery w Radomiu były decyzją klubowego komitetu; nie sprowadza piłkarzy tylko dlatego, że już z nimi pracował.

Wzorami nazywa Henryka Kasperczaka i jego Wisłę Kraków, selekcjonera Adama Nawałkę i, po serialu „Trenerzy pod presją”, Rafała Góraka. Wśród ludzi, którzy go ukształtowali, wymienia Michała Szymczaka, trenera z Sokolnik, oraz przyjaciół ze sztabów: Adama Bukałę z Resovii, Pawła Żmudę ze Stali i Jarosława Pacholarza z Sandomierza.

Wypowiedzi

„Uważam, że piłka jest pełna trywialnych haseł i często na starcie próbujemy na siłę określić się i uprościć grę, w obawie, żeby nie wydawała się zawodnikom zbyt skomplikowana.” (rcslive.pl, lipiec 2025)

„Przede wszystkim przygoda w Stali nauczyła mnie pokory.” (rcslive.pl, lipiec 2025)