Tak dla Fornalika

Największy sukces odniósł Waldemar Fornalik. Trener Ruchu Chorzów został wicemistrzem Polski z zespołem skazanym na środek tabeli. Jak tego dokonał? Budował zespół długofalowo, postawił na atmosferę, stawiając głównie na mało znanych zawodników i wygrał. Trzeba też pamiętać, że Fornalik dokładnie takimi cechami wykazywał się w Górniku Zabrze, kiedy ten zespół balansował na krawędzi upadku. Problemem Fornalika może być fakt, że nigdy nie pracował w wielkim klubie, który gra pod presją wyniku. Szkoleniowiec Ruchu nie ma też jakiegoś wielkiego autorytetu, to człowiek skromny, który nie lubi być na pierwszych stronach gazet, nie wiadomo więc, jak poradzi sobie z presją mediów. Posadzenie go na fotelu selekcjonera to dobry choć ryzykowny wybór, ale świat należy do odważnych.

Michał Probierz dał się poznać jako trener z dobrej strony. Osiągnął duży sukces z Jagiellonią Białystok, nie bał się pracy w ŁKS-ie Łódź, poznał smak pracy za granicą, a obecnie jest trenerem wielkiej, jak na polską rzeczywistość, Wisły Kraków. Jeśli chodzi o jego cechy, to na pewno jest to dobry trener, czasem jednak wydaje się, że jego wielki autorytet, który idzie w parze z wybujałym ego, rzuca cień na jego ocenę. To świetny trener, doskonały kandydat, ale potrzebuje spektakularnego sukcesu lub… spektakularnej porażki, żeby zobaczyć naprawdę, z czego jest ulepiony.

Z tych pięciu nazwisk pozostają więc tylko dwa: Michał Probierz i Waldemar Fornalik. I tu zaczyna się problem, bo żadne z tych nazwisk nie satysfakcjonuje w pełni wymagających ekspertów czy oczekujących sukcesów kibiców. Wszyscy chcą gwarancję, a tę może zapewnić trener z nazwiskiem. W tym momencie z niebytu wyłania się nazwisko Berti Vogtsa. To fakt, że w Polsce ceni się niemiecką myśl szkoleniową, w końcu na fotelu selekcjonera zasiadał Franciszek Smuda, który trenerskiego fachu uczył się za zachodnią granicą, a w pierwszej drużynie gra kilku zawodników z niemieckim paszportem. Jakie są jednak atuty Vogtsa? Na pewno ma doświadczenie, ale co poza tym, czy zbuduje atmosferę, nie znając języka i mentalności Polaków? Czy postawi np. na Ariela Borysiuka kosztem Eugena Polanskiego, jeśli sytuacja będzie tego wymagać? I w końcu czy wytrzyma ogromną presję i krytykę, która z dnia na dzień spadnie na niego po ewentualnej nominacji na stanowisko selekcjonera. Pytania są bez odpowiedzi, ale pozostawiają duże wątpliwości, które rozwiewa sam zainteresowany, twierdząc, że nic nie wie o ofercie z PZPN-u.

Ciekawszą propozycją wydaje się Dan Petrescu. Rumun zna polską rzeczywistość, bo pracował w Wiśle Kraków, i wie, z czym może się spotkać w przypadku polskich piłkarzy. Trener Kubania Krasnodar ma duży autorytet, doskonale radzi sobie na niwie taktycznej, zbudował doskonałą atmosferę w Unirei Urziceni, gdzie odkrył kilka ciekawych nazwisk, a do tego trener młody i na dorobku. Kandydat niemal idealny, pytanie brzmi, czy będzie chciał i czy potrzebny jest nam ktoś z zagranicy, może jednak najlepszym wyborem byłby szkoleniowiec z Polski.

