Des Buckingham

Pochodzenie

Desmond „Des” Buckingham urodził się 7 lutego 1985 roku w Oxfordzie. Jako chłopiec był bramkarzem w juniorach Oxford United i Reading, ale nigdy nie zagrał zawodowo. Oxford nie przedłużył mu kontraktu juniorskiego, a on jako 18-latek zaczął pracę trenerską w tej samej akademii, ucząc dzieci do lat dziewięciu. Opiekował się nim klubowa legenda Mickey Lewis. Równolegle uczył 16–19-latków w Oxford & Cherwell Valley College i spędził tam cztery lata. Na kursie licencji A, mając 21 lat, usłyszał od instruktora Football Association pytanie, gdzie chce trenować. Nie zrozumiał go, a instruktor wyjaśnił, że wszyscy spieszą się do pierwszej drużyny, ale pracując ze wszystkimi grupami wiekowymi, można odkryć, że jest się najlepszym trenerem juniorów albo specjalistą w jakimś obszarze. Do pracy w college'u wystarczył mu kurs UEFA B, a z pracy w nim wyniósł, jak mówi, umiejętność uczenia: wciągania ludzi w ich własny rozwój. W wieku 23 lat został w akademii szefem trenerów, a później pracował przy pierwszej drużynie Chrisa Wildera. Ukończył też magisterium z zaawansowanego treningu piłkarskiego.

Kariera trenerska

Po dziesięciu latach w Oxfordzie wiedział, że chce być pierwszym trenerem, ale 29-latek bez zawodowej przeszłości nie mógł liczyć w Anglii na szybką szansę. Przeniósł się do Nowej Zelandii, gdzie pracował jako koordynator rozwoju piłki w regionalnych federacjach. W sezonie 2014/2015 związał się z Wellington Phoenix z A-League jako trener bramkarzy, od sezonu 2016/2017 był asystentem Ernie'ego Merricka. Kiedy Merrick odszedł w grudniu 2016 roku, klub oddał mu drużynę razem z Chrisem Greenacre'em; Buckingham, który niedawno zrobił licencję Pro, został oficjalnie pierwszym trenerem do końca sezonu. W wieku 31 lat był najmłodszym trenerem w historii A-League i młodszym niż niektórzy jego zawodnicy: kapitan miał 34 lata, bramkarz 35. Mówi, że chodziło o pracę z nimi, a nie nad nimi. Phoenix był ostatni w tabeli, a skończył rozgrywki o jedno miejsce od play-offów.

W lipcu 2017 roku wyjechał do Stoke City jako asystent zespołu do lat 23, ale na początku 2018 roku wrócił do Nowej Zelandii. Został trenerem kadry do lat 20 i asystentem seniorskiej reprezentacji, a latem 2019 roku także kadry do lat 23. Na mistrzostwach świata U-20 w 2019 roku Nowa Zelandia po raz pierwszy w historii wyszła z grupy, pokonała Norwegię z Erlingiem Haalandem 2:0 i odpadła w 1/8 finału. W październiku 2019 roku awansował z kadrą do lat 23 na igrzyska w Tokio. Zespoły młodzieżowe Nowej Zelandii kopały wcześniej piłkę daleko do przodu, a pod jego wodzą zaczęły grać atakiem pozycyjnym; przedtem raporty techniczne z turniejów chwaliły ich ducha walki i tempo pracy, ale nigdy styl gry. Z powodu pandemii federacja nie przedłużyła mu umowy mimo listu piłkarzy z prośbą o zatrzymanie trenera. Został wybrany trenerem roku w Nowej Zelandii w 2020 roku, ale igrzysk już nie poprowadził.

We wrześniu 2020 roku sprowadziło go City Football Group, właściciel Manchesteru City. Do Melbourne City trafił jako asystent Patricka Kisnorbo i od razu zdobył z nim podwójną koronę A-League: Premiers Plate i wielki finał. W październiku 2021 roku został trenerem Mumbai City w indyjskiej Superlidze. Jak opowiada, przez pierwsze dwa tygodnie piłkarze jedli posiłki i wychodzili, nie podchodząc do jego stolika, bo z szacunku nie zbliżali się do trenera. Wprowadził indywidualne rozmowy z każdym z nich, początkowo kłopotliwe dla obu stron. Pierwszy sezon skończył na piątym miejscu, w kwietniu 2022 roku Mumbai jako pierwszy indyjski klub wygrało mecz w Lidze Mistrzów AFC. W sezonie 2022/2023 zespół wygrał ISL League Winners' Shield już 11 lutego 2023 roku, po serii 18 meczów bez porażki, z rekordem punktów i bramek w historii rozgrywek. Pracował nad wyprowadzaniem piłki od bramkarza: w pierwszym sezonie miał jeden lub dwa schematy, po roku pięć lub sześć. Opierał się na młodych Hindusach, jak bramkarz Phurba Lachenpa i Mehtab Singh, a w kwietniu 2023 roku w Super Cup wystawił skład złożony wyłącznie z Hindusów.

