O nich będzie głośno: Panos Armenakas, talent rozrywany przez trzy państwa

Co ciekawe, do walki o jego podpis włączyło się też Bolton Wanderers, które sponsorowało mu nawet dwutygodniowy pobyt w ośrodku treningowym drużyny. Ostatecznie jednak Australijczyk został w Sydney, po czym dołączył do akademii Milanu. W 2010 roku był nawet w kadrze zespołu U-12 i na turnieju w Portugalii strzelił 8 bramek w siedmiu meczach, będąc jedynym obcokrajowcem w drużynie. I gdy wydawało się, że jego drogi ewidentnie skrzyżują się z jednym z europejskich potentatów, w wyścigu o pozyskanie piłkarza wygrała rodzina Pozzo i ich Watford. W wyniku znanych filialnych powiązań pomiędzy ekipą „Szerszeni” a Udinese Armenakas pojawił się w północnych Włoszech w 2014 roku i podpisał trzyletni kontrakt. Na początek trafił oczywiście do drużyn juniorskich (Primavery), ale szkoleniowiec „Zebr”, Andrea Strammacioni, zapraszał go na treningi z pierwszą drużyną. Na ten moment jest już pełnoprawnym członkiem drużyny rezerw, w której strzelił już nawet debiutanckiego gola.

W międzyczasie wokół niego toczyły się jednak przede wszystkim przepychanki pomiędzy państwami, z którymi jest mocniej bądź słabiej związany. Początkowo wszystko wskazywało na to, że temat jest zamknięty i Armenakas będzie przywdziewał koszulkę reprezentacji Australii. W 2013 roku niespodziewanie przyjął jednak zaproszenie na konsultacje do reprezentacji Grecji U-17, a nawet rozegrał dla niej dwa spotkania. Australijczycy poczuli się zbici z tropu, ale znany australijski dziennikarz Les Murray twierdził, że to wydarzenie w żaden sposób nie powinno ich martwić, gdyż „jego serce jest z Australią”.

I rzeczywiście, od tamtego czasu Armenakas nie przyjął już żadnego powołania pochodzącego od greckiego związku, ale w 2014 znowu zasiał niepewność w głowach fanów „Socceroos”. W trakcie wywiadu dla strony „O When the Yanks”, zajmującej się poszukiwaniem młodych, amerykańskich piłkarzy w USA i nie tylko, wypowiadał się w sposób pochlebny o kadrze Juergena Klinsmanna. Co więcej, na pytanie, czy zastanowiłby się nad przyjęciem powołania od trenera, odpowiedział twierdząco.

Na ten moment najbliżej mu jednak do grania w kadrze Australii. W listopadzie 2014 pojechał z kadrą U-17 na turniej Nike do USA, a w październiku tego roku był członkiem reprezentacji, która brała udział w mistrzostwach świata U-17 w Chile, gdzie rozegrał wszystkie cztery spotkania (jedno w pierwszym składzie, Australia odpadła w 1/8 z Nigerią).

Kończąc już temat jego perypetii z wyborem kadry narodowej, warto bliżej przyjrzeć się jego umiejętnościom. A te ma naprawdę bajeczne! Lewa noga, technika, wizja, tempo, gra bez piłki. Generalnie ma wszystko, czego oczekuje się od zawodnika stricte ofensywnego. Ten zestaw umiejętności sprawia, że porównuje się go często do legendy australijskiej piłki, byłego skrzydłowego m.in. Leeds i Liverpoolu, Harry’ego Kewella. Murray twierdzi nawet, że Armenakas to „piłkarz, jakiego w australijskim futbolu jeszcze nie było”. Szukacie potwierdzenia? Proszę.

Powiecie: „amatorski poziom, turniej szesnastolatków”. Okej. Ale takich filmików w sieci jest znacznie więcej, a determinacja, z jaką o piłkarza walczą chociażby Amerykanie i piłkarskie CV, jakim ten młody piłkarz już się legitymuje, wskazuje na to, że mamy do czynienia z diamentem najwyższej próby. W dodatku ludzie z Udinese, którzy przecież doskonale znają się na masowej produkcji i sprzedaży talentów są gwarancją tego, że chłopak zostanie odpowiednio poprowadzony.  A nam pozostaje jedynie czekać na jego debiut w Serie A i w reprezentacji.

