On jest tylko od strzelania

Dwa oblicza osobowości

W końcu przyszedł czas na opuszczenie Old Trafford, bowiem pierwsze skrzypce w drużynie zaczęli grać właśnie Rooney i przede wszystkim Cristiano Ronaldo, z którym Holender był w różnych stosunkach. Kiedyś nawet pobił się z Portugalczykiem na treningu po kłótni, która zakończyła się słowami „idź popłacz się do swojego tatusia”. Był to dość niefortunny zwrot van Nistelrooya zważywszy na to, że ojciec Ronaldo zmarł niecały rok wcześniej. Holender wyjaśniał potem, że w tych słowach chodziło mu o Carlosa Queiroza, jednak nieprzyjemna sytuacja pozostała. To dość dziwne, zważywszy na jego dość spokojny i przyjaźnie usposobiony charakter człowieka, który z coraz większym sercem udziela się charytatywnie. Być może cała sytuacja była za bardzo rozdmuchana przed media. W końcu większość kibiców pamięta także przypadek, w którym Ruud oddawał swoją nagrodę dla zawodnika meczu właśnie Ronaldo, gdyż w jego opinii to on grał tego dnia najlepiej.

Czasy królewskie

W końcu „Van the Man” oświadczył Fergusonowi, że chce odejść z United i zaledwie parę tygodni później wylądował w Realu Madryt za 24 miliony euro. Już w drugim spotkaniu dla hiszpańskiej drużyny ustrzelił hat-tricka, a pierwszy sezon zakończył 25 bramkami w lidze, dającymi mu trofeum „Pichichi” z 33 golami w całym sezonie. Rok później był niewiele gorszy, ale prawdziwe problemy rozpoczęły się dwa lata temu. Nikt nigdy nie ukrywał, iż Ruud jest kontuzjogenny, a jego kolana są niczym z waty. Sezon 2008/2009 rozpoczął zgodnie z planem, tj. z czterema golami po sześciu spotkaniach. W listopadzie znów jednak zerwał łąkotkę, co wyleczyło go z gry na blisko rok. Kontuzję leczył w Stanach Zjednoczonych pod okiem Richarda Steadmana, który zajmował się kolanem zawodnika już w roku 2000.

W końcu 20 września ubiegłego roku w 80. minucie ligowego spotkania z Xerez zmienił Cristiano Ronaldo. Chwilę później asystował przy bramce Karima Benzemy, a siedem minut później oczywiście sam wpisał się do protokołu sędziowskiego jako strzelec. Niestety pech chciał, że przy owym uderzeniu odnowiła się jego kontuzja kolana. Jak się potem okazało, był to pierwszy w sezonie i zarazem ostatni w jego karierze mecz i gol w barwach „Królewskich”.

Van Nistelrooy miał pecha, bowiem w momencie przeprowadzania w Realu rewolucji przez Calderona, kiedy ten ściągał do Madrytu kolejno Kakę, Benzemę, Ronaldo i resztę, Ruud leczył wspomnianą wyżej kontuzję. Nikt nie ukrywał, że rozpoczyna się wielka odbudowa „Galaktycznych”, w których szeregach niestety nie ma miejsca dla Holendra. Jak wspomniałem we wstępie, on przecież nie zapewniał zbyt wielu fajerwerków podczas spotkania oprócz oczywiście bramek zdobywanych z regularnością szwajcarskiego zegarka (choć to może nie jest najtrafniejsze porównanie).

Spełniony nie do końca

Podsumujmy jego pobyt na Półwyspie Iberyjskim, van Nistelooy oprócz korony strzeleckiej zgarnia dwa mistrzostwa i Superpuchar Hiszpanii. W jego całej klubowej karierze brakuje mu tylko triumfu w Lidze Mistrzów, ale niestety na tym polu będzie chyba niespełniony, nawet mimo jego strzeleckich popisów w ramach dawnego Pucharu Mistrzów.
Nie wydaje się także, ażeby „Van the Man” sięgnął po coś z reprezentacją Holandii. Musi mu wystarczyć, że jest najlepszym strzelcem w historii „Oranje”, kiedy to prześcignął na tym polu Patricka Kluiverta, notabene urodzonego tego samego dnia, co Ruud. Nigdy nie zdarzyło im się jednak wystąpić razem w jednym spotkaniu.

Czasy ulegają zmianie, futbol również. Dziś od napastnika oczekuje się już nie tylko bramek, ale i harowania na całej długości boiska. Jak wielką jest to głupotą patrząc na dzieła „własnonożnie” wykonywane przez van Nistelrooya?!

Być może jego ostatnim przystankiem w karierze będzie HSV Hamburg, do którego przeniósł się zimą. To nieistotne, najważniejsze jest to, że w swoim drugim występie w Bundeslidze wszedł w 65. minucie na boisko i w odstępie dwóch minut wpakował dwa razy piłkę do siatki. Czy to się kiedyś skończy? Pomyśleć, że on ma już 34 lata…