Fot. Reprezentacja Iraku świętuje zdobycie Pucharu Azji 2007
Kiedy myśli się o największych azjatyckich potęgach piłkarskich, najczęściej mówi się o Japonii i Korei Południowej. Nic w tym dziwnego, gdyż to właśnie z tych krajów pochodzą najbardziej znani piłkarze z największego kontynentu świata. Wśród nich należy wymienić Hidetoshiego Nakatę, Keisuke Hondę, Cha Bum-kuna i Park Ji-Sunga. Wszyscy oni są bohaterami jednych z najbardziej utytułowanych drużyn narodowych Azji. Lecz trzeba również wspomnieć o tej ekipie, która obecnie wiedzie tam prym, zespole Iraku.
Reprezentacja z kraju bardzo obecnie znanego z dyktatury Saddama Husajna oraz inwazji amerykańskich wojsk z 2003 roku nie ma bogatego dorobku, jeżeli chodzi o udział w turniejach międzynarodowych. Eliminacje do mistrzostw świata rozgrywanych w 1974 roku na terenie Niemieckiej Republiki Federalnej były pierwszymi, w jakich wzięła udział drużyna „Lwów Mezopotamii”. Irakijczycy nie spisali się w nich dobrze, czego efektem był ich brak na turnieju, na którym Polska w wielkim stylu wywalczyła brązowy medal. Po wycofaniu się z następnych eliminacji oraz nie najlepszej postawie w następnych wreszcie do zawodników z Bliskiego Wschodu uśmiechnęło się szczęście. W końcu udanie przebrnęli przez kwalifikację, dzięki czemu po raz pierwszy w historii dostali szansę pokazania się na mundialu, którego organizatorem w 1986 roku był Meksyk. Premierowy występ na najważniejszej imprezie piłkarskiej świata dla bohaterów niniejszego tekstu zakończył się klapą. Na inaugurację ponieśli oni porażkę z Paragwajem 0:1. Również Belgowie okazali się zbyt silni, pokonując „Asood Al-Rafidain” 2:1. Meczem o prestiż dla Irakijczyków było ostatnie spotkanie przeciwko gospodarzom. Gol Fernando Quirate przesądził o tym, że „Lwy Mezopotamii” wróciły do domu już po trzech meczach. Na pocieszenie pozostała im historyczna bramka zdobyta przez Ahmada Radhiego. Wydawało się, że uczestnictwo w mundialu spowoduje dynamiczny rozwój futbolu nad Eufratem i Tygrysem. Jednak występ w Meksyku pozostaje do dziś jedynym udziałem Iraku w MŚ. Najbliższą okazją do powrotu do elity będą rozgrywki w Brazylii.
Reprezentacja Iraku (fot. Football-shirts.co.uk)
Zdecydowanie lepiej „Lwom Mezopotamii” wiodło się w kontynentalnym czempionacie, Pucharze Azji. Debiutowali na nim w roku 1972, kiedy jego organizatorem była Tajlandia. Z turniejem jednak szybko się pożegnali. W swoim inauguracyjnym starciu ekipa „ Asood Al-Rafidain” aż 0:3 uległa Iranowi. W kolejnym spotkaniu Irakijczycy, by liczyć się w walce o awans do fazy pucharowej, musieli pokonać gospodarzy. Uzyskany przez nich remis przy porażce z Iranem zaledwie 2:3 spowodował, że wyeliminowali oni Irakijczyków z dalszej rywalizacji. Nieco lepiej bohaterom niniejszego tekstu poszło cztery lata później w Iranie. W swoim pierwszym starciu ponownie natknęli się na gospodarzy, z którymi po raz kolejny przegrali, tym razem 0:2. By walczyć dalej, koniecznie musieli pokonać Jemen. Zdobyty pod koniec meczu gol Kadhima Waala sprawił, że zawodnicy znad Eufratu i Tygrysu wywalczyli swój pierwszy w historii awans do fazy pucharowej. Porażki w półfinale 2:3 po dogrywce z Kuwejtem oraz w małym finale 0:1 z Chińską Republiką Ludową dały Irakowi czwarte miejsce. Następnie forma Irakijczyków się załamała. W kontynentalnych czempionatach nie brali oni udziału przez następne 20 lat.
