Nikola Zigić od lata ubr. gra w Rancingu Santander. Wiele wskazuje jednak na to, że sezon 2006/2007 będzie pierwszym i równocześnie ostatnim Serba na El Sardinero.
O wychowanka AIK Backa Topola zabiega w tej chwili pół Europy. I nie ma co się dziwić, bo od kiedy trafił do Primera Division, rozwinął się niesamowicie. Jednak gdy Zigić zaczynał swoją przygodę z piłką, nie wszyscy wróżyli mu wielką karierę.
Urodzonego 15 września 1980 w Backiej Topoli Zigicia, matka natura hojnie obdarzyła wzrostem. On jednak z pewnością nie był rad z tego błogosławieństwa, gdyż z powodu wzrostu nie mógł odpędzić się od uszczypliwości. Celowali w tym zwłaszcza trenerzy klubu z jego rodzinnej miejscowości- AIK. Gdy młody Zigić po raz pierwszy pojawił się na treningu tego zespołu, szkoleniowiec uznał, że lepszym rozwiązaniem dla niego jest gra w koszykówkę. Gdy w odpowiedzi usłyszał odmowę, zaproponował sekcję piłki ręcznej. W końcu ugiął się pod ciężarem próśb piłkarza i zgodził się na testy. Dla Zigicia nie oznaczało to jednak wcale końca problemów, bo trener zadawał do wykonania znacznie trudniejsze ćwiczenia niż innym piłkarzom. Ale Serb podołał wyzwaniu, bo oprócz wzrostu otrzymał od Boga także co innego- wielki talent.
Zigić od zawsze chciał być napastnikiem. Jednakże każdy kolejny szkoleniowiec, z którym było dane mu pracować, na siłę szukał dla piłkarza innej pozycji. Byli tacy, którzy chcieli zrobić z Zigicia stopera, jeszcze inni wiedzieli go w roli bramkarza. Koledzy z zespołu zaś, z powodu zaczęli nazywać go „przegubowcem”, ale sam zawodnik przyznaje, że niezbyt przejmował się złośliwymi docinkami. W końcu jednak spełnił swoje marzenie i zaczął regularnie grywać w ataku. I trzeba przyznać, że wychodziło mu to znakomicie, bo w przeciągu czterech lat gry w AIK Backa Topola rozegrał 76 spotkań, w których zdobył aż 68 bramek. Znakomita postawa zaowocowała transferem do drugoligowego Mornar Bar. Zigić nie zabawił tam jednak długo, bo po zaledwie jednym rozegranym sezonie przeniósł się do samej Crveny Zvezdy Belgrad. Dużo czasu minęło jednak, za nim stał się czołową postacią Czerwonej Gwiazdy. W trakcie jednego sezonu aż trzy razy był wypożyczany. Najpierw do Kolubara Lazarevac, potem do AS Saint- Etienne i na koniec do Spartaka Subotica. O ile w barwach Kolubary nie błyszczał skutecznością (zaledwie trzy gole w ośmiu meczach), a w Saint- Etienne w ogóle nie pojawił się na boisku, o tyle w Spartaku dokonał niebywałej rzeczy, zdobywając 14 bramek w 11 meczach. To ostatecznie przekonało działaczy Crevny, by już nigdzie nie wypożyczać Zigicia tylko zostawić go w Belgardzie na stałe. Napastnik odwdzięczył się zaufaniem, strzelając dla klubu w sezonie 2003/2004 aż 19 goli. W kolejnych dwóch sezonach nie powtórzył już tego wyczynu, ale 15 i 11 trafień w kolejnych dwóch sezonach też nie było powodem do wstydu. Poza ojczystym krajem, zrobiło się o nim głośno przy okazji sezonu 2005/2006, kiedy w spotkaniu Pucharu UEFA strzelił Romie gola z 30. metrów! Zigić dwukrotnie odbierał również nagrodę dla najlepszego piłkarza Serbii w 2003 i 2005 r.
W drużynie narodowej zadebiutował 16 listopada 2003 r. w meczu przeciwko Polsce. Po debiucie z biało- czerwonymi mierzył się jeszcze dwukrotnie, przy okazji sierpniowego Turnieju im. Walerego Łobanowskiego w 2005 r., a także we wrześniu ubr. w spotkaniu eliminacji EURO 2008. Do końca życia zapamięta szczególnie potyczkę w Kijowie, kiedy po błędzie Sebastiana Przyrowskiego w ostatnich minutach meczu, nie trafił do pustej bramki. Gdyby trafił, Serbowie wyrównaliby. Ale kibice nie wypominali mu tej wpadki. Bardziej pamiętali udane występy Zigicia w reprezentacji. To w końcu on asystował przy bramce Mateji Keżmana w starciu z Hiszpanią w el. MŚ`06. Obecnemu napastnikowi Fenerhbace Stambuł otworzył również drogę do bramki w meczu z Bośnią i Hercegowiną. Gol ten zapewnił Serbii zwycięstwo i jednocześnie pierwszy awans do MŚ od 1998 r. Nic dziwnego więc, że znalazł się w 23- osobowej kadrze, która pojechała do Niemiec. Tam co prawda zawiodła na całej linii, przegrywając wszystkie trzy spotkania. Ale akurat do Zigicia pretensji miano najmniej, bowiem był jednym z nielicznych, który nie zawiódł. Z dwóch bramek zdobytych przez piłkarzy Ilji Petkovicia na tamtym turnieju, Zigić zdobył jedną. Przyzwoity występ na MŚ oraz kolejny świetny sezon w barwach Crveny sprawił, że w siedzibie klubu fax aż grzał się od propozycji z różnych stron Europy. Ostatecznie serbski atakujący trafił do Rancingu Santader, który wyłożył za niego 4 mln euro. Dziś Zigić jest wart przynajmniej dwa razy tyle.
