Arsène Wenger zdobył z Arsenalem trzy mistrzostwa Anglii i siedem Pucharów Anglii, a sezon 2003/2004 przeszedł bez porażki w lidze.
Urodził się w Strasburgu i jako piłkarz występował między innymi w tamtejszym Racingu. Jeszcze podczas gry zaczął pracować z młodzieżą. Później prowadził grupy młodzieżowe i rezerwy w Strasburgu, a następnie pracował w Cannes. W 1984 roku otrzymał pierwszą samodzielną posadę przy seniorskim zespole Nancy.
W 1987 roku objął AS Monaco. Klub chciał osiągać lepsze wyniki w Europie i wzmocnił kadrę między innymi Glennem Hoddle'em i Markiem Hateleyem. Wenger już w pierwszym sezonie zdobył mistrzostwo Francji, swoje pierwsze duże trofeum jako trener. Rok później do zespołu dołączył George Weah. Monaco zaczęło też regularnie przechodzić kolejne rundy europejskich pucharów: w 1990 roku dotarło do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, w 1992 roku do finału tych rozgrywek, a w 1994 roku do półfinału Ligi Mistrzów. Między tymi występami wygrało Puchar Francji w 1991 roku po finale z Olympique Marsylia. Zwycięskiego gola w końcówce meczu strzelił Gérald Passi; w lidze Monaco ustąpiło wtedy właśnie Marsylii.
Wenger cenił tradycję szkolenia młodzieży w Monaco. W pierwszym zespole dał zadebiutować Emmanuelowi Petitowi, Lilianowi Thuramowi i Thierry'emu Henry'emu. Po latach mówił, że zależało mu na jakości gry i ofensywnym nastawieniu, a zmiana pozycji może pomóc zawodnikowi lepiej wykorzystać możliwości. Jako przykład podawał Thurama, który przyszedł do klubu jako pomocnik, a największą karierę zrobił w obronie.
Po siedmiu latach w Monaco wyjechał do Japonii i objął Nagoya Grampus Eight. Drużyna miała za sobą ostatnie miejsce w lidze i serię trzynastu porażek. Wenger uporządkował kadrę, w której liczba obcokrajowców przekraczała limit piłkarzy mogących jednocześnie wystąpić w meczu. Po trudnym początku wyniki się poprawiły. Nagoya zdobyła Puchar Cesarza, pokonując 1 stycznia 1996 roku Sanfrecce Hiroshima 3:0 w finale. W marcu wygrała również Superpuchar Japonii za kadencji Wengera. Wenger spędził w Japonii około półtora roku. Wspominał później, że ten okres pomógł mu spojrzeć z dystansu na presję pracy w Europie; odszedł, gdy pojawiła się oferta z Arsenalu.
W Londynie rozpoczął pracę jesienią 1996 roku. Zastał doświadczony zespół z mocną defensywą i stopniowo zmieniał trening oraz przygotowanie fizyczne. Sprowadził między innymi Patricka Vieirę i Emmanuela Petita, a później także Thierry'ego Henry'ego. Łączył ich umiejętności z doświadczeniem obrońców już obecnych w klubie. W pierwszym pełnym sezonie zdobył z Arsenalem mistrzostwo i Puchar Anglii. Kolejny dublet dołożył w 2002 roku, zdobywając mistrzostwo po wygranej z Manchesterem United na Old Trafford i Puchar Anglii po finale z Chelsea. Rok później Arsenal ponownie wygrał krajowy puchar.
Szczególne miejsce w jego pracy zajmuje sezon 2003/2004. Po zdobyciu tytułu w 2002 roku uznał, że zespół potrzebuje trudniejszego celu. Namawiał piłkarzy do przejścia całego sezonu ligowego bez porażki. Pierwsza próba nie powiodła się, lecz później drużyna zrealizowała plan: wygrała mistrzostwo, nie przegrywając żadnego z 38 meczów. Wenger uważał, że postawienie tak wysoko poprzeczki pobudziło zawodników do dalszej pracy. W 2005 roku Arsenal wywalczył kolejny Puchar Anglii, pokonując Manchester United po rzutach karnych. Rok później dotarł do finału Ligi Mistrzów w Paryżu. W drodze do niego przeszedł między innymi Real Madryt; Wenger przypominał później, że drużyna długo nie traciła bramek, a w samym finale przegrała dopiero w końcowych minutach.