Kiedy powrócili do rywalizacji w 1996 roku, stali się typowym turniejowym średniakiem. Kwalifikowali się do rozgrywek, przechodzili przez fazę grupową, by odpaść na etapie ćwierćfinału. W pierwszym starciu fazy pucharowej eliminowały ich kolejno: Zjednoczone Emiraty Arabskie, Japonia i Chiny. Podobnego wyniku Irakijczycy spodziewali się na turnieju w roku 2007 organizowanym przez Malezję, Indonezję, Tajlandię i Wietnam. Pierwsza potyczka „Asood Al-Rafidain” nie wyszła. Od początku musieli gonić wynik, lecz ostatecznie uzyskali remis 1:1. Kolejne starcie z faworyzowaną Australią okazało się ich popisem. Nie dali rywalom z Antypodów żadnych szans, pokonując ich 4:1. Bezbramkowy remis w ostatnim spotkaniu z Omanem nie zmienił układu tabeli, w której „Lwy Mezopotamii” uplasowały się na pierwszym miejscu. Po ćwierćfinałowej wygranej 2:0 z Wietnamem dzięki dwóm bramkom Younisa Mahmuda, w półfinale przyszło Irakijczykom zmierzyć się z jedną z największych azjatyckich potęg piłkarskich – Koreą Południową. Przez 120 minut nie padł ani jeden gol, a w serii rzutów karnych pomyłki Yeom Ki-Huna i Kim Junga-Woo kosztowały współgospodarzy mundialu 2002 awans do finału. Tam już czekała Arabia Saudyjska. W jej potyczce z Irakiem padła tylko jedna bramka. Zdobył ją Younis Mahmoud, dzięki czemu sprawił, że jego drużyna sensacyjnie wygrała Puchar Azji, uzyskując swój pierwszy tytuł mistrzowski. Umożliwił on „Asood Al-Rafidain” udział w 2009 roku w Pucharze Konfederacji w RPA, gdzie zremisowali bezbramkowo z gospodarzami i Nową Zelandią oraz przegrali 0:1 z Hiszpanią.
Reprezentacja Iraku świętuje zdobycie Pucharu Azji 2007 (fot. Freewebs.com)
Ze wszystkich międzynarodowych turniejów piłkarskich najlepiej Irakijczycy radzili sobie na igrzyskach olimpijskich. Dotychczas brali udział czterech turniejach: w latach 1980-1988 oraz w 2004. Zdecydowanie najlepiej i najbardziej efektownie zaprezentowali się na ostatnim z nich, kiedy igrzyska organizowały Ateny. W pierwszym starciu skazywano młode „Lwy Mezopotamii” na porażkę w spotkaniu z Portugalią. Choć wśród Europejczyków grały takie gwiazdy, jak Hugo Viana czy Cristiano Ronaldo, to zawodnicy z Azji zwyciężyli 4:2, a kolejna wygrana 2:0 z Kostaryką zapewniła im udział w fazie pucharowej. Porażka 1:2 z Marokiem nie zrzuciła Azjatów z pierwszego miejsca w tabeli. Będący na fali gracze „Asood Al-Rafidain” udanie zakończyli rywalizację w ćwierćfinale, pokonując Australię. W półfinale dzielnych piłkarzy z Bliskiego Wschodu wygraną 3:1 zatrzymał Paragwaj, a bramka Alberto Gilardino zadecydowała o tym, że brązowy medal przypadł Włochom.
Zdecydowanie najwybitniejszym piłkarzem, jaki kiedykolwiek grał w barwach Iraku, był Husajn Said. Urodził się on 21 stycznia 1958 roku w Bagdadzie. Jego kariera piłkarska rozpoczęła się w 1970 roku od występów w klubie Al Talalaba. Od samego początku pokazywał tam, że bardzo dobrze zna swój fach, toteż szybko wywalczył sobie miejsce w podstawowym składzie swojej drużyny i stał się jedną z jej największych gwiazd. Jego talent zaczął rozwijać się prężniej, kiedy w 1974 roku wystartowała profesjonalna iracka liga piłkarska. Świetna postawa sprawiła, że Talalaba trzykrotnie uplasowała się na koniec sezonu na pierwszym miejscu tabeli. Miało to miejsce w latach 1982, 1982 i 1986. Sam zawodnik trzy razy wygrywał klasyfikację najlepszych strzelców. Najskuteczniejszym piłkarzem rozgrywek ligowych został w latach 1981, 1983 i 1986. 1976 rok okazał się jego debiutem w kadrze narodowej. Miał możliwość pomocy swojej reprezentacji w odniesieniu jej największych w tamtym czasie sukcesów – czwartego miejsca w Pucharze Azji oraz udziału w mistrzostwach świata w Meksyku. Łącznie rozegrał w niej 126 meczów, w których bramkarzy rywali pokonał 63 razy. Jeszcze bardziej imponujące są jego statystyki klubowe. 789 meczów i 685 bramek musi robić wrażenie. Warto też zauważyć, że przez całe życie związany był z jednym klubem. Spośród obecnych piłkarzy reprezentacji Iraku na największe wyróżnienie zasługuje Younis Mahmoud. Obecnie jest najskuteczniejszym graczem kadry – strzelił 30 goli w 82 spotkaniach. Został również wraz z Saudyjczykiem Yassera Al-Qahtanim i Japończykiem Naohiro Takaharą królem strzelców ostatniego Pucharu Azji. Ponadto obecny kapitan „Lwów Mezopotamii” otrzymał nagrodę dla najlepszego zawodnika turnieju.