Tego typu dywagacje powodują powstawanie coraz to nowszych propozycji. Jeden z popularnych portali piłkarskich wpadł na pomysł powierzenia odpowiedzialnego zadania Adamowi Nawałce. Fakty przemawiają za nim, to odważny trener, odporny na różnego rodzaju naciski, potrafi wykorzystać argumenty taktyczne na korzyść drużyny, zbudował dobrą atmosferę w szatni Górnika Zabrze, w którym odkrył kilku naprawdę ciekawych piłkarzy, a do tego ma boiskowe doświadczenie na wielkiej imprezie. Problemem jest ranga jego sukcesów, Adam Nawałka, z wyjątkiem krótkiej pracy w Wiśle Kraków, nigdy nie walczył o najwyższe cele, nie wiadomo, jak sobie poradzi w przypadku, kiedy ma iść do ofensywy, a nie bronić się przed uniknięciem porażki lub spadku. Fotel selekcjonera należy się komuś, kto udowodnił, że potrafi wygrywać i osiągać ambitne cele, nie dla osoby, która z takimi celami nie miała wiele do czynienia.

Żeby wybrać selekcjonera, trzeba podjąć męską decyzję i zaufać jednej osobie, a następnie zapewnić jej jak najlepsze warunki. Trzeba wykazać się odwagą, zamiast szukać alibi w nominacji Beri Vogtsa. Należy usunąć potencjalne nieporozumienia i zażegnać niebezpieczeństwo konfliktu Oresta Lenczyka z całym światem. Zaufać osobie w pełni odpowiedzialnej, która nie powieli błędów Macieja Skorży z Legii Warszawa, i wybrać osobę, której umiejętności szkoleniowe są znane polskim kibicom. Zostają dwa nazwiska, dwa rozsądne wybory, choć żaden nie jest idealny. Żaden z dwójki Michał Probierz – Waldemar Fornalik nie daje gwarancji sukcesów, w obu przypadkach są duże obawy, jednak obaj swoją pracą udowodnili, że mogą podołać najważniejszemu zadaniu w karierze szkoleniowej. Jest przysłowie, które mówi: jesteś wart tyle, ile pokazałeś w ostatnim meczu, można je stosować też u trenerów, zmieniając jedynie na hasło: jesteś wart tyle, ile pokazałeś w ostatnim sezonie. Zostaje więc tylko jedna opcja – tak dla Fornalika.

• Polska

Media prześcigają się w typowaniu nazwiska nowego trenera reprezentacji Polski. Pojawiają się najróżniejsze propozycje i niektóre są naprawdę ciekawe. Zastanówmy się jednak, który z wymienianych przez media trenerów, ma najlepsze referencje, by objąć stanowisko selekcjonera.

Media podały już wiele nazwisk. Kandydaci byli przeróżni, z Polski i zagranicy, z doświadczeniem i bez. Niektórych potencjalnych selekcjonerów wyjmowano nawet z szafy, jak nie praktykujący już Jerzy Engel czy rozdrabniający się na drobne Henryk Kasperczak. Niektórzy, posiadający większą wyobraźnię, sugerowali Josepa Guardiolę czy Romana Kołtonia. Na poważnie można jednak rozważać pięć kandydatur: Oresta Lenczyka, Michała Probierza, Macieja Skorżę, Waldemara Fornalika i Piotra Nowaka. Każdej kandydaturze przyjrzymy się bardzo uważnie, ocenimy ich pod kątem pracy selekcjonera, w której ważna jest ocena umiejętności zawodnika, działanie pod presją, zdolność do podejmowania odważnych decyzji, umiejętność budowania atmosfery, zdolności taktyczne i czytanie gry, czyli reagowanie w trakcie meczu na boiskowe wydarzenia.

Zacznijmy więc od końca, co ma Piotr Nowak, czego nie mają pozostali kandydaci. Doświadczenie z reprezentacją USA (był asystentem selekcjonera przez dwa lata, prowadził drużynę do lat 23), bogatą karierę piłkarską oraz fakt, że jest człowiekiem z zewnątrz, a taki wydaje się potrzebny. Jednak Nowak nie pracował nigdzie poza Stanami Zjednoczonymi, a liga MLS nie może być miernikiem umiejętności szkoleniowo-selekcjonerskich. Nowaka nie sposób ocenić pod kątem cech selekcjonerskich, bo piłka za oceanem nie jest tak popularna jak w Europie i o dokładne informacje, jeśli chodzi o prowadzenie drużyny, są raczej nieosiągalne. Tak więc kandydatura trenera zza oceanu jest ciekawa, ale trzeba ją rozważać w kategoriach kota w worku.

