Fabio Gallo

Pochodzenie

Fabio Gallo urodził się 11 września 1970 roku w Bollate pod Mediolanem. W miejscowym klubie Bollatese trenował go ojciec. W wieku ośmiu lat trafił do Interu, a o tym, że nie do Milanu, zadecydował jeden dzień: Inter zaprosił go na testy w środę i od razu go wziął, Milan odezwał się dzień później, gdy sprawa była załatwiona. Był kapitanem młodzieżowych drużyn Interu i reprezentacji Włoch do lat 16. Do pierwszego zespołu nie przebił się, choć jak wspomina, jako chłopak pojawił się na plakacie Interu Trapattoniego obok Ramona Diaza.

Zaczynał w niższych ligach: Oltrepò, Spezia i Alessandria. W 1992 roku trafił do Brescii, gdzie trenował go Mircea Lucescu. Z Brescią awansował do Serie A, wygrał ligę i Puchar Anglo-Włoski i zadebiutował w Serie B i Serie A. Lucescu zrobił na nim wrażenie wizjonera: w dniu wolnym wzywał młodych zawodników i puszczał im nagranie meczu na kasecie VHS w przyspieszonym tempie. Gallo mówi, że już w latach 90. był o całe lata przed innymi.

Od 1995 roku przez sześć sezonów grał w Atalancie i stał się tam jednym z filarów pomocy. Przez dwa sezony był kapitanem. Do dziś kibice pamiętają mu bramkę w Pucharze Włoch z Juventusem, strzeloną w dogrywce w 1995 roku. Potem grał w Ternanie i Como, z którym w 2002 roku awansował do Serie A, oraz w Treviso, gdzie pod wodzą Marco Giampaolo wygrał Serie C1 i utrzymał zespół w Serie B. Jako kapitan Treviso awansował w 2005 roku do Serie A. Karierę kończył w Torino i Novarze, w 2009 roku.

Kariera trenerska

Od 2009 roku pracował w młodzieży Atalanty, od Allievi do Primavery. W czerwcu 2012 roku przejął pierwszy zespół, Giacomense w Lega Pro, i zwolniono go już w grudniu po porażce 0:7 z Renate.

Szansa przyszła latem 2013 roku: Marco Giampaolo wziął go jako asystenta do Brescii, w której był już na zgrupowaniu. 6 lipca policja zorganizowała spotkanie z ośmioma–dziesięcioma przedstawicielami trybuny Brescii, którzy nie chcieli byłego kapitana Atalanty, rywala z sąsiedztwa, w sztabie. Gallo nie podpisał kontraktu. Zrezygnował z rocznej pensji i debiutu w Serie B. Nie czuł się ofiarą, ale nazwał to moralnym rozczarowaniem: nie dano mu pracować tylko dlatego, że grał kiedyś w innym klubie. Przez rok nie chciał nawet oglądać meczów i pracował jako doradca w branży ubezpieczeniowej w prowincji Werona.

W 2014 roku przeszedł fragment Drogi św. Jakuba, sto dwadzieścia kilometrów w osiem dni, i jak wspominał później, telefon zadzwonił na dnie plecaka. Dzwonił Pietro Fusco, koordynator młodzieży Spezii, z pytaniem, czy Gallo ma jeszcze ochotę trenować. Od lipca 2014 roku do 2016 roku prowadził drużynę Primavera Spezii. Ten telefon nazwał znakiem.

W sezonie 2016/2017 trenował Como, w którym klub był w upadłości, a mimo to doprowadził je do play-offów Serie C. W czerwcu 2017 roku wrócił do Spezii, tym razem do pierwszego zespołu w Serie B. Sezon skończył na 10. miejscu i nie został zatrudniony na kolejny. W lutym 2019 roku w Ternanie Stefano Bandecchiego zastąpił zwolnionego Alessandro Caloriego i został do lipca 2020 roku. W lutym 2021 roku przejął Potenzę, która była w strefie play-out, i utrzymał ją z kolejką w zapasie. W październiku 2021 roku, po porażce z Paganese i z zespołem na przedostatnim miejscu, został zwolniony.

W 2022 roku był asystentem Gianniego De Biasiego w reprezentacji Azerbejdżanu. Od 4 października 2022 roku prowadził Foggię po Boscaglii; zespół był przedostatni, a po niespełna pięciu miesiącach, w lutym 2023 roku, Gallo złożył rezygnację, mając Foggię na czwartym miejscu. Swoją decyzję opisał jako kwestię współżycia z tymi, którzy w klubie robią coś innego niż trener.

