Grant McCann

Pochodzenie

Grant McCann urodził się 14 kwietnia 1980 roku w Belfaście i wychował w robotniczej dzielnicy Sandy Row, w samym centrum miasta. Jako dziecko grał w piłkę na ulicy, a kibicował Linfield i Rangers. Dorastał w czasach konfliktu w Irlandii Północnej; sam opowiada, że kiedyś minął się o kilka sekund z bombą, która wybuchła przy hotelu Europa, gdy wracał z meczu Glentoran z Linfield.

W młodzieżowym zespole Lisburn Distillery grał razem z Davidem Healym i Aaronem Hughesem. Gdy miał czternaście lat, wypatrzył go Harry Redknapp i zabrał na testy do Anglii czterech chłopców z tego rocznika; podpisał z West Ham United tylko McCann. W 1996 roku, po szkole, zaczął tam terminować. Pierwszy rok w Londynie wspomina jako najcięższy w życiu: mieszkał w Barking z Michaelem Carrickiem, płakał w samolocie do Stansted i co tydzień chciał wracać do domu. Został, bo rodzice go do tego zmusili.

W pierwszej drużynie West Hamu zagrał cztery razy, debiutując w maju 2001 roku. Prawdziwą karierę zrobił jako technicznie świetny lewonożny pomocnik i specjalista od stałych fragmentów w niższych ligach: w Cheltenham Town, z którym w 2006 roku awansował przez baraże do League One, w Scunthorpe United (awans do Championship po barażu na Wembley w 2009 roku) i w Peterborough United, z którym w 2011 roku awansował do Championship po barażu rozstrzygniętym na Old Trafford. W reprezentacji Irlandii Północnej rozegrał 39 meczów, a karierę zakończył w 2015 roku w Linfield, klubie z dzieciństwa.

Kariera trenerska

Pierwszym wzorem był Nigel Adkins w Scunthorpe. McCann mówi, że wtedy zaczął myśleć o trenowaniu, a w Peterborough zaczął prowadzić zajęcia z młodszymi zespołami jeszcze jako czynny piłkarz. Licencję UEFA Pro skończył około trzydziestego czwartego roku życia. W maju 2015 roku został asystentem Dave'a Robertsona w pierwszym zespole Peterborough. Po odejściu Robertsona dwukrotnie prowadził drużynę tymczasowo, we wrześniu 2015 roku i wiosną 2016 roku, po odejściu Grahama Westleya. 16 maja 2016 roku prezes Darragh MacAnthony mianował go na stałe, ósmym trenerem w swojej prezesurze.

Pierwszy sezon skończył na jedenastym miejscu w League One. Z Peterborough rozstał się 25 lutego 2018 roku, po serii siedmiu meczów bez zwycięstwa. Z perspektywy czasu ocenia, że popełnił wtedy typowy błąd młodego trenera: nie umiał się odciąć, wszystkim zajmował się sam i nikomu nie ufał w jego roli. Po jednej z porażek na wyjeździe spał w klubowym biurze, bo wstydził się wrócić do domu, a rano wezwał piłkarzy na rozbiór meczu.

Latem 2018 roku Doncaster Rovers wybrało go spośród kandydatów, których zaprosiło na drugą rozmowę, razem ze Stuartem McCallem i Garym Caldwellem. Prezes David Blunt wskazywał na jego pracę w Peterborough. W sezonie 2018/2019 McCann zajął z Doncaster szóste miejsce w League One, a zespół jako jeden z najskuteczniejszych w lidze strzelił 79 goli. W półfinale baraży przegrał z Charlton Athletic po rzutach karnych. Przed sezonem zabrał zawodników na obóz do La Manga i tam ustalił zasady. Tak samo działał potem w Hull.

Latem 2019 roku przeszedł do Hull City w Championship, zabierając ze sobą asystenta Cliffa Byrne'a, z którym grał wcześniej w Scunthorpe. Na Nowy Rok 2020 jego zespół był o krok od strefy barażowej. W styczniu klub sprzedał jednak najlepszych skrzydłowych, Jarroda Bowena do West Hamu i Kamila Grosickiego do West Bromwich Albion. Polak dostał wtedy zgodę na rozmowy o transferze, a McCann publicznie przyznał, że to jeden z najlepszych jego piłkarzy i że chciałby go zatrzymać, ale kontrakt Grosickiego dobiegał końca. Po odejściu obu zawodników zespół wygrał jeden mecz z dwudziestu i spadł z ligi. Jeszcze w lutym twierdził, że baraże są w zasięgu, a zespół zbyt późno zauważył groźbę spadku. Po spadku przyznał, że wyniki były katastrofalne, ale zarząd mu zaufał.