Prowadził Arsenal przez 22 lata, do 2018 roku. Klub zdobył w tym czasie siedem Pucharów Anglii i trzy mistrzostwa kraju. Na następny krajowy puchar po 2005 roku czekał dziewięć lat. W finale z Hull City w 2014 roku Arsenal przegrywał 0:2 po ośmiu minutach, lecz wyrównał i zwyciężył po golu Aarona Ramseya w dogrywce. Rok później obronił tytuł po wygranej 4:0 z Aston Villą. W 2017 roku pokonał Chelsea 2:1, zdobywając siódmy Puchar Anglii za kadencji Wengera. Do jego dorobku z Arsenalem należy także siedem Tarcz Wspólnoty z lat 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015 i 2017. W 2014 roku drużyna wygrała mecz o trofeum 3:0 z Manchesterem City, a trzy lata później pokonała Chelsea po rzutach karnych. Wenger uczestniczył również w przenosinach z Highbury na Emirates Stadium i rozwoju zaplecza treningowego. Po odejściu z ławki trenerskiej przyjął w 2019 roku funkcję dyrektora do spraw globalnego rozwoju piłki nożnej w FIFA. W tej roli zajmuje się między innymi kształceniem trenerów i zwiększaniem szans młodych zawodników na udział w międzynarodowych rozgrywkach. W 2026 roku wspierał pierwszy turniej FIFA dla drużyn do lat piętnastu z udziałem federacji z całego świata. Wydarzenie zgromadziło młodych piłkarzy i trenerów ze 189 krajów, także z federacji bez wcześniejszego występu na światowej scenie młodzieżowej.
Wenger lubił bezpośrednią pracę na boisku i uważał nauczanie zawodników za jedną z najważniejszych części zawodu. W Arsenalu zmieniał podejście do diety, treningu i analizy wysiłku, a przy rosnącej liczbie specjalistycznych zadań otaczał się trenerami odpowiedzialnymi za różne obszary. Pracę z piłkarzami dzielił na mniejsze grupy: Steve Bould koncentrował się na obronie, a Boro Primorac i Neil Banfield częściej zajmowali się pomocą oraz atakiem. Sam przechodził między grupami, obserwował poszczególnych zawodników i korygował ćwiczenia zależnie od celu treningu. Wspominał, że na początku kariery trenerskiej sam musiał prowadzić zajęcia nawet z bramkarzem, ponieważ sztaby były małe. Z czasem uznał, że fizjologia i biomechanika wymagają specjalistów, których zadaniem jest wspieranie indywidualnego rozwoju piłkarzy. Dobierał długość i układ gier treningowych do umiejętności, nad którą chciał pracować, na przykład zmiany strony lub szybkości decyzji. Za podstawy nadal uważał dobre przyjęcie i podanie, choć zawodnicy mieli na ich wykonanie coraz mniej czasu.
Chciał, by drużyna grała płynnie i ofensywnie, lecz podkreślał potrzebę równowagi. Tłumaczył, że przez 38 kolejek nie da się utrzymywać tej samej jakości rozegrania, więc zespół musi umieć wygrywać również wtedy, gdy gra mniej swobodnie. Uważał, że trener może poprawiać współpracę drużyny, ale nie zastąpi indywidualnych decyzji i umiejętności piłkarzy. Dlatego przywiązywał wagę zarówno do składu, jak i do pracy nad rozwojem każdego zawodnika. Gdy obejmował Arsenal, zachował doświadczony blok obronny i dołączył piłkarzy o innych umiejętnościach, zamiast wymieniać całe pokolenie naraz. W 2014 roku, po latach bez trofeum, przypominał także znaczenie awansu do finału Ligi Mistrzów i utrzymywania klubu w czołówce podczas budowy nowego stadionu. W FIFA pracował nad programami dla młodzieży i trenerów z krajów, które rzadziej uczestniczą w dużych turniejach. Podczas turnieju U-15 w 2026 roku wskazywał, że zawodnicy potrzebują meczów z rówieśnikami z różnych federacji, by mogli ocenić swój poziom i wiedzieć, nad czym pracować. Krótsze mecze w formule ośmiu na ośmiu miały zwiększyć liczbę takich spotkań.
324
mecze
1,88
punktu na mecz
180
zwycięstw · 70 remisów, 74 porażki
Arsène Wenger ma 77 lat. Urodził się 22 października 1949 roku.
Pierwszą samodzielną posadę przy seniorskim zespole otrzymał w Nancy w 1984 roku. Wcześniej pracował z młodzieżą w Strasburgu i Cannes.
Z AS Monaco zdobył mistrzostwo Francji w 1988 roku i Puchar Francji w 1991 roku. Z Nagoya Grampus Eight wygrał Puchar Cesarza i Superpuchar Japonii w 1996 roku.
W sezonie 2003/2004 Arsenal zdobył mistrzostwo Anglii bez przegrania żadnego z 38 meczów ligowych. Wenger wcześniej postawił taki cel drużynie, chcąc dać jej nowe wyzwanie po tytule z 2002 roku.
Od 2019 roku pracuje w FIFA jako dyrektor do spraw globalnego rozwoju piłki nożnej. Zajmuje się między innymi szkoleniem trenerów i zwiększaniem dostępu młodych zawodników do międzynarodowych meczów.