Younis Mahmoud, najlepszy obecnie piłkarz oraz kapitan reprezentacji Iraku (fot. Kooora.com)
Liga iracka nie ma zbyt długiej historii. Jej rozgrywki wystartowały w roku 1974. Pierwszym profesjonalnym mistrzem kraju położonego nad Eufratem i Tygrysem została drużyna Al Quwa Al Jawiya, a premierowym zwycięzcą klasyfikacji strzelców okazał się Thamir Yosif. Z początku liga liczyła tylko dziesięć drużyn, lecz stopniowo się rozszerzała. W kolejnych sezonach występowało w niej po 12-13 zespołów. Pod koniec lat 80. w rozgrywkach brało już udział nawet po 16 drużyn. Jednak formuła ligi często się zmieniała. W sezonie 1988/1989 mistrz został wyłoniony po barażu rozegranym między najlepszymi drużynami z dwóch ośmiozespołowych grup. Za to w czempionacie 1992/1993 do najwyższej klasy rozgrywkowej dopuszczono już 24 ekipy, by w kolejnych ligę zredukować do 12. Następnie ją rozszerzano i po kilku sezonach w gronie 16 teamów bito kolejne rekordy. W ostatnich rozgrywkach XX wieku iracka ekstraklasa liczyła aż 26 uczestników. W 2003 roku profesjonalne zawody piłkarskie nad Eufratem i Tygrysem zostały zawieszone ze względu na amerykańską inwazję wojskową. Gdy pojawiły się ku temu warunki, od sezonu 2004/2005 wznowiono je w formule z niewielką modyfikacją obowiązującą do dzisiaj. W pierwszym ich etapie zespoły dzieli się na cztery dywizje: północną, południową i dwie centralne. Po trzy z każdej dywizji awansują do drugiej rundy, w których 12 promowanych zespołów drogą losowania dzieli się na trzy grupy. Po rozegraniu ze sobą meczu i rewanżu zwycięzcy grup rywalizują już w fazie pucharowej, a triumfator finału zdobywa tytuł. Dwa lata temu natomiast zostało to uproszczone i zamiast czterech dywizji są dwie grupy. Ich triumfatorzy mierzą się w barażu o tytuł, a ci, którzy uplasowali się bezpośrednio za nimi, o brązowy medal. Pierwszą drużyną, jaka uzyskała czempionat w ten sposób, jest Al Quwa Al Jawiya. Obecnie tytuł jest w posiadaniu Duhok FC. Najwięcej mistrzostw na swoim koncie zgromadziła Al Zawraa, bo aż 11. Daleko w tyle z pięcioma tytułami znajdują się Al Talalaba i Al Quwa Al Jawiya.
Dane dotyczące kraju:
Stolica: Bagdad Waluta: dinar iracki Język oficjalny: arabski, kurdyjski Ustrój polityczny: republika federalna Religa: islam Powierzchnia: 437 128 km² Liczba ludności: 28 220 000
Piłkarskie rekordy:
Najwięcej meczów w reprezentacji: Husajn Said (126) Najwięcej bramek w reprezentacji: Husajn Said (63) Międzynarodowy debiut: Turcja – Irak 7:0 (6 maja 1957) Najwyższe zwycięstwo: Irak – Bahrajn 10:1 (5 czerwca 1966) Najwyższa porażka: Turcja – Irak 7:0 (6 maja 1957)
Kiedy myśli się o największych azjatyckich potęgach piłkarskich, najczęściej mówi się o Japonii i Korei Południowej. Nic w tym dziwnego, gdyż to właśnie z tych krajów pochodzą najbardziej znani piłkarze z największego kontynentu świata. Wśród nich należy wymienić Hidetoshiego Nakatę, Keisuke Hondę, Cha Bum-kuna i Park Ji-Sunga. Wszyscy oni są bohaterami jednych z najbardziej utytułowanych drużyn narodowych Azji. Lecz trzeba również wspomnieć o tej ekipie, która obecnie wiedzie tam prym, zespole Iraku.
