Risto Radunović

Pochodzenie

Urodził się 4 maja 1992 roku w Podgoricy. Jest wychowankiem Budućnosti Podgorica. Mówił, że to klub, z którym łączą go najpiękniejsze wspomnienia: tam wszedł do pierwszej drużyny, był kapitanem i zdobył dwa mistrzostwa oraz Puchar Czarnogóry.

Kariera

W 2017 roku przeszedł z Budućnosti do Astry Giurgiu jako wolny zawodnik. Astra była kilka lat wcześniej mistrzem Rumunii i grała w Lidze Europy. Radunović spędził tam trzy i pół roku, utrzymywał się z zespołem w czołówce ligi i zagrał w finale Pucharu Rumunii. Mówił, że czuł się w Astrze jak w rodzinie.

W grudniu 2020 roku Astra zgodziła się sprzedać go do FCSB. Do zespołu dołączył w styczniu 2021 roku, a przy odejściu z Astry zapowiadał, że jego ambicją jest zdobyć mistrzostwo z FCSB. Klub sprowadził go na wyraźne życzenie swojego szefa. Radunović nazywał FCSB największym i najbardziej kochanym klubem w Rumunii.

Na tytuł czekał kilka lat. W sezonie 2023/24 FCSB zostało mistrzem Rumunii po dziewięciu latach przerwy, a rok później obroniło tytuł. Radunović mówił, że nawet gdy jesienią 2024 roku zespół zajmował 13. czy 14. miejsce, był pewien, że FCSB zdobędzie mistrzostwo. W lipcu 2025 roku Radunović strzelił decydującego gola w meczu o Superpuchar Rumunii z CFR Cluj. Mówił wtedy, że chciałby grać, dopóki pozwoli mu zdrowie, może nawet do 40. roku życia, a po karierze zostać w piłce, ale raczej nie jako trener. Do maja 2026 roku rozegrał w FCSB prawie 250 meczów.

Sukcesy

• 2025 Superpuchar Rumunii z FCSB
• 2025 Mistrzostwo Rumunii z FCSB
• 2024 Mistrzostwo Rumunii z FCSB

Styl gry

To lewy obrońca grający lewą nogą. Sam mówi, że zawsze chciał być lepszy niż dzień wcześniej, a presja w dużym klubie mu pomaga.

Reprezentacja

Przez trzy lata nie dostawał szans w reprezentacji Czarnogóry. Mówił, że dopiero za selekcjonera Radulovicia dostał swobodę i zaczął grać lepiej. 1 września 2021 roku w Stambule, w meczu eliminacji mundialu z Turcją, w 97. minucie strzelił z rzutu wolnego gola na 2:2. Był to jego pierwszy gol w kadrze. Mówił, że był za blisko, by dośrodkowywać, i wiedział, że będzie strzelał, a jego lewa noga „przyniosła sprawiedliwość”.