Noblesse oblige

Ashley Cole – romantyk, jakich mało, wzór cnót wszelakich i mąż idealny, oddany kompan innego wojownika o moralność, czyli Johna Terry’ego, a w dodatku ulubieniec mediów oraz angielskiej FA. Ach, ten Ashley… Cole to gość, którego nienawidzą w Anglii wszyscy, bez rozróżnienia na grupy wiekowe, od małych dzieci po weteranów wojennych. Lewy defensor kadry dumnych synów Albionu przechlapał sobie u wszystkich możliwych ludzi, poczynając od swojej eksżony, a kończąc na włodarzach angielskiej piłki. Telegraficznym skrótem: Cole zdradzał żonę Cheryl (ukochaną piosenkarkę całej Anglii), obrażał na Twitterze FA, boczył (i w dalszym ciągu to robi) się na dziennikarzy i wreszcie – clue całego programu – to on był pierwowzorem angielskiej komedii „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi”.

Malutki Ash był kibicem Arsenalu i to właśnie tego klubu jest wychowankiem. W barwach „Kanonierów” spędził siedem lat, podczas których z utalentowanego juniora zamienił się w etatowego lewego defensora reprezentacji Anglii. Cole rósł w siłę, zwiększały się jego zachcianki. Kością niezgody stały się oczywiście apanaże młodej gwiazdki, Ashley nie chciał bowiem słyszeć o tygodniówce, która nie będzie składać się z trzech cyfr. Przepychanki trwały jakiś czas, aż z ofertą pojawili się włodarze Chelsea, kusząc Cole’a tygodniówką wartą przeszło 100 tysięcy funtów. „The Blues” postawili na swoim, ku rozpaczy i złości kibiców Arsenalu. Oliwy do ognia dodał fragment z autobiografii Ashleya, w której to opisał, jak niemalże spowodował wypadek swoim luksusowym sportowym autkiem, gdy dowiedział się, że „Kanonierzy” oferują mu jedynie „marne” 55 tysięcy funtów tygodniowo. Biedny, zszokowany Ashley, przez kibiców klubu z Emirates zwany pieszczotliwie „Ca$hleyem”.

Paul Ince – grajek pełną gębą, jeden z lepszych reprezentantów Anglii swojego pokolenia. Świetny pomocnik, czarował wszędzie, gdzie grał. Jego losy splecione są przede wszystkim z ekipami West Hamu, Manchesteru United oraz Liverpoolu (z mała przerwą na dwuletnie mediolańskie spaghetti). Grzeszków to on ma jednak także parę na sumieniu i umówmy się – synonimem lojalności klubowej to on nie był. W 1989 roku – będąc graczem West Hamu – dał się sfotografować w koszulce United i to długo wcześniej, zanim przeszedł za 1 milion funtów na Old Trafford. Kibice „Młotów” nie dawali mu przez to żyć, przy każdej możliwej okazji bucząc na niego. Summa summarum, Ince dołączył do „Czerwonych Diabłów”.

W czerwonej części Manchesteru grał sześć lat, dopóki nie pokłócił się z człowiekiem, z którym kłócić się nie warto – sir Aleksem Fergusonem. Efekt? Transfer do Interu Mediolan i dwuletnia przygoda z rodziną Morattich. Paul postanowił jednak wrócić do Anglii, by dołączyć do… największego rywala swojego byłego klubu, czyli Liverpoolu. Ot, taki mały prztyczek w wiecznie czerwony nos pewnego Szkota. Piłkarze United walczyli wtedy o mistrzostwo – które w końcu zdobyli – jednak bramka strzelona im właśnie przez Paula Ince’a mocno pokrzyżowała szyki „Czerwonych Diabłów”. Nie muszę mówić, jak szaleńczo cieszył się Anglik, strzelając gola swojej byłej drużynie.

