Nawałka dokonuje czegoś, czego nie udało się i Smudzie, i Fornalikowi. Przypomniał Polakom, jak wykonywać stałe fragmenty. W ostatnich dwóch meczach strzeliliśmy z nich cztery bramki.
Z Gruzją po rzucie rożnym trafił Glik, po dośrodkowaniu z wolnego Krychowiak. Wczoraj ze Szwajcarią po rożnym Jędrzejczyk, bezpośrednio z wolnego Milik. Wiele narzekaliśmy, że Polacy nie potrafią wykonywać stałych fragmentów gry. Elementu tak ważnego, bo gdy nie idzie z gry, to trafia się z kornera. U nas przez ostatnie lata brakowało i pomysłu na wykonanie stałych fragmentów, i samych wykonawców. Zwłaszcza gdy zrezygnowano z Obraniaka, który jako jedyny potrafił dobrze dorzucić piłkę czy przymierzyć z daleka. Co jak co, ale facet miał niesamowitą precyzję lewej nogi. Podobnej techniki nie mieli ani Mierzejewski, który zamiast na głowę, to wrzucał piłki na kostkę, ani nawet podpora naszej reprezentacji, Kuba Błaszczykowski, który w BVB nawet do takich rzeczy się nigdy specjalnie nie zabierał.
Teraz wykonawców mamy trzech. Rybusa, Milika i Milę. Wszyscy trzej potrafią huknąć z daleka, mają precyzję oraz dośrodkowanie. Nie jest dla nich problemem przerzucenie piłki nad murem. Cieszy także fakt, iż cztery wspomniane gole nie były dziełem przypadku. Widać tu jakiś plan i pomysł na rozegranie. Krychowiak zgrywa piłkę do Glika albo chłopaki robią coś w stylu słynnej szarańczy, dzięki czemu krycie gubi Jędrzejczyk, który od początku stoi w polu karnym.
Tak naprawdę po Benhakkerze przestaliśmy straszyć ze stałych fragmentów. Leo miał Krzynówka, Żurawskiego, Rogera, Mariusza Lewandowskiego, a do gry zawsze gotowy był też precyzyjny Garguła. Po nich został nam tylko Obraniak, który więcej się obrażał niż grał, więc jeden z naszych atutów stał się słabością. Zarówno Smuda, jak i Fornalik pracowali nad tym, aby ponownie zacząć straszyć z wolnych i rożnych. Efekt był mizerny.
Najbardziej cieszy mimo wszystko bramka bezpośrednio po uderzeniu Milika. Ostatni raz takiego gola zaserwował nam ponad rok temu Piotr Zieliński. W meczu z San Marino.