Przed sezonem 2020/2021 wyjechał z zespołem na obóz do Edynburga i przestawił drużynę z 4-2-3-1 na 4-3-3. Zaczął też regularnie rozmawiać z psychologiem, co opisywał jako sposób na spokój i skupienie. Hull wygrał League One, pierwsze mistrzostwo klubu od 55 lat, w sezonie bez kibiców na trybunach. McCann został wybrany trenerem roku League One. W styczniu 2022 roku, kilka dni po przejęciu klubu przez Acuna Ilıcalı, został zwolniony, choć miał za sobą dwa wygrane mecze z Blackburn i Bournemouth i dziesięć punktów przewagi nad strefą spadkową.

W lutym 2022 roku wrócił do Peterborough, które spadało wtedy z Championship, i został na stanowisku po spadku. Z Byrne'em pracował tam do 3 stycznia 2023 roku, kiedy po jednym zwycięstwie w siedmiu meczach klub zastąpił go Darrenem Fergusonem. Krytycy zarzucali mu, że za długo grał jednym systemem z jednym środkowym napastnikiem, choć w kadrze miał Jacka Marriotta i Jonsona Clarke'a-Harrisa.

W maju 2023 roku Doncaster Rovers ponownie go zatrudniło, po tym jak klub zajął w League Two osiemnaste miejsce, najniższe od dwudziestu lat, i przeżył kilka zmian trenerów. McCann twierdzi, że odrzucił oferty z wyższych lig. Na pierwszej konferencji obiecał, że pokaże kibicom, jak wygląda prawdziwa drużyna Doncaster. Już w pierwszym sezonie zespół awansował do baraży, gdzie przegrał z Crewe Alexandra po rzutach karnych. W sezonie 2024/2025 Doncaster wygrało League Two: awans przypieczętowało zwycięstwo nad Bradford City, a tytuł na ostatniej kolejce w Notts County. W kwietniu 2025 roku McCann został trenerem miesiąca League Two. W poniedziałek po awansie, gdy sztab wymieniał zdjęcia ze świętowania, odpowiedział fotografią z kawiarni, w której oglądał ostatnie mecze Notts County, rywala w walce o tytuł. Zawsze, jak mówi, chce przejść do następnego zadania. Od sezonu 2025/2026 Doncaster gra w League One.

Styl i metody

Od początku wyznaje ofensywną piłkę z wysokim pressingiem. W Doncaster w 2018 roku mówił o kontrpressingu: po stracie piłki pierwszą reakcją ma być jej odbiór, nie cofanie się. Dodawał, że formacja może się zmienić raz czy dwa razy w sezonie, ale tożsamość nie. Wolał przegrać 4:3 niż 1:0. W Doncaster 2018/2019 grał głównie 4-3-3, a drużyna wyróżniała się szybkimi podaniami do przodu i grą w strefę przed polem karnym kosztem obrony, która traciła sporo goli. W Hull w pierwszym sezonie ustawiał zespół 4-2-3-1, potem wrócił do 4-3-3. Po powrocie do Doncaster zwykle wystawiał 4-2-3-1 lub 4-3-3, a w trakcie meczów zmieniał ustawienie na trzech środkowych obrońców i wychodzących wyżej skrzydłowych. Jak sam tłumaczy, w takim ustawieniu na bokach potrzebuje skrzydłowych, nie klasycznych wahadłowych: w Hull wahadłowymi byli Keane Lewis-Potter i Mallik Wilks.

Nie dąży do posiadania piłki dla niej samej. Ma opinię trenera, który chętnie stawia na młodych, ale krytykowano go też za to, że trzyma się raz obranego systemu, nawet gdy kadra do niego nie pasuje.

Podstawą jest dla niego kultura i komunikacja. Przed sezonem wywozi zespół poza klub, aby ustalić zasady. Mówi, że czasy dyktatorskich trenerów minęły i trzeba być otwartym na pomysły, także od piłkarzy. W Doncaster ma duży wpływ na całą piłkarską stronę klubu i opiera się na stałym sztabie, w tym Byrnie, z którym pracuje od lat. Nie lubi reagować nerwowo: jego zasadą jest nie zmieniać połowy kadry w styczniu i nie wyciągać pochopnych wniosków po jednym meczu. W styczniu 2026 roku prowadził w klubowej stołówce osobną tabelę z dwudziestu dwóch kolejek, żeby zawodnicy skupili się na nowym, krótszym odcinku sezonu, bez bagażu pierwszej rundy. Za największą swoją naukę uważa spokój: im starszy, tym mniej reaguje na wynik.

Wypowiedzi

„Jeśli się nie ryzykuje, to się nigdzie nie dochodzi. Gdy nie mamy piłki, drużyna ma ciężko pracować, żeby ją odzyskać, z wysokim pressingiem i prawdziwą energią w całym zespole” (Hull Live, czerwiec 2019).

„Spoglądając wstecz na kluby, w których osiągałem sukcesy, widzę, że bycie underdogiem było historią mojego życia. Ludzie patrzyli na mnie i moje zespoły i mówili: nie ma szans. To mnie napędzało i nadal napędza” (Hull Live, grudzień 2020).