Fábio Carille

Pochodzenie

Fábio Luiz Carille de Araújo urodził się 26 września 1973 roku w São Paulo i dorastał na Vila Ema we wschodniej części miasta. W wieku dwunastu lat przeniósł się z rodziną do Sertãozinho w głębi stanu. Pracował jako goniec w lokalnym handlu, skończył szkołę mechaniczną Senai w Ribeirão Preto, a jako czternastolatek kontrolował jakość części w zakładach Usina São Martinho. Wieczorami grał w futsal. Dopiero w lutym 1993 roku został zaproszony na testy do juniorów lokalnego Sertãozinho. Miał już stałą pracę w zakładzie, więc wahał się, ale ojciec namówił go, żeby spróbował piłki.

Grał jako lewy obrońca, później środkowy obrońca. Po czterech miesiącach w Sertãozinho trafił do XV de Jaú, z którym awansował do pierwszej ligi stanu São Paulo. Krótko należał do Corinthians, który wypatrzył go w interiorze, później grał między innymi w Paraná Clube, Coritibie, chińskim Guangzhou, szwajcarskim Servette i Santo André. W 2006 roku dołączył do Grêmio Barueri i był na końcu błyskawicznej drogi klubu z szóstej ligi stanowej do pierwszej. Zakończył karierę w maju 2007 roku. Epizod w Corinthians został mu jako etykieta: w Barueri był „Fábio, który grał w Corinthians”.

Kariera trenerska

Pierwszy raz poprowadził zespół jeszcze przed oficjalnym końcem kariery, w ostatniej kolejce mistrzostw stanu 2007: Grêmio Barueri zwolniło Sérgia Soaresa po porażce 0:5 z São Paulo, a Carille, który szykował się do roli asystenta, prowadził drużynę w przegranym 1:2 meczu z Bragantino. Przez dwa sezony był w sztabie Barueri, a pierwszym mentorem był Ruy Scarpino. W 2007 roku odbył też staż w Grêmio u Mano Menezesa, który w 2009 roku sprowadził go do Corinthians jako asystenta.

W Corinthians pracował osiem lat u kolejnych trenerów: Mano Menezesa, Adílsona Batisty, Tite'a i Cristóvão Borgesa. Przy Tite'u odpowiadał między innymi za grę defensywną drużyn, które zdobyły Copa Libertadores i klubowe mistrzostwo świata w 2012 roku oraz mistrzostwo Brazylii w 2011 i 2015 roku. Dwa razy prowadził zespół tymczasowo: w 2010 roku po odejściu Menezesa do reprezentacji i od 17 września 2016 roku po zwolnieniu Borgesa. Po zwolnieniu Oswaldo de Oliveiry klub szukał trenera z zewnątrz. Rueda, Guto Ferreira i Dorival Júnior odmówili, więc zarząd zdecydował się na rozwiązanie domowe, a Carille został trenerem 22 grudnia 2016 roku, mając na koncie cztery mecze w roli szkoleniowca.

Sezon 2017 był jego przełomem. Corinthians wygrał mistrzostwo stanu São Paulo, pokonując w finale Ponte Preta, a w Brasileirão zakończył pierwszą rundę bez porażki, co było najlepszą pierwszą połową sezonu w historii rozgrywek. 15 listopada 2017 roku pokonał Fluminense 3:1 i zapewnił sobie siódme mistrzostwo kraju. Carille dostał Bola de Prata dla najlepszego trenera ligi, choć jego drużyna była indywidualnie słabsza od wcześniejszych zespołów klubu, a siłą był kolektyw. W 2018 roku wygrał mistrzostwo stanu po raz drugi, w finale z Palmeiras po rzutach karnych. W maju 2018 roku, po sześciu kolejkach ligi, przyjął ofertę saudyjskiego Al-Wehda. Odszedł w grudniu po porażce z Ettifaq, a 7 grudnia 2018 roku Corinthians ogłosił jego powrót na sezon 2019.

W drugiej kadencji zdobył trzecie z rzędu mistrzostwo stanu, w finale z São Paulo. Został zwolniony 3 listopada 2019 roku po porażce 1:4 z Flamengo na Maracanie. W lutym 2020 roku objął Al-Ittihad z Dżuddy i doprowadził go do finału Arabskiej Ligi Mistrzów 2019/2020. Zespół miał potem najlepszy w lidze wynik od 2016 roku. Odszedł w sierpniu 2021 roku po różnicy zdań z zarządem.