Najbardziej doświadczony w stawce jest Orest Lenczyk. Oprócz bogatej kariery jego atut to mistrzostwo Polski ze Śląskiem Wrocław. Trener Lenczyk doskonale radzi sobie z taktyką, jest odporny na media i ma twardą rękę. Jednak do tej pory trenerem był Franciszek Smuda, za którym przemawiały dokładnie te same argumenty. Lenczykowi może zabraknąć chłodnego i świeżego spojrzenia, może mieć problem z atmosferą w zespole. To despota, który zawsze ma rację, a jeśli ktoś odważy się powiedzieć, że jej nie ma, to zostanie rozjechany walcem krytyki ze strony szkoleniowca. Kandydatura Oresta Lenczyka jest uzasadniona, ale istnieje ryzyko, że piłkarze wraz z mediami będą przeciwko niemu i ten ciężar może okazać się zbyt duży.

Maciej Skorża prowadził najsilniejsze kluby w kraju, odnosił z nimi sukcesy i wyrobił sobie świetną markę. Na pewno jest to doskonale wyszkolony trener, ma wyobraźnię, która też jest na tym stanowisku potrzebna, ma jednak wady, z których wymienimy tylko jedną. Maciej Skorża nie jest gotowy na prowadzenie drużyny narodowej, nie ma odwagi, by uderzyć pięścią w stół, kiedy jest to potrzebne, a to dyskwalifikuje go z grona kandydatów. Może za parę lat, kiedy nabierze doświadczenia i nauczy się, że jeśli piłkarze zbyt mocno wchodzą w kompetencje trenera, to trzeba ich postawić do pionu, a nie dostosowywać pion do ich upodobań.

Największy sukces odniósł Waldemar Fornalik. Trener Ruchu Chorzów został wicemistrzem Polski z zespołem skazanym na środek tabeli. Jak tego dokonał? Budował zespół długofalowo, postawił na atmosferę, stawiając głównie na mało znanych zawodników i wygrał. Trzeba też pamiętać, że Fornalik dokładnie takimi cechami wykazywał się w Górniku Zabrze, kiedy ten zespół balansował na krawędzi upadku. Problemem Fornalika może być fakt, że nigdy nie pracował w wielkim klubie, który gra pod presją wyniku. Szkoleniowiec Ruchu nie ma też jakiegoś wielkiego autorytetu, to człowiek skromny, który nie lubi być na pierwszych stronach gazet, nie wiadomo więc, jak poradzi sobie z presją mediów. Posadzenie go na fotelu selekcjonera to dobry choć ryzykowny wybór, ale świat należy do odważnych.

Michał Probierz dał się poznać jako trener z dobrej strony. Osiągnął duży sukces z Jagiellonią Białystok, nie bał się pracy w ŁKS-ie Łódź, poznał smak pracy za granicą, a obecnie jest trenerem wielkiej, jak na polską rzeczywistość, Wisły Kraków. Jeśli chodzi o jego cechy, to na pewno jest to dobry trener, czasem jednak wydaje się, że jego wielki autorytet, który idzie w parze z wybujałym ego, rzuca cień na jego ocenę. To świetny trener, doskonały kandydat, ale potrzebuje spektakularnego sukcesu lub… spektakularnej porażki, żeby zobaczyć naprawdę, z czego jest ulepiony.

