PolskaAsystent trenera z Częstochowy, wychowanek Rakowa, który buduje pracę w sztabach na własnych liczbach i treningu indywidualnym.
Łukasz Ocimek urodził się 12 września 1998 roku w Częstochowie, a dzieciństwo spędził w podczęstochowskiej Szarlejce, wsi, w której mieszkało wtedy 700-800 osób i jedyny klub grał w A-klasie. W dzieciństwie wychowywał się wśród starszych o cztery-pięć lat kolegów, razem z którymi uprawiał na podwórku wszystkie możliwe sporty, od żużla po skoki narciarskie: budowali skocznie i organizowali własny Turniej Czterech Skoczni. Ojciec, który sam grał w lokalnym klubie, woził go na treningi i zabierał na mecze Rakowa, gdy ten grał jeszcze w niższych ligach.
Przez około dziesięć lat grał w akademii Rakowa Częstochowa, zawsze jako kapitan rocznika, bo nie wyróżniał się motoryką i nadrabiał rozumieniem gry. Przed osiemnastymi urodzinami Marek Papszun zaprosił go na treningi pierwszego zespołu, wtedy drugoligowego. To tam po raz pierwszy zetknął się z modelem gry, zasadami i strukturą, i to treningi Papszuna uważa za swoją największą inspirację do pracy trenera. Karierę piłkarską przerwały mu kontuzje kolan. Po kilku operacjach próbował jeszcze sił w czwartoligowej Warcie Działoszyn, a ostatni uraz w zimowym sparingu zamknął temat. Miał wtedy około dwudziestu lat. Sam ocenia, że poziomu Ekstraklasy czy I ligi by nie osiągnął, i od razu postawił na trenerkę.
Zaczął od siebie. Założył taktyczny blog, analizował po kilka meczów dziennie, jeździł na szkolenia, konferencje i staże, między innymi w częstochowskiej Victorii, w środowisku Łukasza Tomczyka, a pierwsze szkolenia robił w grupie Deductor. W maju 2020 roku trafił do Skry Częstochowa, wtedy drugoligowej: najpierw jako analityk, potem jako asystent pierwszego trenera. Pierwszego dnia pracy, mając 20-21 lat, stał obok doświadczonych piłkarzy, takich jak Piotr Nocoń. Później uczył się od nich na odprawach, treningach i w rozmowach.
W Skrze przepracował 1330 dni z czterema pierwszymi trenerami: Pawłem Ścieburą, który go do sztabu włączył, Markiem Gołębiewskim, z którym Skra awansowała do I ligi, Jakubem Dziółką i Konradem Geregą. Z Konradem Geregą, też wychowankiem Rakowa, pracował cztery lata, a na wyjazdach spali w jednym pokoju. Gerega mówi o nim, że to perfekcjonista, u którego wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik, i że wywarł duży wpływ na awans Skry, mimo młodego wieku. Ocimek wspomina Skrę jako miejsce, które pozwoliło mu zbudować cały warsztat. W styczniu 2024 roku odszedł.
W czerwcu 2024 roku został asystentem Tomczyka w Polonii Bytom, a z czasem pierwszym asystentem. Polonia wywalczyła awans z II ligi, a jesienią 2025 roku w I lidze była wiceliderem. Sztab liczył własne wskaźniki, bo nie ufał statystykom z globalnych platform: „kluczowy wpływ na zdobycie bramki”, „szanse widmo”, liczby pola karnego, przestrzeni i wpływu. Dzięki nim pewne miejsce w składzie miał pomocnik Mikołaj Łabojko, choć w tamtej rundzie nie strzelił gola ani nie zanotował asysty: najwięcej razy wpływał na akcje bramkowe. Ocimek przedstawił ten model w grudniu 2025 roku na Kongresie Wiedzy o Szkoleniu Piłkarskim we Wrocławiu. Wcześniej, jak mówi, odrzucał oferty z Rakowa, bo w Bytomiu jako pierwszy asystent miał prawdziwy wpływ na proces treningowy i model gry. Jednocześnie w weekendy jeździł na kurs UEFA A do Żarowa na Dolnym Śląsku, często prosto z meczu Polonii.
Na początku stycznia 2026 roku razem z Tomczykiem, który zastąpił Papszuna, przeszedł do Rakowa Częstochowa i został jednym z asystentów obok Dawida Szulczka i Mateusza Wrany, a jednocześnie pierwszym asystentem, odpowiedzialnym za plan mikrocyklu, montaż materiałów o rywalu i stałe fragmenty gry. Dla niego to powrót do klubu, w którym się wychował. W sztabie jest sześć osób z jednego rocznika akademii Rakowa, 1998/1999. Prowadzi indywidualnie napastników i ofensywnych pomocników. Od pięciu-sześciu lat miał postanowienie, że na Stadion Narodowy pojedzie dopiero z zespołem, w którym pracuje. 2 maja 2026 roku Raków przegrał tam finał Pucharu Polski z Górnikiem Zabrze 0:2.
