Andy Woodman

Pochodzenie

Andrew John „Andy” Woodman urodził się 11 sierpnia 1971 roku w Camberwell w południowym Londynie. W 1987 roku trafił do Crystal Palace jako stażysta, razem z Garethem Southgate'em. Zaprzyjaźnili się tak, że byli sobie nawzajem drużbami na ślubach, a Southgate został ojcem chrzestnym syna Woodmana, Freddiego, późniejszego bramkarza Newcastle United. W 2003 roku wydali wspólnie książkę „Woody and Nord: A Football Friendship”.

W Palace nie zagrał ani razu w pierwszej drużynie. Latem 1994 roku przeszedł do Exeter City i w ciągu tygodnia dostał dwie czerwone kartki: 26 listopada w lidze ze Scarborough i tydzień później w FA Cup z Colchesterem. W marcu 1995 roku odszedł do Northampton Town. Spędził tam cztery lata, rozegrał około 200 meczów i został kibicowskim ulubieńcem. W 1997 roku wygrał z Northampton finał barażów trzeciej ligi na Wembley ze Swansea (1:0), rok później przegrał finał z Grimsby. Potem grał w Brentford (mistrzostwo trzeciej ligi), Colchester United, Oxford United, Stevenage i Rushden & Diamonds. Zakończył karierę w 2006 roku. Nazywano go „Camberwell Clown”. O sobie mówił: „Zawsze byłem trochę błaznem i lubię grać z uśmiechem na twarzy”.

Kariera trenerska

Pierwszą pracę trenerską dostał w Rushden & Diamonds, gdzie został asystentem. W 2006 roku dołączył do sztabu Alana Pardew w West Ham United, z którym znał się z Crystal Palace. Przez kolejne lata szedł za Pardew jako trener bramkarzy: Charlton Athletic (od 2007), Newcastle United (od grudnia 2010) i Crystal Palace (od lipca 2015). Z Newcastle zajął piąte miejsce w Premier League w sezonie 2011/2012 i dotarł do ćwierćfinału Ligi Europy 2012/2013. Z Palace stał w strefie technicznej na Wembley w finale FA Cup 2016.

Po rozstaniu Pardew z Palace Woodman po raz pierwszy został pierwszym trenerem. W lutym 2017 roku objął Whitehawk w National League South, klubie, który w sezonie zmieniał już trenerów kilka razy i miał dwa punkty straty do bezpiecznej strefy. Prezes klubu zaznaczył, że to jego pierwsza praca na tym stanowisku. Po zmianach w składzie utrzymał drużynę z siedmioma punktami zapasu. W maju 2017 roku odszedł za porozumieniem stron. O tamtej pracy mówił: „Moim zadaniem było przyjść i ich utrzymać. I to zrobiłem”.

W czerwcu 2017 roku Arsène Wenger zatrudnił go w Arsenalu jako trenera bramkarzy drużyny do lat 23, przed Perrym Sucklingiem. Z czasem został szefem bramkarzy klubu i pracował pod trzema trenerami: Wengerem, Unaiem Emerym i Mikelem Artetą. Mówił, że chciał tam „podnieść własne umiejętności, nie tylko w pracy z bramkarzami, ale w tym, jak działa szczyt”. O Wengerze: „Mówił do wszystkich oszczędnie, ale kiedy już się odzywał, czułeś się jak bóg”.

W marcu 2021 roku zostawił Arsenal dla Bromley, klubu z National League, który nigdy nie grał w Football League. Zadzwonił do niego właściciel Robin Stanton-Gleaves. Rozmawiali o planie na pięć do siedmiu lat, na którego końcu miała być League One. Wszyscy, także w Arsenalu, uważali go za szaleńca. On widział w tym ostatnią szansę, żeby samemu zostać trenerem: „Nikt nie da mi pracy menedżera, byłem tak daleko w kolejce, że musiałem spróbować, żeby przekonać się, czy potrafię”. W Bromley zastał biuro w kontenerze, który służył też jako sklep klubowy, brak systemu GPS i spotkania zawodników w barze. Zmienił to razem z właścicielem: wprowadził naukę o żywieniu i sport science, usunął kulturę picia, a jego asystentem został Alan Dunne, były obrońca Millwall i Orient. Obowiązywała też zasada, którą nazywa „żadnych palantów”: takich zawodników nie kupuje, a jeśli jakiś się trafi, pozbywa się go od razu. Przed meczami wyjazdowymi cała drużyna jadła razem w Nando's i nowi zawodnicy śpiewali przy stołach.

