César Peixoto

Pochodzenie

César Peixoto urodził się 12 maja 1980 roku w Guimarães i pochodzi z Taipas. Jako chłopak trafił do juniorów Vitórii Guimarães, marzył o pierwszej drużynie, ale tam nie dostał szansy. Pracował wtedy w fabryce obuwia i jednocześnie trenował, licząc, że uda się dojść do dorosłej kadry. Gdy ten sen się rozsypał, wrócił do klubu ze swojej miejscowości, Caçadores das Taipas. W pierwszym sezonie wśród seniorów spadł z nim z Segunda Divisão B do trzeciej ligi, w drugim awansował z powrotem.

W sezonie 2001/2002 przeszedł z Taipas do Belenenses i od razu strzelił siedem goli, w tym jednego z dystansu w wygranym 3:0 meczu z Porto. Po spotkaniu José Mourinho miał mu powiedzieć, że wkrótce się spotkają, i w lipcu 2002 roku sprowadził go do Porto. Peixoto, lewoskrzydłowy z dużą szybkością, grał tam do 2007 roku, z przerwami na wypożyczenia do Vitórii Guimarães i Espanyolu. W październiku 2003 roku w meczu Ligi Mistrzów z Marsylią zerwał więzadło krzyżowe i stracił osiem miesięcy. Do gry w tej kampanii, zakończonej triumfem Porto, już nie wrócił. Relacja z Mourinho była burzliwa. Sam nazywał ją po latach „miłością i nienawiścią”: przy rozdawaniu znaczników Mourinho wymieniał z imienia każdego piłkarza, a gdy dochodził do niego, spoglądał w jego stronę i mówił „gra ten drugi”. Po wypadku samochodowym w drodze na trening, jak opowiadał Costinha, trener miał powiedzieć, że nie pozbywa się go tylko dlatego, że nie może. W sezonie 2005/2006 doszedł drugi poważny uraz kolana, a trener Co Adriaanse przestawił go na lewą obronę.

W Bradze (2007–2009) trenował go Jorge Jesus. Peixoto mówił później, że właśnie wtedy zaczął patrzeć na treningi inaczej i pierwszy raz pomyślał o zawodzie trenera. Potem grał w Benfice (2009–2012, znów pod Jesusem), a karierę zakończył w Gil Vicente na przełomie 2014 i 2015 roku. W listopadzie 2008 roku raz zagrał w reprezentacji Portugalii, w przegranym 2:6 meczu z Brazylią. Kontuzje zmuszały go do ciągłego przekształcania się: z szybkiego skrzydłowego został pomocnikiem, a później lewym obrońcą. Uważa, że dzięki temu lepiej rozumiał każdą rolę na boisku.

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery od razu zaczął kurs trenerski UEFA i kolejne poziomy zrobił w Irlandii Północnej, przy tamtejszej federacji. We wrześniu 2018 roku spędził tydzień na stażu u Paulo Fonseki w Szachtarze Donieck, bo, jak mówił, utożsamia się ze stylem jego zespołów. Zapisał się też na czwarty poziom kursu. W marcu 2019 roku, w wieku 38 lat, dostał pierwszą pracę: Varzim, szesnastego w drugiej lidze portugalskiej i zagrożonego spadkiem. Prezes Pedro Faria rozmawiał tylko z nim; zapytany, czy zna zawodników klubu, Peixoto odesłał mu na piśmie opis każdego z nich. Varzim się utrzymało, a Peixoto w czerwcu przeniósł się do Académiki.

Następne lata to seria krótkich epizodów. W Académice pracował pięć miesięcy. W grudniu 2019 roku przejął Chaves po José Motcie, a w listopadzie 2020 roku Moreirense po Ricardo Soaresie. W Moreirense zrezygnował w styczniu 2021 roku, po jednym zwycięstwie w pięciu meczach ligowych.

W grudniu 2021 roku został szkoleniowcem Paços de Ferreira, wtedy trzynastego w Primeira Liga, zastępując Jorge Simão. Skończył sezon na jedenastym miejscu. Jesienią 2022 roku zaczął kolejny sezon bez zwycięstwa, a po odpadnięciu z Pucharu Portugalii z trzecioligową Vitórią Setúbal (0:3) został zwolniony. Po 77 dniach wrócił, gdy Paços było ostatnie i miało dwa punkty. Sam mówił, że ryzyko było ogromne i że przekonały go prośby samych piłkarzy, którzy dzwonili z prośbą o powrót. Postawił warunek wzmocnień w zimie. Paços ostatecznie spadło z ligi, a w maju 2023 roku Peixoto odszedł, bo nie był zadowolony z projektu prezentowanego przez zarząd. W Paços grał najczęściej 4-3-3, ale potrafił przejść na 3-4-3 i ustawić doświadczonego bocznego obrońcę Vitorino Antunesa na środku. Dawał też szanse młodzieży, między innymi Matchoi Djaló.

