Po San Marino, czas na kolejny przystanek w naszym cyklu „Z piłką przez świat”. Tym razem nadeszła kolej na kraj leżący na północ od włoskiej enklawy, a więc Luksemburg.
Luksemburg to państwo leżące w Europie Zachodniej, które graniczy z Francją, Niemcami i Belgią. Należy także do Unii Europejskiej. W porównaniu do San Marino mieszka tutaj znacznie więcej ludzi, bo ponad 470 tysięcy, choć i tak w porównaniu z innymi krajami europejskimi Luksemburg jest liliputem. Także pod względem piłkarskim.
Historia
Początek
Stade Josy Barthel (fot. Racing-fc.lu)
Wszystko zaczęło się obiecująco. W dniu 22 listopada 1908 roku powstała Federation Luxembourgeoise de Football, a więc tłumacząc na język polski – Luksemburska Federacja Piłkarska.
Niespełna dwa lata później Luksemburg dołączył do FIFA i mógł już brać udział oficjalnych spotkaniach międzypaństwowych. Pierwsze z nich miało miejsce w 1911 roku, a przeciwnikiem była Francja, która pokonała nowicjuszy 4:1. Historycznym strzelcem pierwszego gola dla reprezentacji został Albert Elter.
Był pierwszy mecz, więc musi być i premierowa wygrana, a taka miała miejsce cztery lata później. Wtedy to Luksemburczycy wzięli rewanż na Francuzach i pokonali ich 5:4.
Rozgrywki ligowe zaczęto rozgrywać w 1910 roku. Tytuł mistrza kraju jako pierwszy zdobył Racing Club Luxembourg. Z kolei premierowa edycja krajowego pucharu ruszyła w 1922 roku, a jego zwycięzcą został także Racing. W finale gracze ze stolicy pokonali Jeunesse Esch 2:0. Zdobywca pierwszych trofeów w narodowej piłce tego kraiku obecnie już nie istnieje. W wyniku wielu fuzji obecnym sukcesorem tego klubu jest występujący w najwyższej klasie ligowej Racing FC Union. Gdy w pełni ruszyły już liga i puchar, przyszedł czas na przystąpienie reprezentacji do rozgrywek kontynentalnych.
Eliminacyjne boje
W kwalifikacjach do pierwszego mundialu w 1930 roku Luksemburg nie zagrał, lecz cztery lata później kadra pod wodzą Paula Feiersteina ruszyła do boju.
Los nie okazał się łaskawy i w eliminacjach do turnieju przyszło zmierzyć się z Francją i Niemcami. To właśnie z tymi drugimi Luksemburg rozegrał pierwszy mecz batalii o mistrzostwa świata. Na Stade Municipal w obecności 15 tys. osób gospodarze ponieśli druzgocącą porażkę 1:9, a honorowe trafienie zaliczył Ernest Mengel.
Wiadomo było, że następny mecz z Francją będzie jedynie pojedynkiem o pietruszkę i próbą uniknięcia kolejnej wstydliwej porażki. Faworyzowany przeciwnik wygrał 5:1 i Luksemburg marzenia o grze na włoskim czempionacie musiał odłożyć na przyszłość. Niestety sen ten pozostaje niespełniony do dziś, bowiem każde kolejne eliminacje kończyły się niepowodzeniem.
Podobnie sytuacja ma się w walce o mistrzostwa Europy. Choć start był bardzo dobry.
W eliminacjach do turnieju w 1964 roku Luksemburg spotkał się z Holandią, a zwycięzca dwumeczu przechodził do dalszej walki o uczestnictwo w mistrzostwach Starego Kontynentu. Rywalizację tę sensacyjnie wygrali zawodnicy będący wówczas pod opieką Roberta Heinza. W dalszej fazie na niespodziewanych pogromców „Oranje” czekała Dania. Gracze z małego państewka nie sprzedali tanio skóry i podjęli heroiczną walkę. Była ona na tyle udana, że potrzeba było dodatkowego meczu, aby wyłonić zwycięzcę rywalizacji! Okazali się nim Duńczycy, ale zawodnicy z Luksemburga mogli w pełni czuć zadowolenie. Swoją dobrą i ofensywną grą rozsławili swój kraj w Europie, który dla wielu kibiców pozostawał piłkarską pustynią.