We wrześniu 2023 roku objął Virtus Entellę. Pierwszy sezon w Chiavari był trudny i zespół utrzymał się dopiero w ostatniej kolejce. Mimo to klub zatrzymał trenera; Gallo sam przypuszczał, że docenili jego stronę ludzką. W sezonie 2024/2025 Entella przegrała w Serie C jeden mecz, we wrześniu, z Pescarą, i z serii ponad trzydziestu spotkań bez porażki wyszło mistrzostwo grupy B z trzema kolejkami w zapasie. To był pierwszy tytuł ligowy w jego karierze trenerskiej. 17 maja 2025 roku Entella dołożyła Superpuchar Serie C, wygrywając w Padwie 1:0 po bramce Franzoniego. Z klubem rozstał się 24 czerwca 2025 roku, jak pisała prasa, z powodu różnicy zdań z dyrekcją.

Dwa dni później, 26 czerwca 2025 roku, został trenerem Vicenzy. Drużynę zbudował niemal od nowa, z piętnastoma nowymi zawodnikami i nowym sztabem, a sezon zaczęła bez porażki. W marcu 2026 roku, po zwycięstwie nad Interem U23, Vicenza zapewniła sobie awans do Serie B z sześciokolejkowym zapasem i wygrała grupę A. Seria meczów bez porażki, ciągnąca się z poprzedniego klubu, urosła do 58 spotkań, a sam Gallo cieszył się, że porównuje się go z Capello. Piłkarze podarowali mu obraz z kogutem (gallo to po włosku kogut), podpisany przez cały zespół, a trener obiecał im wspólną wyprawę w góry. Latem 2026 roku występował jako prelegent na Master Prime Squadre w Coverciano. Vicenza w sezonie 2026/2027 gra w Serie B.

Styl i metody

Gallo zakochał się w ustawieniu 3-5-2 jako piłkarz, w Brescii Lucescu, i grał nim w Como, Entelli i Vicenzie. W Spezii przez dwa lata grał czwórką obrońców, a o systemie mówi, że w Serie C trzeba znaleźć „ubranie” dla zawodników, których się ma: najpierw kadra, potem schemat. Do trójki obrońców potrzebuje wahadłowych, którzy biegają, atakują i potrafią wrócić, napastnika-punktu odniesienia i drugiego, który porusza się między liniami, oraz pomocników wchodzących w pole karne. W Vicenzie w sezonie 2026/2027 zespół gra przede wszystkim 3-5-2.

Jego Entella miała najlepszą obronę w lidze. Gallo uważa, że w obronie się kryje, a nie tylko pilnuje piłki, bo piłka sama nie wpada do bramki, tylko ktoś ją tam posyła. Zespół agresywnie odbierał piłkę po stracie, wahadłowi napierali do przodu, ósemki miały swobodę, a odporność psychiczna dawała regularność. Nie miał klasycznego strzelca, za to gole strzelali pomocnicy: mówił, że w jego drużynach tak bywało zawsze. Przy grze w osłabieniu przestawia zespół na blok czterech i blok trzech.

Ma żelazne zasady. Od pierwszego sezonu w Entelli w szatni nie wolno używać telefonów: to według niego jedyny sposób, żeby zbudować zespół, w którym ludzie poznają się jako ludzie, i kto się nie zgadza, nie gra w jego grupach. Po meczach pokazuje w analizie wideo akcje poświęcenia, na przykład siedemdziesięciometrowe biegi wstecz siedmiu zawodników, i je wyróżnia. Pracuje z GPS-em, rejestruje każdy trening i korzysta z platform do analizy rywali. Zawodnikom powtarza: „To, co nudzi, decyduje”, czyli że różnicę robią szczegóły. W Vicenzie podkreślał też, że w zespole jest wielu piłkarzy z regionu Veneto, co dodaje całej misji znaczenia. Sam jest wierzący; w Avvenire mówił, że na zgrupowaniach chodził w soboty na mszę i często służył jako ministrant.

Wypowiedzi

„Telefon zadzwonił na dnie plecaka. To był Pietro Fusco, który pytał, czy wciąż mam ochotę trenować. To był znak.” (La Repubblica, marzec 2026)

„Zawsze powtarzam: to, co nudzi, decyduje. To szczegóły, nawet te, które wydają się powtarzalne, robią różnicę.” (Fanpage.it, październik 2025)