W listopadzie 2023 roku wrócił do Oxfordu jako pierwszy trener. Określa to jako największe ryzyko w karierze, bo zostawił bezpieczne zaplecze City Football Group, a drużynę przejął po Liamie Manningu, który odszedł do Bristolu City, w dobrej formie. Przez kilka miesięcy kontynuował jego pomysły, aż w marcu 2024 roku po porażce 0:5 w Bolton uznał, że dalej nie można. Mówi, że przestawił wtedy zespół na ustawienie znane z Mumbai i Melbourne. Były to dla niego najtrudniejsze psychicznie miesiące w życiu, bo w mediach społecznościowych kibice domagali się jego dymisji. Oxford przegrał już tylko jeden mecz do końca sezonu, wyeliminował w półfinale baraży Peterborough, a 18 maja 2024 roku pokonał na Wembley Bolton 2:0, po dwóch golach Josha Murphy'ego, i awansował do Championship po raz pierwszy od 25 lat. Na forum kibiców powstał wątek „Przeprosiny dla Dessa Buckinghama”.

Powrót do Championship trwał dla niego cztery miesiące. Oxford nie wygrał sześciu ostatnich meczów ligowych i po porażce z Sheffield Wednesday 15 grudnia 2024 roku zarząd go zwolnił, tłumacząc decyzję wynikami z kilku miesięcy. Część kibiców nazwała to rozstanie niezrozumiałym. W sierpniu 2025 roku objął Al-Kholood, klub saudyjskiej ekstraklasy z Ar Rass, który w poprzednim sezonie zajął dziewiąte miejsce w debiucie. Na początku sezonu mówił, że celem jest utrzymanie i zbudowanie tożsamości zespołu. W sezonie 2025/2026 dotarł z nim do finału Pucharu Króla, pierwszego w historii klubu: w półfinale Al-Kholood wyeliminowało Al-Ittihad w rzutach karnych, a 8 maja 2026 roku w Dżuddzie przegrało 1:2 z Al-Hilal, w którym występował wtedy Karim Benzema.

Styl i metody

Buckingham mówi, że jego zespoły mają zwykle około 60 procent posiadania piłki, chcą oddawać więcej strzałów niż rywal i wychodzić na mecz po zwycięstwo „w sposób, w jaki mówimy, że chcemy”. Pracuje bardziej na zasadach niż na sztywnych systemach. W Arabii Saudyjskiej tłumaczył: „nie jestem trenerem, który woli punkt od zwycięstwa”, nie lubi kontr i woli grać do przodu. W Al-Kholood najczęściej ustawia zespół w 4-2-3-1. W Oxfordzie zastrzegał, że wysoki pressing, który działał przeciw Norwich, nie będzie stosowany zawsze. Zespół ma kilka sposobów gry, a kto robi ciągle to samo, ten pozwala rywalom się przygotować.

Duży nacisk kładzie na kulturę w szatni. W Nowej Zelandii i Australii spotykał się z trenerami z innych sportów, Steve'em Hansenem z All Blacks i Mikiem Hessonem z krykieta, i przejął od nich słynną zasadę „bez palantów”. Do młodzieżowych drużyn włączał elementy kultury Maorysów. W Indiach zaczynał od rozmów jeden na jeden. Uczy przez rozumienie: jeśli piłkarz wie dlaczego, nie trzeba mu przypominać co tydzień. Przy linii jest spokojny i tłumaczy to doświadczeniem pilota: licencję zdobył, mieszkając w Wellington.

Wypowiedzi

„Nie chodziło o udowadnianie, że ktoś się mylił. Chodziło o pokazanie, że dając ludziom czas na przedstawienie pomysłów, to się opłaca.” (The Independent, listopad 2024)

„Jeśli jesteś w powietrzu i wpadasz w panikę, nie możesz zjechać na pobocze jak samochodem. Na ławce jest tak samo.” (i Paper, kwiecień 2024)