Z tych pięciu nazwisk pozostają więc tylko dwa: Michał Probierz i Waldemar Fornalik. I tu zaczyna się problem, bo żadne z tych nazwisk nie satysfakcjonuje w pełni wymagających ekspertów czy oczekujących sukcesów kibiców. Wszyscy chcą gwarancję, a tę może zapewnić trener z nazwiskiem. W tym momencie z niebytu wyłania się nazwisko Berti Vogtsa. To fakt, że w Polsce ceni się niemiecką myśl szkoleniową, w końcu na fotelu selekcjonera zasiadał Franciszek Smuda, który trenerskiego fachu uczył się za zachodnią granicą, a w pierwszej drużynie gra kilku zawodników z niemieckim paszportem. Jakie są jednak atuty Vogtsa? Na pewno ma doświadczenie, ale co poza tym, czy zbuduje atmosferę, nie znając języka i mentalności Polaków? Czy postawi np. na Ariela Borysiuka kosztem Eugena Polanskiego, jeśli sytuacja będzie tego wymagać? I w końcu czy wytrzyma ogromną presję i krytykę, która z dnia na dzień spadnie na niego po ewentualnej nominacji na stanowisko selekcjonera. Pytania są bez odpowiedzi, ale pozostawiają duże wątpliwości, które rozwiewa sam zainteresowany, twierdząc, że nic nie wie o ofercie z PZPN-u.

Ciekawszą propozycją wydaje się Dan Petrescu. Rumun zna polską rzeczywistość, bo pracował w Wiśle Kraków, i wie, z czym może się spotkać w przypadku polskich piłkarzy. Trener Kubania Krasnodar ma duży autorytet, doskonale radzi sobie na niwie taktycznej, zbudował doskonałą atmosferę w Unirei Urziceni, gdzie odkrył kilka ciekawych nazwisk, a do tego trener młody i na dorobku. Kandydat niemal idealny, pytanie brzmi, czy będzie chciał i czy potrzebny jest nam ktoś z zagranicy, może jednak najlepszym wyborem byłby szkoleniowiec z Polski.

Tego typu dywagacje powodują powstawanie coraz to nowszych propozycji. Jeden z popularnych portali piłkarskich wpadł na pomysł powierzenia odpowiedzialnego zadania Adamowi Nawałce. Fakty przemawiają za nim, to odważny trener, odporny na różnego rodzaju naciski, potrafi wykorzystać argumenty taktyczne na korzyść drużyny, zbudował dobrą atmosferę w szatni Górnika Zabrze, w którym odkrył kilku naprawdę ciekawych piłkarzy, a do tego ma boiskowe doświadczenie na wielkiej imprezie. Problemem jest ranga jego sukcesów, Adam Nawałka, z wyjątkiem krótkiej pracy w Wiśle Kraków, nigdy nie walczył o najwyższe cele, nie wiadomo, jak sobie poradzi w przypadku, kiedy ma iść do ofensywy, a nie bronić się przed uniknięciem porażki lub spadku. Fotel selekcjonera należy się komuś, kto udowodnił, że potrafi wygrywać i osiągać ambitne cele, nie dla osoby, która z takimi celami nie miała wiele do czynienia.

Żeby wybrać selekcjonera, trzeba podjąć męską decyzję i zaufać jednej osobie, a następnie zapewnić jej jak najlepsze warunki. Trzeba wykazać się odwagą, zamiast szukać alibi w nominacji Beri Vogtsa. Należy usunąć potencjalne nieporozumienia i zażegnać niebezpieczeństwo konfliktu Oresta Lenczyka z całym światem. Zaufać osobie w pełni odpowiedzialnej, która nie powieli błędów Macieja Skorży z Legii Warszawa, i wybrać osobę, której umiejętności szkoleniowe są znane polskim kibicom. Zostają dwa nazwiska, dwa rozsądne wybory, choć żaden nie jest idealny. Żaden z dwójki Michał Probierz – Waldemar Fornalik nie daje gwarancji sukcesów, w obu przypadkach są duże obawy, jednak obaj swoją pracą udowodnili, że mogą podołać najważniejszemu zadaniu w karierze szkoleniowej. Jest przysłowie, które mówi: jesteś wart tyle, ile pokazałeś w ostatnim meczu, można je stosować też u trenerów, zmieniając jedynie na hasło: jesteś wart tyle, ile pokazałeś w ostatnim sezonie. Zostaje więc tylko jedna opcja – tak dla Fornalika.