Reprezentacja z kraju bardzo obecnie znanego z dyktatury Saddama Husajna oraz inwazji amerykańskich wojsk z 2003 roku nie ma bogatego dorobku, jeżeli chodzi o udział w turniejach międzynarodowych. Eliminacje do mistrzostw świata rozgrywanych w 1974 roku na terenie Niemieckiej Republiki Federalnej były pierwszymi, w jakich wzięła udział drużyna „Lwów Mezopotamii”. Irakijczycy nie spisali się w nich dobrze, czego efektem był ich brak na turnieju, na którym Polska w wielkim stylu wywalczyła brązowy medal. Po wycofaniu się z następnych eliminacji oraz nie najlepszej postawie w następnych wreszcie do zawodników z Bliskiego Wschodu uśmiechnęło się szczęście. W końcu udanie przebrnęli przez kwalifikację, dzięki czemu po raz pierwszy w historii dostali szansę pokazania się na mundialu, którego organizatorem w 1986 roku był Meksyk. Premierowy występ na najważniejszej imprezie piłkarskiej świata dla bohaterów niniejszego tekstu zakończył się klapą. Na inaugurację ponieśli oni porażkę z Paragwajem 0:1. Również Belgowie okazali się zbyt silni, pokonując „Asood Al-Rafidain” 2:1. Meczem o prestiż dla Irakijczyków było ostatnie spotkanie przeciwko gospodarzom. Gol Fernando Quirate przesądził o tym, że „Lwy Mezopotamii” wróciły do domu już po trzech meczach. Na pocieszenie pozostała im historyczna bramka zdobyta przez Ahmada Radhiego. Wydawało się, że uczestnictwo w mundialu spowoduje dynamiczny rozwój futbolu nad Eufratem i Tygrysem. Jednak występ w Meksyku pozostaje do dziś jedynym udziałem Iraku w MŚ. Najbliższą okazją do powrotu do elity będą rozgrywki w Brazylii.
Reprezentacja Iraku (fot. Football-shirts.co.uk)
Zdecydowanie lepiej „Lwom Mezopotamii” wiodło się w kontynentalnym czempionacie, Pucharze Azji. Debiutowali na nim w roku 1972, kiedy jego organizatorem była Tajlandia. Z turniejem jednak szybko się pożegnali. W swoim inauguracyjnym starciu ekipa „ Asood Al-Rafidain” aż 0:3 uległa Iranowi. W kolejnym spotkaniu Irakijczycy, by liczyć się w walce o awans do fazy pucharowej, musieli pokonać gospodarzy. Uzyskany przez nich remis przy porażce z Iranem zaledwie 2:3 spowodował, że wyeliminowali oni Irakijczyków z dalszej rywalizacji. Nieco lepiej bohaterom niniejszego tekstu poszło cztery lata później w Iranie. W swoim pierwszym starciu ponownie natknęli się na gospodarzy, z którymi po raz kolejny przegrali, tym razem 0:2. By walczyć dalej, koniecznie musieli pokonać Jemen. Zdobyty pod koniec meczu gol Kadhima Waala sprawił, że zawodnicy znad Eufratu i Tygrysu wywalczyli swój pierwszy w historii awans do fazy pucharowej. Porażki w półfinale 2:3 po dogrywce z Kuwejtem oraz w małym finale 0:1 z Chińską Republiką Ludową dały Irakowi czwarte miejsce. Następnie forma Irakijczyków się załamała. W kontynentalnych czempionatach nie brali oni udziału przez następne 20 lat.