Luksemburczycy już nigdy więcej nie byli tak blisko awansu do europejskiego czempionatu, lecz także w eliminacjach do Euro 1996 pokazali się od dobrej strony. Dwukrotna wygrana z Maltą oraz pokonanie Czechów sprawiło, że po dłuższym czasie Luksemburg wyszedł z futbolowego cienia na naszym kontynencie. Niestety od tego czasu, przez aż dwanaście lat, graczy tej nacji ogarnęła niemoc i przez ten długi okres nie potrafili wygrać ani jednego spotkania.
Teraźniejszość
Reprezentacja
Dziś kibice w tym malutkim państwie mogą jedynie pomarzyć o takich sukcesach jak w latach sześćdziesiątych. Choć udało się przerwać fatalną passę spotkań bez wygranej, to nadal kadra Luksemburga pozostaje w strefie europejskich słabeuszy. Dobitnie obrazuje to obecna pozycja w rankingu FIFA, w którym podopieczni Guya Hellersa zajmują 121. miejsce, a w klasyfikacji kontynentalnej okupują 46. lokatę.
W grze reprezentacji od czasu do czasu widać przebłyski. Obecne eliminacje do mundialu w RPA można uznać za udane, bowiem kadrowicze Hellersa wygrali ze Szwajcarią 2:1, a także zremisowali bezbramkowo z Mołdawią. Niestety porażki z Grecją 0:3 i Izraelem 1:3 rzucają już nieco inne światło na wcześniejsze wyniki.
Piłka klubowa
Na dzień dzisiejszy w skład ligi luksemburskiej wchodzi czternaście drużyn, a rozgrywki toczone są systemem jesień – wiosna. Tytułu mistrzowskiego broni F91 Dudelange, które to od 2005 roku nieprzerwanie sięga po triumf w lidze. Polacy kojarzą zapewne ten klub z osobą Tomasza Gruszczyńskiego, który z sukcesami występuje w ekipie z Dudelange. Napastnik rodem znad Wisły od kilku sezonów jest jednym z najskuteczniejszych strzelców swojej drużyny. Wraz z nim w ataku występuje Francuz, Tony Vairelles, który znany jest z występów w lidze francuskiej w barwach m.in. Olympique Lyon czy też RC Lens.
Podobnie jak w innych federacjach członkowskich UEFA, zwycięzca ligi otrzymuje prawo gry w eliminacjach do Ligi Mistrzów. W tegorocznych kwalifikacjach Dudelange przystąpiło do walki ze słoweńskim NK Domżale, dwukrotnie przegrywając i odpadając już w pierwszej rundzie.
Jeśli chodzi o rozgrywki Pucharu Luksemburga, to tutaj obrońcą tytułu jest CS Grevenmacher, które pokonało w finale Victorię Rosport 4:1. Jako zwycięzca, ekipa ze wschodniej części kraju przystąpiła do Pucharu UEFA. Przygoda z europejskimi pucharami trwała krótko, gdyż Grevenmacher już w pierwszej fazie eliminacji musiało uznać wyższość islandzkiego Hafnarfjoerdur.
Oprócz wspomnianych Vairellesa i Gruszczyńskiego do ligowych gwiazd należy zaliczyć Stephane’a Gilleta, byłego golkipera Paris Saint-Germain, a także Mustaphę Hadjiego, znanego pomocnika rodem z Maroka, który mimo 37 lat na karku występuje w zespole Fola Esch.
Gwiazda – Jeff Strasser
Mało którzy gracze z Luksemburga decydują się na grę za granicą, a jeśli to czynią, to najczęściej występują w niższych ligach Francji czy Belgii. Ewenementem jest Jeff Strasser, który od paru lat udanie występuje na boiskach silnych lig europejskich.