Od tej pory jego droga to seria krótkich przystanków. We wrześniu 2021 roku przejął Santos, które było czternaste w lidze i blisko strefy spadkowej, a Carille zbudował najmniej tracącą bramki obronę w rundzie rewanżowej i skończył sezon dziesiąty. W lutym 2022 roku odszedł z klubu po słabym początku mistrzostw stanu. W kwietniu 2022 roku Athletico Paranaense zatrudniło go na 21 dni i siedem meczów: po porażce 0:5 z The Strongest w Copa Libertadores został zwolniony. W czerwcu 2022 roku objął V-Varen Nagasaki w drugiej lidze japońskiej i skończył pierwszy sezon na jedenastym miejscu.

W grudniu 2023 roku wrócił do Santos z zadaniem powrotu do pierwszej ligi i w 2024 roku wygrał Série B, choć praca bywała krytykowana, a kibice gwizdali na niego po serii porażek. Klub rozstał się z nim za porozumieniem stron 18 listopada 2024 roku. W grudniu 2024 roku podpisał z Vasco da Gama, ale 27 kwietnia 2025 roku został zwolniony po porażce 0:1 z Cruzeiro. W lipcu 2025 roku przejął Vitória, z którego odszedł 26 sierpnia po porażce 0:8 z Flamengo, najwyższej w historii ligi punktowej. W październiku 2025 roku objął Goiás w końcówce Série B. Zespół stracił awans w ostatniej kolejce po porażce 1:3 z Remo. W lutym 2026 roku został trenerem saudyjskiego Damac, który na koniec sezonu spadł z ligi. Od lipca 2026 roku prowadzi Al-Fayha, czwarty saudyjski klub w jego karierze.

Styl i metody

Carille ma za sobą dwa światy: szkołę Tite'a i własne doświadczenie. Na początku 2017 roku ogłosił, że „plan A to 4-1-4-1”, ustawienie, które Tite zbudował w Corinthians, a przy dwóch ofensywnych pomocnikach 4-2-3-1 tylko w wybranych momentach meczu. Jego Corinthians był zwarty, z liniami blisko siebie, a napastnik uczestniczył w pressingu i odcinał linie podań. Drużyna zmieniała plan na rywala: w jednym klasyku miała 41 procent posiadania i czekała na kontry, w innych grała w oparciu o posiadanie i trójkąty z bocznymi obrońcami. Po czerwonej kartce przechodziła w dwie czwórki. Siłą była defensywa: w pierwszych jedenastu meczach mistrzostw stanu 2017 drużyna straciła osiem goli.

W Santos w 2024 roku grał w 4-3-2-1, który zmieniał się w 4-3-3, a o jego niechęci do trójki obrońców mówi sam: nawet jej nie rozważa. Przy tym stawiał na różne warianty wyprowadzania piłki: raz z trójką przy udziale bocznego obrońcy, raz z cofającym się defensywnym pomocnikiem. Krytykowano go za pragmatyzm, a on odpowiadał, że forma gry jest jedna, zmieniają się tylko cechy zawodników w danej strefie. Dużo pracował nad stałymi fragmentami, które kosztowały jego drużynę gole w trudnym okresie sezonu. W Al-Fayha od sierpnia 2026 roku zespół grał w różnych ustawieniach: najczęściej w 4-3-3 i 4-4-2, ale też w 4-1-4-1 i 4-4-1-1, raz w 5-3-2.

Nie krzyczy, otwarcie broni zawodników po porażkach i, jak mówili jego znajomi z Corinthians, nie krytykuje ich publicznie. Od początku 2017 roku pracował z trenerem René Simõesem nad równowagą emocjonalną, żeby zachować spokój w dobrych i złych momentach.

Wypowiedzi

„Mam jedną formę gry i zmieniam tylko cechy w danej formacji. Moja kariera zawsze taka była.” (Estadão Conteúdo, czerwiec 2024)

„Taki jestem. Nie ma sensu być kimś, kim się nie jest. Słyszałem tu wiele razy: Fábio jest miły, nie krzyczy. Tite też taki jest.” (Meu Timão, maj 2017)