Mo Johnston – ten to dopiero narozrabiał. Do tej pory omawialiśmy przypadki typowo futbolowe, kiedy ktoś na kogoś jest zły, ale generalnie piłkarze i tak dalej mają dobrze, bo cyferki się zgadzają. Żarty się kończą, kiedy piłka przestaje być najważniejsza, a do gry wchodzi religia. Witajcie w Szkocji. Old Firm Derby, rozgrywane pomiędzy Celtic Glasgow a Glasgow Rangers to nie przelewki. Tutaj kończy się niewinna zabawa w piłkę, a zaczyna się życie. Mo Johnston był niezłej klasy napastnikiem, który przez trzy lata gry dla Celticu strzelił 52 gole. Wynik być może niepowalający, ale zaowocował transferem do Francji, a konkretnie do Nantes. Mo radził sobie dobrze, ale po dwóch latach zatęsknił za ojczyzną.

Wybór wydawał się oczywisty i sam piłkarz na konferencji prasowej oznajmił, że Celtic to jego największa miłość i nie wyobraża sobie gry dla innego klubu. Jakież było poruszenie, gdy nagle Mo Johnston zmienił zdanie i dołączył do… arcyrywali, czyli Glasgow Rangers. Nadmieńmy jedynie, iż Mo jest katolikiem, a Rangersi to klub protestancki. Nie wiem, co lub kto (lub ile) kierowało szkockim napastnikiem, ale w jednym momencie strzelił sobie w stopę. Kibice Celticu znienawidzili go momentalnie, tak samo jak fani Rangersów, którzy nigdy, przenigdy nie zaakceptowaliby nie dość, że byłego gracza Celticu, to w dodatku katolika! Sytuacja wymknęła się spod kontroli i stała się tak poważna, że Mo musiał przez jakiś czas mieszkać w Londynie, i to pod nieustanną ochroną. W końcu zadomowił się w ekipie Rangersów, jednak niesmak pozostał.

Harry Redknapp – przyznaję się bez bicia, mam słabość do tego szkoleniowca. To taki angielski Smuda, dla którego nastawienie i mobilizacja są ważniejsze niż jakieś taktyczne pierdoły, a laptopy służą jako podstawki pod kubki z kawą lub szklanice ze szkocką. „Arry” to paradoks trenerski, który zdaje się mieć więcej szczęścia aniżeli faktycznych zdolności menedżersko-trenerskich. Mimo iż to typowy brat łata, który z każdym się dogada i piłkarze go uwielbiają, to jednak taki święty znów nie jest. Cieniem na jego karierę rzuca się telenowela o iście kolumbijskim zabarwieniu, czyli „Moda na Portsmouth i Southampton”. Redknapp był bowiem bossem „Pompey”, jednak zostawił zespół na rzecz „Świętych”. Kiedy przygoda z Southampton zakończyła się spadkiem z Premier League, „Arry” powrócił… do Portsmouth. Jakiś czas później zostawił go jednak ponownie, tym razem dla Tottenhamu. Nie tylko piłkarze ulegają zatem pokusom, flirtom i przelotnym futbolowym romansom.

Piłka rządzi się swoimi prawami i rzadko zdarzają się piłkarze pokroju Giggsa, Le Tissiera czy Maldiniego, wierni jednym barwom klubowym od początku aż do końca. Pieniądz nadaje ton futbolowi na całym świecie, a osobiste sympatie i animozje i tak wychodzą na końcu na wierzch. Gwiazdorzy zmieniają kluby jak rękawiczki, rzadko licząc się ze zdaniem fanów, których serca pompują przecież krew w rytm klubowych hymnów. It’s all about the money, money, money i nie ma niestety miejsca na sentymenty, liczą się bowiem wyłącznie sukcesy i właściwa liczba zer w bankowych przelewach. Nie każdemu dane jest zostać zawodowym piłkarzem w kolebce piłki nożnej, czyli w Anglii, a szlachectwo podobno zobowiązuje… Czyżby?