Mówił, że kiedyś chciałby spróbować pracy pierwszego trenera, ale nie wie, czy za rok, trzy lata czy dziesięć, i że najpierw chce być jak najlepszym asystentem. W styczniu 2026 roku wspominał, że miał propozycję objęcia Polonii Bytom jako pierwszy trener i odmówił.
Skra Geregi, z Ocimkiem u boku, grała w II lidze z niskiej obrony i kontrolowała mecz posiadaniem piłki. Inspirował ich Roberto De Zerbi. Sztab tagował każdą akcję, około 160 tagów na mecz, i liczył intensywność taktyczną, czyli liczbę działań w oknie dwudziestu-trzydziestu sekund. Wynik 13-14 uznawał za dobry.
W Polonii Bytom grali wysoko. W II lidze dużo punktowali na odbiorach w obronie wysokiej, a w I lidze więcej bramek padało z faz przejściowych, stałych fragmentów i trzeciej tercji. Polonia Tomczyka grała w I lidze najwyżej ustawioną linią obrony i należała do najbardziej intensywnych zespołów. W Rakowie sztab zapowiadał, że rewolucji nie będzie, ale zmieni się faza z piłką: trójka z tyłu, stoperzy częściej wchodzący w pole karne, ósemki elastyczne, schodzące między obrońców lub wchodzące wyżej. W sezonie 2026/2027 drużyna grała najczęściej 3-4-3. Obrona w każdej fazie jest strefowa.
Najbardziej charakterystyczna jest organizacja treningu. W Polonii nie było ogólnorozwojowej rozgrzewki: po odprawie piłkarze mieli 20-30 minut na prewencję, a potem rozgrzewkę pozycyjną, czyli pracę indywidualną lub grupową na swojej pozycji. Napastnik przez dwadzieścia minut wykonywał około trzydziestu finalizacji ze zrywaniem krycia w polu karnym, więc na całym treningu miał ich około pięćdziesięciu. Sztab liczył, że dzięki temu zyskuje tygodniowo sto minut indywidualnej pracy. Z tygodnia na tydzień sprawdzał, czy jest związek z kontuzjami, i kontuzji nie było. Rozgrzewka przedmeczowa też zawiera 5-7 minut pracy indywidualnej. Dużo gier wewnętrznych: z podwójnymi punktami za akcje, które w meczach nie wychodziły, i z zakładami, w których trener wyznaczał liczbę wejść w pole karne do osiągnięcia. Pomocnik Łabojko pracował nad techniką strzału z dystansu po 40-45 uderzeń tygodniowo i poprawił ją. Każdy piłkarz ma kartę, w której zapisuje, co chce poprawić i jaką mocną stronę szlifować, a trenerzy pozycyjni zmieniają się co około trzech miesięcy.
Dla własnego rozwoju prowadzi dwa notatniki, a w jednym z nich tabelę dnia z pięcioma punktami: co zrobił, czego nie zrobił, czy działał zgodnie z wartościami, refleksja i kompetencja tygodnia. W 2026 roku pracował nad wystąpieniami publicznymi z trenerem mentalnym Konradem Czapeczką, który analizuje jego odprawy i konferencje.
„Dane ma każdy, kluczowa jest wiedza.” (Weszło, styczeń 2026)
„Najważniejsza kompetencja świata to umiarkowanie.” (Weszło, styczeń 2026)
Łukasz Ocimek w Skrze Częstochowa (od maja 2020 do stycznia 2024 roku) pracował z czterema pierwszymi trenerami, m.in. z Markiem Gołębiewskim, z którym Skra awansowała do I ligi, i Konradem Geregą. Od czerwca 2024 roku był asystentem Łukasza Tomczyka w Polonii Bytom, a od stycznia 2026 roku jest pierwszym asystentem Tomczyka w Rakowie Częstochowa.
Tak. Łukasz Ocimek przez około dziesięć lat grał w akademii Rakowa Częstochowa, zawsze jako kapitan rocznika. Przed osiemnastymi urodzinami Marek Papszun zaprosił go na treningi pierwszego zespołu. Karierę piłkarską przerwały mu kontuzje kolan i w wieku około dwudziestu lat postawił na trenerkę.
Łukasz Ocimek buduje pracę w sztabach na własnych danych. W Polonii Bytom sztab liczył własne wskaźniki, np. „kluczowy wpływ na zdobycie bramki” i „szanse widmo”, bo nie ufał statystykom z globalnych platform; model przedstawił w grudniu 2025 roku na Kongresie Wiedzy o Szkoleniu Piłkarskim we Wrocławiu. Drugi filar to trening indywidualny na pozycji.
Tak. Łukasz Ocimek jako asystent w sztabie Rakowa Częstochowa był na Stadionie Narodowym, gdzie 2 maja 2026 roku Raków przegrał finał Pucharu Polski z Górnikiem Zabrze 0:2.