Strasser karierę rozpoczynał w Racingu Union, w którym szybko został zauważony i powołany do reprezentacji. W parze z debiutem w kadrze przyszedł transfer do Francji, a mianowicie do FC Metz. Po sześciu latach gry na boiskach Ligue 1 luksemburski obrońca zdecydował się na zmianę otoczenia. Oferta z niemieckiego Kaiserlautern spadła niczym grom z jasnego nieba, a Strasser bez wahania ją przyjął. W Bundeslidze szybko wyrobił sobie miano solidnego defensora, a następnym przystankiem w klubowej karierze była Borussia Moenchengladbach. Tam od 2002 do 2006 roku Strasser rozegrał ponad 110 spotkań.
Obecnie gwiazdor luksemburskiej piłki powrócił do Francji i po sezonowym epizodzie w Strasbourgu ponownie gra w Metz.
Strasser na dzień dzisiejszy rozegrał 87 spotkań w drużynie narodowej i strzelił dla niej sześć bramek.
Z optymizmem w przyszłość
Oczywiście luksemburski futbol nigdy nie osiągnie pułapu angielskiego czy też hiszpańskiego. Nie oznacza to jednak, że kibice i piłkarze z tego małego państwa nie mogą optymistycznie patrzeć w przyszłość. Trudno oczekiwać, aby kluby zaczęły osiągać sukcesy na arenie europejskiej, lecz reprezentacja ma szansę, aby zagościć przynajmniej w gronie średnich drużyn naszego kontynentu. Strasser niedługo zawiesi buty na kołku, lecz dzięki dobrej współpracy z młodzieżą może doczekać się swojego następcy. Gdyby było ich dwóch lub trzech, wtedy można na tej podstawie zbudować całkiem solidny zespół.
Po San Marino, czas na kolejny przystanek w naszym cyklu „Z piłką przez świat”. Tym razem nadeszła kolej na kraj leżący na północ od włoskiej enklawy, a więc Luksemburg.
Luksemburg to państwo leżące w Europie Zachodniej, które graniczy z Francją, Niemcami i Belgią. Należy także do Unii Europejskiej. W porównaniu do San Marino mieszka tutaj znacznie więcej ludzi, bo ponad 470 tysięcy, choć i tak w porównaniu z innymi krajami europejskimi Luksemburg jest liliputem. Także pod względem piłkarskim.
Historia
Początek
Stade Josy Barthel (fot. Racing-fc.lu)
Wszystko zaczęło się obiecująco. W dniu 22 listopada 1908 roku powstała Federation Luxembourgeoise de Football, a więc tłumacząc na język polski – Luksemburska Federacja Piłkarska.
Niespełna dwa lata później Luksemburg dołączył do FIFA i mógł już brać udział oficjalnych spotkaniach międzypaństwowych. Pierwsze z nich miało miejsce w 1911 roku, a przeciwnikiem była Francja, która pokonała nowicjuszy 4:1. Historycznym strzelcem pierwszego gola dla reprezentacji został Albert Elter.
Był pierwszy mecz, więc musi być i premierowa wygrana, a taka miała miejsce cztery lata później. Wtedy to Luksemburczycy wzięli rewanż na Francuzach i pokonali ich 5:4.
Rozgrywki ligowe zaczęto rozgrywać w 1910 roku. Tytuł mistrza kraju jako pierwszy zdobył Racing Club Luxembourg. Z kolei premierowa edycja krajowego pucharu ruszyła w 1922 roku, a jego zwycięzcą został także Racing. W finale gracze ze stolicy pokonali Jeunesse Esch 2:0. Zdobywca pierwszych trofeów w narodowej piłce tego kraiku obecnie już nie istnieje. W wyniku wielu fuzji obecnym sukcesorem tego klubu jest występujący w najwyższej klasie ligowej Racing FC Union. Gdy w pełni ruszyły już liga i puchar, przyszedł czas na przystąpienie reprezentacji do rozgrywek kontynentalnych.
