Wychowanek Sparty Rotterdam, który w 2026 roku zagrał z Curaçao na pierwszym w historii wyspy mundialu.
Urodził się 23 sierpnia 1998 roku w Rotterdamie i wychował się w akademii Sparty Rotterdam. W styczniu 2015 roku podpisał tam pierwszy zawodowy kontrakt, a 21 sierpnia 2015 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w meczu drugiej ligi (Eerste Divisie) z FC Eindhoven. Miał wtedy 16 lat, a prowadził go Alex Pastoor. W tym samym roku w pierwszej drużynie Sparty zaczynał Denzel Dumfries. Obaj mieszkali blisko siebie i jeździli razem na treningi. Floranus mówił o Dumfriesie „mój duży brat”.
W Sparcie rozegrał dwa sezony w Eredivisie, w sumie 49 meczów, ale klub w 2018 roku spadł z ligi. W czerwcu 2018 roku, jako 19-latek, przeniósł się do sc Heerenveen i podpisał trzyletni kontrakt. Miał zastąpić Dumfriesa, który odchodził do PSV. Dyrektor techniczny Gerry Hamstra nazwał go silnym bocznym obrońcą, który mimo młodego wieku ma już duże doświadczenie na najwyższym poziomie i może grać na kilku pozycjach, choć klub widział go głównie po prawej stronie.
Pierwszy sezon w Heerenveen był trudny. Floranus mówił później, że miał kłopot z przejściem z wielkiego miasta do wsi. W sezonie 2019/2020 często grał w podstawowym składzie i dostał powołanie do Jong Oranje na mecze eliminacji mistrzostw Europy z Portugalią i Norwegią. Po wygranym 1:0 meczu z PEC Zwolle w październiku 2019 roku mówił, że każdy mecz i trening traktuje teraz jak finał, bo koncentracja jest wszystkim. W sezonie 2020/2021 stracił miejsce w składzie na rzecz Jana Paula van Hecke. Przyznał, że trener uważa jego grę za niedbałą i na tej podstawie podjął decyzję. W marcu 2021 roku klub poinformował, że kontrakt nie zostanie przedłużony.
W czerwcu 2021 roku, jako 22-latek, podpisał trzyletnią umowę z tureckim Antalyasporem. Mówił, że od pierwszego dnia czuje się tam jak w domu i że zrobiły na nim wrażenie flagi wywieszone w mieście. W Turcji spędził dwa sezony, a latem 2023 roku rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron.
1 sierpnia 2023 roku wrócił do Eredivisie, do beniaminka Almere City FC, na dwa lata. Spotkał się tam znowu z Pastoorem, który wcześniej dał mu debiut w Sparcie. Od grudnia 2023 roku zakładał opaskę kapitana i, jak mówił, przyjął to jako wyraz uznania, choć twierdził, że nie potrzebuje opaski, żeby kierować i podpowiadać kolegom na boisku. W Almere grał głównie na prawej obronie, ale zdarzało mu się występować także na środku obrony i lewej stronie.
26 sierpnia 2024 roku PEC Zwolle ogłosił jego transfer z Almere City na trzy lata. Z Hamstrą, który był tam dyrektorem technicznym, i trenerem Johnnym Jansenem znał się z Heerenveen. Hamstra określił go jako lidera z dużym doświadczeniem w Eredivisie.
To prawy boczny obrońca, który może grać także na środku obrony i po lewej stronie. Hamstra mówił w 2018 roku, że potrafi występować na kilku pozycjach, a menedżer techniczny Almere City Johan Hansma po jego transferze podkreślał, że równie dobrze radzi sobie na prawej i lewej obronie. O sobie Floranus mówił, że jest typem lidera, który stale kieruje kolegami i podpowiada im na boisku.
W młodości przeszedł przez wszystkie młodzieżowe reprezentacje Holandii, a w Heerenveen został też zawodnikiem Jong Oranje. Później wybrał Curaçao. Zadebiutował w marcu 2023 roku w meczu z Kanadą w Lidze Narodów CONCACAF. We wrześniu 2023 roku miał już sześć występów w kadrze: w Lidze Narodów CONCACAF zagrał wtedy pełne 90 minut z Trynidadem i Tobago oraz z Martyniką, a Curaçao przegrało oba mecze 0:1. W 2025 roku znalazł się w kadrze na Złoty Puchar CONCACAF.
18 listopada 2025 roku Curaçao zremisowało w Kingston z Jamajką 0:0 i dzięki temu po raz pierwszy w historii awansowało na mistrzostwa świata jako zwycięzca swojej grupy. Po meczu Floranus mówił, że może tylko płakać, bo „napisali historię”. Curaçao było wtedy najmniejszym krajem, jaki kiedykolwiek zagrał na mundialu.
Na mistrzostwach świata w 2026 roku wystąpił w podstawowym składzie we wszystkich trzech meczach grupowych: w przegranym 1:7 z Niemcami w Houston, w bezbramkowym remisie z Ekwadorem i w przegranym 0:2 z Wybrzeżem Kości Słoniowej.
0
0
6,2
Minuty w sezonie
423′6 z 10 meczów
4:1
Go Ahead Eagles246,34:1Go Ahead Eagles6,30:1
Cambuur876,50:1Cambuur6,5
3:0PEC Zwolle905,83:0PEC Zwolle5,8
2:2PEC Zwolle756,52:2PEC Zwolle6,51:3
NEC Nijmegen905,91:3NEC Nijmegen5,90:2
Ajax Amsterdam576,30:2Ajax Amsterdam6,3| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Curaçao | Mistrzostwa Świata | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2025/2026Eredivisie | PEC Zwolle | Eredivisie | 32 | 2801 | 1 | 3 |
| 2024/2025Eredivisie | PEC Zwolle | Eredivisie | 4 | 323 | 0 | 0 |
| 2023/2024 | Almere City FC | – | – | – | – | |
| 2022/2023 | Antalyaspor | – | – | – | – | |
| 2021/2022 | Antalyaspor | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Heerenveen | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Heerenveen | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Heerenveen | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | Sparta Rotterdam | – | – | – | – | |
| 2015/2016 | Sparta Rotterdam | – | – | – | – |
Curaçao