• Armenakas
• Australia
• Grecja
• ONBG
• Panos Armenakas
• Stany Zjednoczone
• Udinese
• Watford

Co ciekawe, do walki o jego podpis włączyło się też Bolton Wanderers, które sponsorowało mu nawet dwutygodniowy pobyt w ośrodku treningowym drużyny. Ostatecznie jednak Australijczyk został w Sydney, po czym dołączył do akademii Milanu. W 2010 roku był nawet w kadrze zespołu U-12 i na turnieju w Portugalii strzelił 8 bramek w siedmiu meczach, będąc jedynym obcokrajowcem w drużynie. I gdy wydawało się, że jego drogi ewidentnie skrzyżują się z jednym z europejskich potentatów, w wyścigu o pozyskanie piłkarza wygrała rodzina Pozzo i ich Watford. W wyniku znanych filialnych powiązań pomiędzy ekipą „Szerszeni” a Udinese Armenakas pojawił się w północnych Włoszech w 2014 roku i podpisał trzyletni kontrakt. Na początek trafił oczywiście do drużyn juniorskich (Primavery), ale szkoleniowiec „Zebr”, Andrea Strammacioni, zapraszał go na treningi z pierwszą drużyną. Na ten moment jest już pełnoprawnym członkiem drużyny rezerw, w której strzelił już nawet debiutanckiego gola.

W międzyczasie wokół niego toczyły się jednak przede wszystkim przepychanki pomiędzy państwami, z którymi jest mocniej bądź słabiej związany. Początkowo wszystko wskazywało na to, że temat jest zamknięty i Armenakas będzie przywdziewał koszulkę reprezentacji Australii. W 2013 roku niespodziewanie przyjął jednak zaproszenie na konsultacje do reprezentacji Grecji U-17, a nawet rozegrał dla niej dwa spotkania. Australijczycy poczuli się zbici z tropu, ale znany australijski dziennikarz Les Murray twierdził, że to wydarzenie w żaden sposób nie powinno ich martwić, gdyż „jego serce jest z Australią”.

I rzeczywiście, od tamtego czasu Armenakas nie przyjął już żadnego powołania pochodzącego od greckiego związku, ale w 2014 znowu zasiał niepewność w głowach fanów „Socceroos”. W trakcie wywiadu dla strony „O When the Yanks”, zajmującej się poszukiwaniem młodych, amerykańskich piłkarzy w USA i nie tylko, wypowiadał się w sposób pochlebny o kadrze Juergena Klinsmanna. Co więcej, na pytanie, czy zastanowiłby się nad przyjęciem powołania od trenera, odpowiedział twierdząco.

Na ten moment najbliżej mu jednak do grania w kadrze Australii. W listopadzie 2014 pojechał z kadrą U-17 na turniej Nike do USA, a w październiku tego roku był członkiem reprezentacji, która brała udział w mistrzostwach świata U-17 w Chile, gdzie rozegrał wszystkie cztery spotkania (jedno w pierwszym składzie, Australia odpadła w 1/8 z Nigerią).

Kończąc już temat jego perypetii z wyborem kadry narodowej, warto bliżej przyjrzeć się jego umiejętnościom. A te ma naprawdę bajeczne! Lewa noga, technika, wizja, tempo, gra bez piłki. Generalnie ma wszystko, czego oczekuje się od zawodnika stricte ofensywnego. Ten zestaw umiejętności sprawia, że porównuje się go często do legendy australijskiej piłki, byłego skrzydłowego m.in. Leeds i Liverpoolu, Harry’ego Kewella. Murray twierdzi nawet, że Armenakas to „piłkarz, jakiego w australijskim futbolu jeszcze nie było”. Szukacie potwierdzenia? Proszę.

Powiecie: „amatorski poziom, turniej szesnastolatków”. Okej. Ale takich filmików w sieci jest znacznie więcej, a determinacja, z jaką o piłkarza walczą chociażby Amerykanie i piłkarskie CV, jakim ten młody piłkarz już się legitymuje, wskazuje na to, że mamy do czynienia z diamentem najwyższej próby. W dodatku ludzie z Udinese, którzy przecież doskonale znają się na masowej produkcji i sprzedaży talentów są gwarancją tego, że chłopak zostanie odpowiednio poprowadzony.  A nam pozostaje jedynie czekać na jego debiut w Serie A i w reprezentacji.