Eliminacyjne boje
W kwalifikacjach do pierwszego mundialu w 1930 roku Luksemburg nie zagrał, lecz cztery lata później kadra pod wodzą Paula Feiersteina ruszyła do boju.
Los nie okazał się łaskawy i w eliminacjach do turnieju przyszło zmierzyć się z Francją i Niemcami. To właśnie z tymi drugimi Luksemburg rozegrał pierwszy mecz batalii o mistrzostwa świata. Na Stade Municipal w obecności 15 tys. osób gospodarze ponieśli druzgocącą porażkę 1:9, a honorowe trafienie zaliczył Ernest Mengel.
Wiadomo było, że następny mecz z Francją będzie jedynie pojedynkiem o pietruszkę i próbą uniknięcia kolejnej wstydliwej porażki. Faworyzowany przeciwnik wygrał 5:1 i Luksemburg marzenia o grze na włoskim czempionacie musiał odłożyć na przyszłość. Niestety sen ten pozostaje niespełniony do dziś, bowiem każde kolejne eliminacje kończyły się niepowodzeniem.
Podobnie sytuacja ma się w walce o mistrzostwa Europy. Choć start był bardzo dobry.
W eliminacjach do turnieju w 1964 roku Luksemburg spotkał się z Holandią, a zwycięzca dwumeczu przechodził do dalszej walki o uczestnictwo w mistrzostwach Starego Kontynentu. Rywalizację tę sensacyjnie wygrali zawodnicy będący wówczas pod opieką Roberta Heinza. W dalszej fazie na niespodziewanych pogromców „Oranje” czekała Dania. Gracze z małego państewka nie sprzedali tanio skóry i podjęli heroiczną walkę. Była ona na tyle udana, że potrzeba było dodatkowego meczu, aby wyłonić zwycięzcę rywalizacji! Okazali się nim Duńczycy, ale zawodnicy z Luksemburga mogli w pełni czuć zadowolenie. Swoją dobrą i ofensywną grą rozsławili swój kraj w Europie, który dla wielu kibiców pozostawał piłkarską pustynią.
Luksemburczycy już nigdy więcej nie byli tak blisko awansu do europejskiego czempionatu, lecz także w eliminacjach do Euro 1996 pokazali się od dobrej strony. Dwukrotna wygrana z Maltą oraz pokonanie Czechów sprawiło, że po dłuższym czasie Luksemburg wyszedł z futbolowego cienia na naszym kontynencie. Niestety od tego czasu, przez aż dwanaście lat, graczy tej nacji ogarnęła niemoc i przez ten długi okres nie potrafili wygrać ani jednego spotkania.
Teraźniejszość
Reprezentacja
Dziś kibice w tym malutkim państwie mogą jedynie pomarzyć o takich sukcesach jak w latach sześćdziesiątych. Choć udało się przerwać fatalną passę spotkań bez wygranej, to nadal kadra Luksemburga pozostaje w strefie europejskich słabeuszy. Dobitnie obrazuje to obecna pozycja w rankingu FIFA, w którym podopieczni Guya Hellersa zajmują 121. miejsce, a w klasyfikacji kontynentalnej okupują 46. lokatę.
W grze reprezentacji od czasu do czasu widać przebłyski. Obecne eliminacje do mundialu w RPA można uznać za udane, bowiem kadrowicze Hellersa wygrali ze Szwajcarią 2:1, a także zremisowali bezbramkowo z Mołdawią. Niestety porażki z Grecją 0:3 i Izraelem 1:3 rzucają już nieco inne światło na wcześniejsze wyniki.
