Jimmy McNulty

Pochodzenie

Jimmy McNulty urodził się 13 lutego 1985 roku w Runcorn w hrabstwie Cheshire, w mieście zbudowanym głównie z rodzin przesiedlonych z Liverpoolu. Jego ojciec, bramkarz amatorskiego South Liverpool i z zawodu murarz, grał kiedyś w rezerwach Wrexham. Powtarzał synowi jedno zdanie: „Nie bądź zarozumiały”. McNulty mówi, że do dziś źle znosi komplementy i że wpłynęło to na to, jak traktuje zawodników: chce, żeby czuli się świetnie, ale z zachowaniem pokory.

Jako siedmiolatek został wyłowiony przez Everton. Na regionalne testy przyszło około czterystu chłopców, do ostatecznej grupy dwudziestu dwóch trafił razem z Wayne’em Rooneyem. W wieku około piętnastu lat było jasne, że w Evertonie się nie przebije, więc podpisał kontrakt z Wrexham, gdzie jako zawodnik rezerw rozegrał w pierwszym zespole jeden mecz, w listopadzie 2003 roku. Grał też w młodzieżowych reprezentacjach Szkocji U17 i U19.

Gdy Wrexham popadło w administrację, zaproponowano mu niskie warunki. Przeniósł się do Caernarfon Town w walijskiej lidze, gdzie grał na pół etatu, w nocy układał towar w sklepie B&Q, a w dzień pracował z ojcem jako pomocnik na budowie. Po latach wspominał, że to był moment otrzeźwienia: pyskował rywalowi, że był zawodowcem, a po meczu na parkingu dostał w nos od trzydziestodwulatka, który grał dla sześćdziesięciu funtów. Postanowił wrócić do pełnoetatowej piłki i napisał listy do klubów, które mógł dosięgnąć. Odpowiedział Brian Horton z Macclesfield Town. Po sparingu z Manchesterem United Alex Ferguson powiedział w klubowych mediach, że młody lewy obrońca „wygląda na dobrego atletę”. Następnego dnia McNulty dostał kontrakt. Uważa, że bez tego zdania kariera by się nie potoczyła.

Z Macclesfield przeszedł w styczniu 2008 roku do Stockport County. W maju 2008 roku wygrał z nim finał play-off League Two na Wembley 3:2 z Rochdale. Potem grał w Brighton, Barnsley, Tranmere Rovers i Bury, a od 2015 roku w Rochdale. W Barnsley trafił pod skrzydła Keitha Hilla, który zrobił go kapitanem i powtarzał: „Jesteś zbyt miły”. McNulty uważa go za trenera, który nauczył go stawiać wymagania innym. Do Rochdale znowu sprowadził go Hill.

Kariera trenerska

W sierpniu 2022 roku, po zwolnieniu Robbiego Stockdale’a, McNulty, wciąż piłkarz Rochdale, został tymczasowym trenerem na kilka dni. W marcu 2023 roku, po dymisji Jima Bentleya, kiedy klub był ostatni w League Two, objął drużynę drugi raz. Wygrał dwa pierwsze mecze, z AFC Wimbledon i Walsall, ale nie uratował zespołu przed spadkiem, który kończył 102 lata nieprzerwanej obecności klubu w Football League. 12 maja 2023 roku został trenerem na stałe, z tytułem head coach i główną odpowiedzialnością za rekrutację.

Wchodził w to bez doświadczenia w National League. Klub zatrudnił firmę analityczną MRKT Insights, która pomagała w rekrutacji, a McNulty sam przygotował z nią model gry, przechodząc przez ustawienia i zadania zawodników. Budżet był najskromniejszy, jaki pamiętał w Rochdale. Przyznawał, że musiał szybko nauczyć się ignorować hałas wokół trenera, bo kolejne rozmowy zabierały czas potrzebny na szukanie piłkarzy. Do sztabu wziął asystenta Kevina Gibbinsa i analityka Johna Shannona. W sezonie 2023/2024 zespół skończył na 11. miejscu.

W 2024 roku klub przed likwidacją uratowała lokalna rodzina Ogdenów. W sezonie 2024/2025 Rochdale zajęło czwarte miejsce w National League i doszło do półfinału FA Trophy, a w barażu przegrało u siebie ze Southend 3:4 po dogrywce. McNulty nazwał to pierwszym rokiem budowy i mówił, że ma trzyletni plan awansu z ligi.

W sezonie 2025/2026 zdobyło rekordowe 106 punktów w National League. W ostatniej kolejce, 25 kwietnia 2026 roku, York City wyrównał w 103. minucie w meczu z Rochdale i odebrał mu tytuł, który dawał bezpośredni awans. Rochdale musiało grać w barażach: wygrało półfinał 2:1 ze Scunthorpe, a 10 maja 2026 roku na Wembley przegrywało 0:2 z Boreham Wood, doprowadziło do 2:2 w dogrywce głową Maniego Dieseruvwe, a w rzutach karnych wygrało 3:1. Bohaterem był osiemnastoletni bramkarz Oliver Whatmuff, wypożyczony z Manchesteru City, którego McNulty sprowadził jako siedemnastolatka mimo krytyki. Trener mówił po meczu: „Czuję, że to musiało się tak skończyć”.

Niecały miesiąc po awansie, 5 czerwca 2026 roku, McNulty po jedenastu latach opuścił Rochdale i został szkoleniowcem Stockport County w League One. Poprzednik, Dave Challinor, odszedł po przegranym finale baraży League One z Boltonem. Wrócił do klubu, w którym grał w sezonie 2008/2009. W liście do kibiców Rochdale napisał, że to nie pożegnanie na zawsze, tylko zamknięcie rozdziału.

Styl i metody

W Rochdale grał głównie trójką obrońców, w sezonie 2024/2025 w większości 3-4-2-1. Podkreślał, że ustawienie nie było sztywne: zmieniał je zależnie od składu i rywala, a część zawodników uczyła się nowych ról, zwłaszcza wahadłowi i obrońcy, którzy mieli wspierać atak. Mówi, że ma obsesję kontroli nad meczem i chce dominować, a rywale coraz częściej cofali się na Spotland, bo zaczęli się bać jego drużyny. W 2025 roku podkreślał, że zespół umie grać krótko, ale też pionowo.

Rekrutację prowadził z danymi, ale zastrzegał, że każdy transfer wynika z tego, kogo on i jego sztab znają i lubią. Sięgał po młodych piłkarzy i wypożyczenia z lepszych akademii, bo zarząd chciał, by Rochdale znów było klubem, który sprzedaje zawodników, a McNulty miał to robić, grając atrakcyjnie i wygrywając. W Stockport trener Wycombe Michael Duff zauważył w sierpniu 2026 roku, że drużyna ma bardzo wyraźną strukturę i gra tak samo przy 3:0, jak przy 0:2, podczas gdy za Challinora było w tym więcej elastyczności w ustawieniach.

McNulty podkreśla, że system to nie wszystko: jak mówi, liczy się „pasja i walka, które przeprowadziły mnie przez własną karierę”. Zapowiada, że chce zespołu, który wygrywa i daje widowisko.

Wypowiedzi

„Chcemy być zwycięzcami i dawać widowisko. Naprawdę wierzę, że mogliśmy wygrać każdy mecz, który zagraliśmy.” (Peterborough Telegraph, wrzesień 2026)

„Czuję, że to musiało się tak skończyć. Ten sezon był niesamowity: punkty, występy, odwaga, charakter, późne gole.” (BBC Sport, maj 2026)