Jokin Aranbarri

Pochodzenie

Jokin Aranbarri Arrizabalaga urodził się 23 października 1984 roku w Azkoitii w Gipuzkoa. Jako piłkarz był napastnikiem. Grał w Anaitasunie, potem w Aurrerze de Ondarroa, Barakaldo, Gernice, Lemonie, Sestao River (pięć sezonów) i Arenas Club (trzy), w którym w 2016 roku zakończył karierę. W Segunda B, wówczas trzecim poziomie rozgrywek, rozegrał 135 meczów. Całą karierę spędził w Bizkaia i, jak mówił w 2024 roku, futbol Kraju Basków traktuje jak jedną całość.

Piłkę łączył z nauką i pracą. Skończył Magisterio Deportivo w Begoñako Andra Mari, a potem kulturę fizyczną (CAFYD) na uniwersytecie UPV; praktyki odbył w Lezamie, ośrodku Athleticu Bilbao, czyli w miejscu, do którego wrócił po latach jako trener. W Eibarze przez kilka lat pracował jako nauczyciel, równolegle z trenowaniem młodzieży.

Kariera trenerska

Zaczął w Anaitasunie, który dał mu zajęcia techniczne z dziećmi. Do Eibaru trafił latem 2016 roku za sprawą Frana Garagarzy i, jak mówił w 2026 roku, właśnie tam „wyrósł i wychował się” jako trener. Przez osiem sezonów przeszedł wszystkie stopnie: dwa lata prowadził Cadete de Honor, rok Cadete Liga Vasca, dwa lata juniorów (Juvenil División de Honor), a od 2021 roku rezerwy, CD Vitoria, w Tercera RFEF. W klubie pracował z Mikelem Gonzálezem, dziś dyrektorem sportowym Athleticu.

W Vitorii dwie pierwsze próby awansu zakończyły się niepowodzeniem. Za trzecim razem Aranbarri pewnie wygrał grupę 4 Tercera RFEF, na dwie kolejki przed końcem był mistrzem i awansował do Segunda RFEF. W kadrze byli m.in. Hodei Arrillaga i Mada oraz wychowankowie Markel Arana, Eric Pérez i Iker Aldai. Z klubu odszedł w maju 2024 roku z własnej decyzji.

Athletic Club ogłosił go 6 czerwca 2024 roku trenerem Bilbao Athletic, który po awansie pod wodzą Carlosa Gurpegiego wchodził do Primera Federación. Aranbarri zachował większość dawnego sztabu, a od 2025 roku jego asystentem był Mikel Balenziaga, były kapitan Athleticu. Od początku zapowiadał, że będą porównania z poprzednikiem i że chce dać „swój odcień”. Jako wzór wskazał Ernesto Valverde, cenionego za uczciwość i naturalność. W pierwszym sezonie rezerwy skończyły na siódmym miejscu, w drugim na trzynastym. Klub przypomniał po jego odejściu, że pod jego wodzą w pierwszym zespole zadebiutowali Canales, Rego, Buján, Ibon Sánchez, Hierro, Selton, Eder García i Monreal. Odszedł pod koniec maja 2026 roku.

W Eibarze miejsce zwolnił Beñat San José, który przeszedł do Rayo Vallecano. Klub ogłosił Aranbarriego 20 czerwca 2026 roku. Telefon zastał go na urlopie z rodziną: zostawił ją na miejscu, przyjechał na rozmowę i po spotkaniu wszystko poszło szybko. Dyrektor sportowy César Palacios mówił, że przekonały go oczy kandydata, w których zobaczył „przepełniającą ochotę”, i że klub bardzo szybko wybrał właśnie jego. Prezes Amaia Gorostiza dodała, że „zabrakło mu czasu, żeby nie przybiec”. Podczas prezentacji 6 lipca Aranbarri z trudem powstrzymywał łzy. To jego pierwsza praca w zawodowym futbolu. W sztabie ma Balenziagę jako drugiego trenera i Andoniego Azkargortę, od lat związanego z klubem.

Styl i metody

Najczęściej powtarza trzy rzeczy: inicjatywa, wysoki rytm i odwaga. Chce drużyny przekonanej do tego, co robi, z piłkarzami, którzy mają swobodę i decydują na boisku, grającej wertykalnie i agresywnie z piłką i bez niej. Zastrzega jednocześnie, że nie trzyma się jednego modelu: ma umieć dopasować się do różnych sytuacji meczu. Uważa też, że naturalne więzi, które powstają, gdy ludzie długo grają razem, znaczą w futbolu więcej niż taktyka i ustawienia. Mówił o tym, wyjaśniając, dlaczego cieszy go stabilna kadra, którą odziedziczył w Eibarze.

Różnicę między akademią a pierwszym zespołem opisuje prosto: w młodzieży pracuje się na przyszłość klubu, w zawodowym futbolu wynik od razu na niego wpływa, co daje presję, którą, jak twierdzi, lubi. Za najważniejsze uważa sposób, w jaki drużyna gra. Eibar widzi jako klub „pracowity, skromny i uczciwy” i chce, żeby ludzie wychodzący ze stadionu mieli ochotę wrócić za tydzień. Największej obawy nie wiąże z wynikami, lecz z relacjami: martwiłoby go zawiedzenie tych, którzy mu zaufali.

W Bilbao Athletic powtarzał, że zawodnika trzeba formować w rywalizacji i że piłkarz musi „żyć futbolem 24 godziny na dobę”, żeby być kompletny. W Vitorii najczęściej grał 4-4-2, w rezerwach Athleticu i w Eibarze 4-2-3-1.

W sezonie 2026/2027 Eibar ustawia się najczęściej w 4-2-3-1. Bez piłki broni wysoko i agresywnie, a gdy rywal wychodzi spod pressingu, potrafi cofnąć się do bloku średniego lub niskiego; w pierwszym sparingu widać było takie 4-4-2 z pomocnikami, którzy nie otwierają drzwi środkiem. Z piłką drużyna ustawia boki szeroko, a rozegranie ma przyciągnąć rywala, znaleźć wolną przestrzeń i szybko ją wykorzystać, zamiast długiego pozycyjnego budowania. Po stracie piłki w ataku pierwszą reakcją ma być natychmiastowy odbiór, a nie bieg do tyłu.

Wypowiedzi

„Chcę drużyny, która idzie po swoje i jest przekonana do tego, co robi” (Marca, lipiec 2026).

„Musimy żyć futbolem 24 godziny na dobę, żeby zawodnik był kompletny” (El Correo, lipiec 2024).