Piłka klubowa
Na dzień dzisiejszy w skład ligi luksemburskiej wchodzi czternaście drużyn, a rozgrywki toczone są systemem jesień – wiosna. Tytułu mistrzowskiego broni F91 Dudelange, które to od 2005 roku nieprzerwanie sięga po triumf w lidze. Polacy kojarzą zapewne ten klub z osobą Tomasza Gruszczyńskiego, który z sukcesami występuje w ekipie z Dudelange. Napastnik rodem znad Wisły od kilku sezonów jest jednym z najskuteczniejszych strzelców swojej drużyny. Wraz z nim w ataku występuje Francuz, Tony Vairelles, który znany jest z występów w lidze francuskiej w barwach m.in. Olympique Lyon czy też RC Lens.
Podobnie jak w innych federacjach członkowskich UEFA, zwycięzca ligi otrzymuje prawo gry w eliminacjach do Ligi Mistrzów. W tegorocznych kwalifikacjach Dudelange przystąpiło do walki ze słoweńskim NK Domżale, dwukrotnie przegrywając i odpadając już w pierwszej rundzie.
Jeśli chodzi o rozgrywki Pucharu Luksemburga, to tutaj obrońcą tytułu jest CS Grevenmacher, które pokonało w finale Victorię Rosport 4:1. Jako zwycięzca, ekipa ze wschodniej części kraju przystąpiła do Pucharu UEFA. Przygoda z europejskimi pucharami trwała krótko, gdyż Grevenmacher już w pierwszej fazie eliminacji musiało uznać wyższość islandzkiego Hafnarfjoerdur.
Oprócz wspomnianych Vairellesa i Gruszczyńskiego do ligowych gwiazd należy zaliczyć Stephane’a Gilleta, byłego golkipera Paris Saint-Germain, a także Mustaphę Hadjiego, znanego pomocnika rodem z Maroka, który mimo 37 lat na karku występuje w zespole Fola Esch.
Gwiazda – Jeff Strasser
Mało którzy gracze z Luksemburga decydują się na grę za granicą, a jeśli to czynią, to najczęściej występują w niższych ligach Francji czy Belgii. Ewenementem jest Jeff Strasser, który od paru lat udanie występuje na boiskach silnych lig europejskich.
Strasser karierę rozpoczynał w Racingu Union, w którym szybko został zauważony i powołany do reprezentacji. W parze z debiutem w kadrze przyszedł transfer do Francji, a mianowicie do FC Metz. Po sześciu latach gry na boiskach Ligue 1 luksemburski obrońca zdecydował się na zmianę otoczenia. Oferta z niemieckiego Kaiserlautern spadła niczym grom z jasnego nieba, a Strasser bez wahania ją przyjął. W Bundeslidze szybko wyrobił sobie miano solidnego defensora, a następnym przystankiem w klubowej karierze była Borussia Moenchengladbach. Tam od 2002 do 2006 roku Strasser rozegrał ponad 110 spotkań.
Obecnie gwiazdor luksemburskiej piłki powrócił do Francji i po sezonowym epizodzie w Strasbourgu ponownie gra w Metz.
Strasser na dzień dzisiejszy rozegrał 87 spotkań w drużynie narodowej i strzelił dla niej sześć bramek.
Z optymizmem w przyszłość
Oczywiście luksemburski futbol nigdy nie osiągnie pułapu angielskiego czy też hiszpańskiego. Nie oznacza to jednak, że kibice i piłkarze z tego małego państwa nie mogą optymistycznie patrzeć w przyszłość. Trudno oczekiwać, aby kluby zaczęły osiągać sukcesy na arenie europejskiej, lecz reprezentacja ma szansę, aby zagościć przynajmniej w gronie średnich drużyn naszego kontynentu. Strasser niedługo zawiesi buty na kołku, lecz dzięki dobrej współpracy z młodzieżą może doczekać się swojego następcy. Gdyby było ich dwóch lub trzech, wtedy można na tej podstawie zbudować całkiem solidny zespół.
Komentarze1
~
~Adzio
Spoko artykuł, dużo się w nim dowiedziałem :) Pozdro
.