Kiedy powrócili do rywalizacji w 1996 roku, stali się typowym turniejowym średniakiem. Kwalifikowali się do rozgrywek, przechodzili przez fazę grupową, by odpaść na etapie ćwierćfinału. W pierwszym starciu fazy pucharowej eliminowały ich kolejno: Zjednoczone Emiraty Arabskie, Japonia i Chiny. Podobnego wyniku Irakijczycy spodziewali się na turnieju w roku 2007 organizowanym przez Malezję, Indonezję, Tajlandię i Wietnam. Pierwsza potyczka „Asood Al-Rafidain” nie wyszła. Od początku musieli gonić wynik, lecz ostatecznie uzyskali remis 1:1. Kolejne starcie z faworyzowaną Australią okazało się ich popisem. Nie dali rywalom z Antypodów żadnych szans, pokonując ich 4:1. Bezbramkowy remis w ostatnim spotkaniu z Omanem nie zmienił układu tabeli, w której „Lwy Mezopotamii” uplasowały się na pierwszym miejscu. Po ćwierćfinałowej wygranej 2:0 z Wietnamem dzięki dwóm bramkom Younisa Mahmuda, w półfinale przyszło Irakijczykom zmierzyć się z jedną z największych azjatyckich potęg piłkarskich – Koreą Południową. Przez 120 minut nie padł ani jeden gol, a w serii rzutów karnych pomyłki Yeom Ki-Huna i Kim Junga-Woo kosztowały współgospodarzy mundialu 2002 awans do finału. Tam już czekała Arabia Saudyjska. W jej potyczce z Irakiem padła tylko jedna bramka. Zdobył ją Younis Mahmoud, dzięki czemu sprawił, że jego drużyna sensacyjnie wygrała Puchar Azji, uzyskując swój pierwszy tytuł mistrzowski. Umożliwił on „Asood Al-Rafidain” udział w 2009 roku w Pucharze Konfederacji w RPA, gdzie zremisowali bezbramkowo z gospodarzami i Nową Zelandią oraz przegrali 0:1 z Hiszpanią.
Reprezentacja Iraku świętuje zdobycie Pucharu Azji 2007 (fot. Freewebs.com)
Ze wszystkich międzynarodowych turniejów piłkarskich najlepiej Irakijczycy radzili sobie na igrzyskach olimpijskich. Dotychczas brali udział czterech turniejach: w latach 1980-1988 oraz w 2004. Zdecydowanie najlepiej i najbardziej efektownie zaprezentowali się na ostatnim z nich, kiedy igrzyska organizowały Ateny. W pierwszym starciu skazywano młode „Lwy Mezopotamii” na porażkę w spotkaniu z Portugalią. Choć wśród Europejczyków grały takie gwiazdy, jak Hugo Viana czy Cristiano Ronaldo, to zawodnicy z Azji zwyciężyli 4:2, a kolejna wygrana 2:0 z Kostaryką zapewniła im udział w fazie pucharowej. Porażka 1:2 z Marokiem nie zrzuciła Azjatów z pierwszego miejsca w tabeli. Będący na fali gracze „Asood Al-Rafidain” udanie zakończyli rywalizację w ćwierćfinale, pokonując Australię. W półfinale dzielnych piłkarzy z Bliskiego Wschodu wygraną 3:1 zatrzymał Paragwaj, a bramka Alberto Gilardino zadecydowała o tym, że brązowy medal przypadł Włochom.
Zdecydowanie najwybitniejszym piłkarzem, jaki kiedykolwiek grał w barwach Iraku, był Husajn Said. Urodził się on 21 stycznia 1958 roku w Bagdadzie. Jego kariera piłkarska rozpoczęła się w 1970 roku od występów w klubie Al Talalaba. Od samego początku pokazywał tam, że bardzo dobrze zna swój fach, toteż szybko wywalczył sobie miejsce w podstawowym składzie swojej drużyny i stał się jedną z jej największych gwiazd. Jego talent zaczął rozwijać się prężniej, kiedy w 1974 roku wystartowała profesjonalna iracka liga piłkarska. Świetna postawa sprawiła, że Talalaba trzykrotnie uplasowała się na koniec sezonu na pierwszym miejscu tabeli. Miało to miejsce w latach 1982, 1982 i 1986. Sam zawodnik trzy razy wygrywał klasyfikację najlepszych strzelców. Najskuteczniejszym piłkarzem rozgrywek ligowych został w latach 1981, 1983 i 1986. 1976 rok okazał się jego debiutem w kadrze narodowej. Miał możliwość pomocy swojej reprezentacji w odniesieniu jej największych w tamtym czasie sukcesów – czwartego miejsca w Pucharze Azji oraz udziału w mistrzostwach świata w Meksyku. Łącznie rozegrał w niej 126 meczów, w których bramkarzy rywali pokonał 63 razy. Jeszcze bardziej imponujące są jego statystyki klubowe. 789 meczów i 685 bramek musi robić wrażenie. Warto też zauważyć, że przez całe życie związany był z jednym klubem. Spośród obecnych piłkarzy reprezentacji Iraku na największe wyróżnienie zasługuje Younis Mahmoud. Obecnie jest najskuteczniejszym graczem kadry – strzelił 30 goli w 82 spotkaniach. Został również wraz z Saudyjczykiem Yassera Al-Qahtanim i Japończykiem Naohiro Takaharą królem strzelców ostatniego Pucharu Azji. Ponadto obecny kapitan „Lwów Mezopotamii” otrzymał nagrodę dla najlepszego zawodnika turnieju.