Autor prowadzi bloga BloodyFootball.machowina.krakow.pl

Ashley Cole – romantyk, jakich mało, wzór cnót wszelakich i mąż idealny, oddany kompan innego wojownika o moralność, czyli Johna Terry’ego, a w dodatku ulubieniec mediów oraz angielskiej FA. Ach, ten Ashley… Cole to gość, którego nienawidzą w Anglii wszyscy, bez rozróżnienia na grupy wiekowe, od małych dzieci po weteranów wojennych. Lewy defensor kadry dumnych synów Albionu przechlapał sobie u wszystkich możliwych ludzi, poczynając od swojej eksżony, a kończąc na włodarzach angielskiej piłki. Telegraficznym skrótem: Cole zdradzał żonę Cheryl (ukochaną piosenkarkę całej Anglii), obrażał na Twitterze FA, boczył (i w dalszym ciągu to robi) się na dziennikarzy i wreszcie – clue całego programu – to on był pierwowzorem angielskiej komedii „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi”.

Malutki Ash był kibicem Arsenalu i to właśnie tego klubu jest wychowankiem. W barwach „Kanonierów” spędził siedem lat, podczas których z utalentowanego juniora zamienił się w etatowego lewego defensora reprezentacji Anglii. Cole rósł w siłę, zwiększały się jego zachcianki. Kością niezgody stały się oczywiście apanaże młodej gwiazdki, Ashley nie chciał bowiem słyszeć o tygodniówce, która nie będzie składać się z trzech cyfr. Przepychanki trwały jakiś czas, aż z ofertą pojawili się włodarze Chelsea, kusząc Cole’a tygodniówką wartą przeszło 100 tysięcy funtów. „The Blues” postawili na swoim, ku rozpaczy i złości kibiców Arsenalu. Oliwy do ognia dodał fragment z autobiografii Ashleya, w której to opisał, jak niemalże spowodował wypadek swoim luksusowym sportowym autkiem, gdy dowiedział się, że „Kanonierzy” oferują mu jedynie „marne” 55 tysięcy funtów tygodniowo. Biedny, zszokowany Ashley, przez kibiców klubu z Emirates zwany pieszczotliwie „Ca$hleyem”.

Paul Ince – grajek pełną gębą, jeden z lepszych reprezentantów Anglii swojego pokolenia. Świetny pomocnik, czarował wszędzie, gdzie grał. Jego losy splecione są przede wszystkim z ekipami West Hamu, Manchesteru United oraz Liverpoolu (z mała przerwą na dwuletnie mediolańskie spaghetti). Grzeszków to on ma jednak także parę na sumieniu i umówmy się – synonimem lojalności klubowej to on nie był. W 1989 roku – będąc graczem West Hamu – dał się sfotografować w koszulce United i to długo wcześniej, zanim przeszedł za 1 milion funtów na Old Trafford. Kibice „Młotów” nie dawali mu przez to żyć, przy każdej możliwej okazji bucząc na niego. Summa summarum, Ince dołączył do „Czerwonych Diabłów”.

W czerwonej części Manchesteru grał sześć lat, dopóki nie pokłócił się z człowiekiem, z którym kłócić się nie warto – sir Aleksem Fergusonem. Efekt? Transfer do Interu Mediolan i dwuletnia przygoda z rodziną Morattich. Paul postanowił jednak wrócić do Anglii, by dołączyć do… największego rywala swojego byłego klubu, czyli Liverpoolu. Ot, taki mały prztyczek w wiecznie czerwony nos pewnego Szkota. Piłkarze United walczyli wtedy o mistrzostwo – które w końcu zdobyli – jednak bramka strzelona im właśnie przez Paula Ince’a mocno pokrzyżowała szyki „Czerwonych Diabłów”. Nie muszę mówić, jak szaleńczo cieszył się Anglik, strzelając gola swojej byłej drużynie.