W pierwszym sezonie, zaczętym w marcu 2021 roku, Bromley dotarło do barażów i przegrało z Hartlepool, późniejszym zwycięzcą. Michael Cheek, późniejszy główny snajper drużyny, chciał na początku odejść, bo Woodman pozbył się jego kolegów. Woodman powiedział mu: „Wprowadzę cię do Football League, ale tylko wtedy, jeśli ty wprowadzisz tam mnie”. W styczniu 2022 roku odrzucił ofertę objęcia Gillingham. W maju 2022 roku Bromley wygrało FA Trophy, pokonując na Wembley Wrexham 1:0. W maju 2024 roku, w trzecich barażach za jego kadencji, klub pokonał w finale barażów Solihull Moors 2:2 i 4:3 w rzutach karnych, a rzut decydujący wykonał kapitan Byron Webster. To był pierwszy awans Bromley do Football League w jego 132-letniej historii. Woodman nazywał to „niezdrową obsesją”, a po meczu mówił, że odbył „37-letnią praktykę” i liczy, że teraz ludzie zaczną traktować go poważnie jako trenera.

W pierwszym sezonie w League Two (2024/2025) Bromley zajęło najwyższe miejsce w swojej historii i dotarło do trzeciej rundy FA Cup po raz pierwszy. W losowaniu trafiło na Newcastle, czyli klub, z którym Woodman spędził pięć lat. Na St James' Park Bromley prowadziło po golu Camerona Congreve'a w ósmej minucie i przegrało 1:3. Kilkunastu wychowanków zadebiutowało w pierwszym zespole za jego kadencji, a Ben Krauhaus i Kellen Fisher przeszli do Brentford i Norwich City. W sezonie 2025/2026 Bromley wygrało w Carabao Cup z Ipswich Town po rzutach karnych. W kwietniu 2026 roku zapewniło sobie awans do League One, a 2 maja pokonało Walsall 3:1 i zostało mistrzem League Two, wyprzedzając MK Dons. Woodman został wybrany trenerem sezonu w League Two.

W październiku 2026 roku, po trudnym początku pierwszego sezonu w League One, Bromley i Woodman rozstali się za porozumieniem stron, po pięciu latach i siedmiu miesiącach. Spośród trenerów 92 klubów Premier League i EFL dłużej w jednym miejscu pracowali wtedy tylko Mikel Arteta i Nigel Clough.

Styl i metody

Bromley Woodmana gra bezpośrednio. W sezonie 2025/2026 ustawiał zespół m.in. w 4-2-3-1 z Cheekiem na szpicy, a w League One w sezonie 2026/2027 najczęściej w 4-1-4-1. Woodman mówił, że gdy próbowali kontrolować piłkę, wszystkie liczby drużyny spadały: „Nie mamy graczy z poziomu Manchesteru City, więc gramy swoimi atutami: tempem, energią, piłką po bokach i dośrodkowaniami. Trzymamy rywali na ich połowie”. Southgate zauważył, że Bromley grają jak jego Palace: „Graliśmy wtedy swoimi mocnymi stronami, a on nie boi się tego robić”. Za największą lekcję pierwszego sezonu w EFL uznał to, że piłka jest w grze średnio 71 minut zamiast 49 w National League, a biegów z wysoką prędkością jest znacznie więcej.

Wyróżnikiem są stałe fragmenty gry. Od początku sezonu 2024/2025 do stycznia 2026 roku nikt w czterech najwyższych ligach angielskich nie strzelił z nich więcej goli niż Bromley, a stanowiły one ponad połowę wszystkich bramek. Rzuty rożne, wolne i auty są rozpisane jak akcje w futbolu amerykańskim, a sztab omawia je z zawodnikami na zajęciach w sali. Mitchell Pinnock dośrodkowuje, a głową kończą Omar Sowunmi i Cheek.

Woodman przywiązuje wagę do kultury i relacji. Mówi, że najważniejsze jest zarządzanie ludźmi: „żeby chcieli przebiegać przez ścianę z cegieł i w ciebie wierzyli”. Przez lata, jako trener bramkarzy, był w szatni „zabawnym facetem”, który ma rozbawiać drużynę, a jako trener pierwszego zespołu pracował nad tym, żeby traktowano go poważnie. Korzysta z wypożyczeń z klubów wyższych lig i z kontaktów sprzed lat, a rozwój młodych piłkarzy traktuje jako obowiązek wobec nich i ich klubów. Za wzór podaje Chrisa Wildera i Eddiego Howe'a. Z Howe'em i jego asystentem Jasonem Tindallem spotkał się kiedyś na meczu w Southampton, gdy Bournemouth miało 13 punktów straty na dnie tabeli EFL i jeszcze nie awansowało do Premier League. Ta historia, jak mówi, towarzyszy mu do dziś.

Wypowiedzi

„Jeśli weźmiesz przykład z NFL, wszyscy tam znają playbook. Ze stałymi fragmentami jest tak samo. Każdy musi znać swoje zadanie” (Sky Sports, styczeń 2026).

„Mamy serce, nie jesteśmy najlepszym zespołem. Jesteśmy zespołem, który najciężej pracuje, i najuczciwszym” (BBC Radio London, maj 2024).