W czerwcu 2024 roku wrócił do Moreirense i zastąpił Rui Borgesa, który zostawił klub z najlepszym w historii dorobkiem punktowym w Primeira Liga. W sezonie 2024/2025 jego zespół zremisował z Benfiką, po czym Roger Schmidt stracił pracę, w listopadzie wyeliminował z Pucharu Portugalii Porto (2:1) i wygrał ze Sportingiem 2:1. Po serii słabych wyników, z jednym zwycięstwem w ostatnich dziesięciu meczach, rozstał się z klubem w lutym 2025 roku, gdy Moreirense było jedenaste.

Tydzień później, 2 marca 2025 roku, zatrudnił go Gil Vicente z Barcelos, w którym kończył karierę. Zastąpił Bruno Pinheiro, a klub walczył o utrzymanie. Utrzymał się. W sezonie 2025/2026 Gil Vicente grało praktycznie nowym składem: z klubu odeszło szesnastu piłkarzy na początku sezonu i dwóch w styczniu, sprowadzono jedenastu i trzech kolejnych. Mimo to zespół przez większość rozgrywek utrzymywał się w górnej szóstce, dziesięć kolejek spędził na czwartym miejscu i do końca liczył się w walce o piąte miejsce, a skończył szósty. Peixoto mówił o „roku zero” i o klubie, który musi sprzedawać zawodników, żeby się rozwijać. Po raz pierwszy w siedmiu latach pracy trenerskiej dokończył sezon w jednym klubie. Mówił też, że Gil Vicente zbudowało mentalność, w której nie ma obowiązku wygrywać każdy mecz, ale do każdego trzeba wychodzić po zwycięstwo.

15 czerwca 2026 roku został trenerem Wolverhampton Wanderers, które spadło z Premier League po sezonie zakończonym na ostatnim miejscu. Zastąpił zwolnionego Roba Edwardsa. Prezes Nathan Shi mówił, że klub szukał jasnej tożsamości, przywództwa i głodu sukcesu. To jego pierwsza praca poza Portugalią i dziewiąta w karierze trenerskiej. Peixoto jest czwartym Portugalczykiem na ławce Wolves po Nuno Espírito Santo, Bruno Lage i Vítorze Pereirze.

Styl i metody

Peixoto opisuje się jako trenera bardzo wymagającego, który jednocześnie daje piłkarzom „maksimum swobody i odpowiedzialności”. Chce zespołu zorganizowanego z piłką i bez piłki, intensywnego i agresywnego, który wygrywa pojedynki, wysoko naciska i chce być głównym bohaterem meczu. Jeszcze w Varzim mówił, że oczekuje drużyny pozytywnej, z piłką, strzelającej gole, w której każdy zawodnik wie, co robić na każdej pozycji i w każdej fazie gry. Jako wzory wymieniał wtedy Pepa Guardiolę, Maurizia Sarriego, Jorge Jesusa i Paulo Fonsekę. Dziś wskazuje Mourinho, którego metodologię treningu i sposób budowania atmosfery w szatni uważa za wyjątkowe, oraz Jesusa, od którego nauczył się najwięcej, bo jest bardziej ofensywny i agresywny.

Najczęściej ustawia zespół w 4-2-3-1, z trójką ofensywnych pomocników za napastnikiem jako motorem gry. W sezonie 2026/2027 Wolves grali tak w większości meczów, choć zdarzały się też trzech stoperów i 4-3-3. W Gil Vicente grał raczej cierpliwie, z krótkimi podaniami, a nie na kontrach. Przed meczem na Estádio do Dragão w styczniu 2026 roku zapowiedział, że nie zamierza „parkować autobusu”, a gdy jego drużyna dostanie piłkę, będzie realizować własną grę.

Wypowiedzi

„Na swój sposób te kontuzje obudziły we mnie trenera.” (The Coaches’ Voice, lipiec 2023)

„Nie jedziemy na Dragão, żeby grać ładnie i przegrać trzema czy czterema golami.” (OneFootball, styczeń 2026)