Younis Mahmoud, najlepszy obecnie piłkarz oraz kapitan reprezentacji Iraku (fot. Kooora.com)
Liga iracka nie ma zbyt długiej historii. Jej rozgrywki wystartowały w roku 1974. Pierwszym profesjonalnym mistrzem kraju położonego nad Eufratem i Tygrysem została drużyna Al Quwa Al Jawiya, a premierowym zwycięzcą klasyfikacji strzelców okazał się Thamir Yosif. Z początku liga liczyła tylko dziesięć drużyn, lecz stopniowo się rozszerzała. W kolejnych sezonach występowało w niej po 12-13 zespołów. Pod koniec lat 80. w rozgrywkach brało już udział nawet po 16 drużyn. Jednak formuła ligi często się zmieniała. W sezonie 1988/1989 mistrz został wyłoniony po barażu rozegranym między najlepszymi drużynami z dwóch ośmiozespołowych grup. Za to w czempionacie 1992/1993 do najwyższej klasy rozgrywkowej dopuszczono już 24 ekipy, by w kolejnych ligę zredukować do 12. Następnie ją rozszerzano i po kilku sezonach w gronie 16 teamów bito kolejne rekordy. W ostatnich rozgrywkach XX wieku iracka ekstraklasa liczyła aż 26 uczestników. W 2003 roku profesjonalne zawody piłkarskie nad Eufratem i Tygrysem zostały zawieszone ze względu na amerykańską inwazję wojskową. Gdy pojawiły się ku temu warunki, od sezonu 2004/2005 wznowiono je w formule z niewielką modyfikacją obowiązującą do dzisiaj. W pierwszym ich etapie zespoły dzieli się na cztery dywizje: północną, południową i dwie centralne. Po trzy z każdej dywizji awansują do drugiej rundy, w których 12 promowanych zespołów drogą losowania dzieli się na trzy grupy. Po rozegraniu ze sobą meczu i rewanżu zwycięzcy grup rywalizują już w fazie pucharowej, a triumfator finału zdobywa tytuł. Dwa lata temu natomiast zostało to uproszczone i zamiast czterech dywizji są dwie grupy. Ich triumfatorzy mierzą się w barażu o tytuł, a ci, którzy uplasowali się bezpośrednio za nimi, o brązowy medal. Pierwszą drużyną, jaka uzyskała czempionat w ten sposób, jest Al Quwa Al Jawiya. Obecnie tytuł jest w posiadaniu Duhok FC. Najwięcej mistrzostw na swoim koncie zgromadziła Al Zawraa, bo aż 11. Daleko w tyle z pięcioma tytułami znajdują się Al Talalaba i Al Quwa Al Jawiya.
Dane dotyczące kraju:
Stolica: Bagdad Waluta: dinar iracki Język oficjalny: arabski, kurdyjski Ustrój polityczny: republika federalna Religa: islam Powierzchnia: 437 128 km² Liczba ludności: 28 220 000
Piłkarskie rekordy:
Najwięcej meczów w reprezentacji: Husajn Said (126) Najwięcej bramek w reprezentacji: Husajn Said (63) Międzynarodowy debiut: Turcja – Irak 7:0 (6 maja 1957) Najwyższe zwycięstwo: Irak – Bahrajn 10:1 (5 czerwca 1966) Najwyższa porażka: Turcja – Irak 7:0 (6 maja 1957)
Komentarze1
S
sh@rak
to tak jak w Europie, triumf Grecji w 2004… wielka
sensacja. I w zasadzie na tym jednym zrywie się
kończy.