Mo Johnston – ten to dopiero narozrabiał. Do tej pory omawialiśmy przypadki typowo futbolowe, kiedy ktoś na kogoś jest zły, ale generalnie piłkarze i tak dalej mają dobrze, bo cyferki się zgadzają. Żarty się kończą, kiedy piłka przestaje być najważniejsza, a do gry wchodzi religia. Witajcie w Szkocji. Old Firm Derby, rozgrywane pomiędzy Celtic Glasgow a Glasgow Rangers to nie przelewki. Tutaj kończy się niewinna zabawa w piłkę, a zaczyna się życie. Mo Johnston był niezłej klasy napastnikiem, który przez trzy lata gry dla Celticu strzelił 52 gole. Wynik być może niepowalający, ale zaowocował transferem do Francji, a konkretnie do Nantes. Mo radził sobie dobrze, ale po dwóch latach zatęsknił za ojczyzną.

Wybór wydawał się oczywisty i sam piłkarz na konferencji prasowej oznajmił, że Celtic to jego największa miłość i nie wyobraża sobie gry dla innego klubu. Jakież było poruszenie, gdy nagle Mo Johnston zmienił zdanie i dołączył do… arcyrywali, czyli Glasgow Rangers. Nadmieńmy jedynie, iż Mo jest katolikiem, a Rangersi to klub protestancki. Nie wiem, co lub kto (lub ile) kierowało szkockim napastnikiem, ale w jednym momencie strzelił sobie w stopę. Kibice Celticu znienawidzili go momentalnie, tak samo jak fani Rangersów, którzy nigdy, przenigdy nie zaakceptowaliby nie dość, że byłego gracza Celticu, to w dodatku katolika! Sytuacja wymknęła się spod kontroli i stała się tak poważna, że Mo musiał przez jakiś czas mieszkać w Londynie, i to pod nieustanną ochroną. W końcu zadomowił się w ekipie Rangersów, jednak niesmak pozostał.

Harry Redknapp – przyznaję się bez bicia, mam słabość do tego szkoleniowca. To taki angielski Smuda, dla którego nastawienie i mobilizacja są ważniejsze niż jakieś taktyczne pierdoły, a laptopy służą jako podstawki pod kubki z kawą lub szklanice ze szkocką. „Arry” to paradoks trenerski, który zdaje się mieć więcej szczęścia aniżeli faktycznych zdolności menedżersko-trenerskich. Mimo iż to typowy brat łata, który z każdym się dogada i piłkarze go uwielbiają, to jednak taki święty znów nie jest. Cieniem na jego karierę rzuca się telenowela o iście kolumbijskim zabarwieniu, czyli „Moda na Portsmouth i Southampton”. Redknapp był bowiem bossem „Pompey”, jednak zostawił zespół na rzecz „Świętych”. Kiedy przygoda z Southampton zakończyła się spadkiem z Premier League, „Arry” powrócił… do Portsmouth. Jakiś czas później zostawił go jednak ponownie, tym razem dla Tottenhamu. Nie tylko piłkarze ulegają zatem pokusom, flirtom i przelotnym futbolowym romansom.

Piłka rządzi się swoimi prawami i rzadko zdarzają się piłkarze pokroju Giggsa, Le Tissiera czy Maldiniego, wierni jednym barwom klubowym od początku aż do końca. Pieniądz nadaje ton futbolowi na całym świecie, a osobiste sympatie i animozje i tak wychodzą na końcu na wierzch. Gwiazdorzy zmieniają kluby jak rękawiczki, rzadko licząc się ze zdaniem fanów, których serca pompują przecież krew w rytm klubowych hymnów. It’s all about the money, money, money i nie ma niestety miejsca na sentymenty, liczą się bowiem wyłącznie sukcesy i właściwa liczba zer w bankowych przelewach. Nie każdemu dane jest zostać zawodowym piłkarzem w kolebce piłki nożnej, czyli w Anglii, a szlachectwo podobno zobowiązuje… Czyżby?

Autor prowadzi bloga BloodyFootball.machowina.krakow.pl