Pomocnik, który z Feyenoordem Rotterdam został mistrzem Holandii w 2017 roku, a z reprezentacją U-17 mistrzem Europy w 2011 i 2012 roku.
Urodził się 3 stycznia 1995 roku w Maassluis. Zaczynał w miejscowym klubie VDL Maassluis. Gdy po raz pierwszy trafił do VDL, od razu zaznaczył, że nie chce grać z rówieśnikami, tylko ze starszymi chłopcami. Klub miał na początku wątpliwości, ale gdy dostał szansę w starszej grupie, zniknęły. Jako ośmiolatek dostał list z akademii Feyenoordu i przeszedł do Rotterdamu. W marcu 2011 roku, jako 16-latek, podpisał pierwszy zawodowy kontrakt.
W maju 2017 roku, już jako mistrz kraju, otworzył przy VDL własne boisko do gry jeden na jednego, nazwane Tonny Vilhena Court.
W 2011 roku z reprezentacją Holandii U-17 wygrał mistrzostwa Europy w Serbii. W finale z Niemcami, wygranym 5:2, dwa razy wyrównywał w pierwszych 40 minutach. Rok później Holandia obroniła tytuł w Słowenii, znów po finale z Niemcami: po remisie 1:1 wygrała w rzutach karnych. Vilhena zagrał w tym meczu.
W pierwszej drużynie Feyenoordu zadebiutował w styczniu 2012 roku, jako 17-latek. W sezonie 2012/2013 był już podstawowym pomocnikiem w drużynie Ronalda Koemana. W styczniu 2013 roku mówił, że od debiutu w Feyenoordzie i mistrzostwa Europy U-17 wszystko poszło szybko, ale musi jeszcze pewniej trzymać się swojej pozycji, bo bywa zbyt dziki. W marcu 2013 roku selekcjoner Louis van Gaal powołał go na eliminacje mistrzostw świata z Estonią i Rumunią, ale w kadrze nie zagrał.
Za Koemana miał stałe miejsce w składzie, a gdy trenerem został Fred Rutten, często siadał na ławce. Latem 2015 roku Feyenoord i Sampdoria Genua doszły do porozumienia w sprawie jego transferu, ale zawodnik został w Rotterdamie. Podstawowe miejsce odzyskał dopiero zimą sezonu 2015/2016 za Giovanniego van Bronckhorsta i już go nie oddał. 24 kwietnia 2016 roku wyszedł od pierwszej minuty w finale Pucharu Holandii z FC Utrecht, wygranym 2:1. W czerwcu 2016 roku, po wcześniej zerwanych rozmowach, podpisał z Feyenoordem nowy dwuletni kontrakt.
W sezonie 2016/2017 należał do podstawowych zawodników drużyny, która 14 maja 2017 roku, po wygranej 3:1 z Heraclesem Almelo, została mistrzem Holandii. Wiosną tego roku miał kłopot z komisją dyscyplinarną: 5 marca 2017 roku w derbach Rotterdamu ze Spartą trafił łokciem w twarz Mathiasa Pogbę. Sędzia tego nie zauważył, ale oskarżyciel KNVB wszczął postępowanie na podstawie telewizyjnych nagrań. Vilhena tłumaczył, że wyskakiwał do piłki głową i nie chciał uderzyć rywala. Komisja odwoławcza zawiesiła go na trzy mecze, w tym jeden w zawieszeniu, więc nie zagrał w Klassiekerze z Ajaksem.
Sezon 2017/2018 zaczął od zwycięstwa w Superpucharze Holandii (Johan Cruijff Schaal): Feyenoord pokonał Vitesse w rzutach karnych po remisie 1:1, a on zagrał w pierwszym składzie. 22 kwietnia 2018 roku wyszedł w podstawowej jedenastce w finale Pucharu Holandii z AZ Alkmaar (3:0). Rok po pierwszym Superpucharze, 4 sierpnia 2018 roku, znów był w pierwszym składzie przeciwko PSV Eindhoven: Feyenoord wygrał w rzutach karnych po bezbramkowym remisie. W końcówce regulaminowego czasu miał dobrą okazję, ale strzelił prosto w Jeroena Zoeta. W maju 2019 roku, przy pożegnaniu Van Bronckhorsta z klubem, mówił, że chce zrobić krok wyżej, za granicą. Wspominał też, że gdy chciał odejść, rozmawiał z trenerem, który miał wobec niego plany, i te plany się sprawdziły.
W czerwcu 2019 roku przeszedł do rosyjskiego FK Krasnodar i podpisał kontrakt na pięć sezonów. Mówił, że przekonał go styl gry klubu, a udział w Lidze Mistrzów był dla niego dużą motywacją. 15 grudnia 2019 roku, przed meczem Feyenoordu z PSV, pożegnał się z kibicami w De Kuip.
W styczniu 2022 roku trafił na wypożyczenie do hiszpańskiego RCD Espanyol do końca sezonu. Zadebiutował w meczu z Realem Betis, a w następnym, w którym wyszedł w podstawowym składzie, strzelił gola Athletic Club. Latem 2022 roku Espanyol skorzystał z opcji wykupu, ale 10 sierpnia 2022 roku wypożyczył go na rok do Salernitany grającej w Serie A.
W lipcu 2023 roku podpisał czteroletni kontrakt z greckim Panathinaikosem. W lutym 2025 roku został wypożyczony do tureckiego Alanyasporu do końca sezonu. 26 sierpnia 2026 roku odszedł z Panathinaikosu do holenderskiego Willem II.
Lewonożny pomocnik. W reprezentacji U-17 w 2011 roku był rozgrywającym drużyny. Jako 19-latek mówił, że chciałby grać na pozycji numer dziesięć, bo dobrze widzi grę, jest silny fizycznie i potrafi strzelać gole. Trener Koeman odpowiadał mu, że na tej pozycji dobrze radzi sobie Lex Immers.
O sobie mówił, że w ataku bywa zbyt pospieszny i zbyt dziki w strzałach. W 2018 roku wyjaśniał, że spokojniej wybiera moment strzału. Asystent Roy Makaay, trener napastników, radził mu strzelać na sześćdziesiąt, siedemdziesiąt procent możliwości, bo wtedy rośnie szansa na gola.
W 2015 roku trener Jong Oranje Fred Grim wyznaczył go na zastępcę kapitana drużyny do lat 21.
W seniorskiej reprezentacji Holandii zadebiutował 4 czerwca 2016 roku w towarzyskim meczu z Austrią, wygranym 2:0. Wszedł w 79. minucie za Riechedly'ego Bazoera. 31 maja 2017 roku wyszedł w pierwszym składzie w towarzyskim meczu z Marokiem w Agadirze (2:1 dla Holandii), a 3 września 2017 roku, w eliminacjach mistrzostw świata, w podstawowej jedenastce Dicka Advocaata zagrał z Bułgarią w Amsterdamie (3:1).
1
co 425 minut
0
6,7
Minuty w sezonie
425′7 z 10 meczów
1:6
Cambuur455,91:6Cambuur5,9
3:2Willem II667,23:2Willem II7,2
3:1Willem II726,33:1Willem II6,30:1
Fortuna Sittard826,60:1Fortuna Sittard6,6
5:1Willem II456,75:1Willem II6,7
1:1Willem II707,21:1Willem II7,20:3
Excelsior457,00:3Excelsior7,0
Holandia
